Φαντάσματα και εφιάλτες

0

Προχθές ξύπνησα τρομαγμένος. Ένας εφιάλτης τάραξε τον συνήθως ήρεμο ύπνο μου. Θα μου πείτε, μα βλέπουν και τα φαντάσματα εφιάλτες; Αφού σας το λέω!!!

Είδα, λέει, ότι οι εκλογές στην Τουρκία, έφεραν αμφιλεγόμενο, ή περίπου αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα και επιδείνωση της οικονομικής αστάθειας. Οι ταραχές που ακλούθησαν ήταν  τρομακτικές. Δεν θυμάμαι ξεκάθαρα ποιος τελικά επέβαλε την τάξη, με έκτακτο βέβαια τρόπο. Θα μου πείτε τι είναι τακτικός; Τέλος πάντων.

Η έκτακτη εξουσία αφού προχώρησε, ως συνήθως στις αναγκαίες εσωτερικές εκκαθαρίσεις, ανακοινώσε στην αναμπουμπούλα, με έναν περίεργο τρόπο, την προσάρτηση του βορίου τμήματος της Κύπρου στην Τουρκία. Τι ακριβώς συνέβη με την Ελλάδα, δεν το θυμάμαι ξεκάθαρα, γιατί μισοξύπνησα από τη δυνατή μουσική ενός αυτοκινήτου. Αμυδρά θυμάμαι σε κάποιο κανάλι τον κ. Καμένο, με στολή αεροπόρου και σε κάποιο άλλο τον κ. Τσίπρα με το σταθερά σαρδόνιο χαμόγελο. Ναι και ο κ. Φώτης να κάνει αυστηρές δηλώσεις. Τέτοια. Δεν μπορώ να σας πω άλλα για τη χώρα μας, αφού μισοξύπνησα. Θυμάμαι μόνο τις έντονες διαμαρτυρίες μας στην ΕΕ, στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ κ.λπ. Όλοι καταδίκασαν έντονα την προσάρτηση. Ιδίως Αγγλία. Μέχρι εκεί. Ίσως κάτι να έγινε στην ανατολική Θράκη, μέχρι τα στενά, δεν μπορώ να σας πω με σιγουριά.

Στη συνέχεια του ονείρου μου είδα μεγάλη φασαρία στη Μ. Ανατολή . Κάτι σπουδαίο έγινε με τους Κούρδους, τώρα επίθεση έκαναν, κράτος έκαναν, δεν μπορώ να σας πω. Να μην σας  λέω και ψέματα. Ιράκ Ιράν, Συρία, Ισραήλ , Τουρκία ένα μάτσο χάλια. Τι να σας πω. Ο θόρυβος από τους S300, τους ΚΡΟΥΖ, τις βόμβες, που μετέδιδε το κανάλι που έβλεπα, με ξύπνησε οριστικά. Δυο μέρες τώρα σκέπτομαι να σας τα πω, να μη σας τα πω.

Λίγο σοβαρά τώρα. Η Τουρκία είναι ένα έντονα διχασμένο κράτος. Ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η αντιπαλότητα αυτή δεν είναι απλά μεταξύ Ερντογάν – Γκιουλέν, αλλά μεταξύ Ερντογάν- Κεμάλ. Στην ουσία, δηλαδή, δεν είναι μόνο πολιτική, αλλά ταυτόχρονα και κυρίως, θρησκευτική. Αντιπαλότητα μεταξύ κοσμικού (Κεμαλιστές) και θρησκευτικού κράτους (Ερντογάν). Μεταξύ της Τουρκίας, που στη ουσία υπάρχει πλέον μόνο θεωρητικά και της Τουρκίας που σιγά-σιγά όλα αυτά τα χρόνια οικοδομεί σταθερά ο Ερντογάν. Δηλαδή, της προσπάθειας δημιουργίας μιας φονταμενταλιστικής δύναμης, ηγέτιδας όλου του ισλαμικού κόσμου.

Η αντιπαλότητα αυτή, χάρις στον Ερντογάν, έχει πάρει πλέον εμφανώς διαστάσεις εμφυλίου. Το μίσος μεταξύ των δυο πλευρών φαίνεται αγεφύρωτο. Το ένα κομμάτι θέλει να οδηγήσει την Τουρκία προς την δύση, το άλλο προς την ανατολή. Πόσο μπορεί ν΄ αντέξει αυτό το τέντωμα και να μην την κόψει, δεν γνωρίζω. Πόσο μπορεί αυτό το κράτος να εξακολουθήσει να υπάρχει, νομίζοντας τη σκιά του σαν μπόι και πόσο αυτό θα είναι ανεκτό από τις δυνάμεις εκείνες που με αναφορά τον Κεμάλ, του επέτρεψαν να υπάρχει, όπως είναι σήμερα, με την προϋπόθεση να εγκαταλείψει τον φονταμενταλισμό και μετεξελίχθη σε ένα κοσμικό ευρωπαϊκό κράτος, σύνδεσμο Ανατολής με τη Δύση, οδηγώντας έτσι εμάς στην Μικρασιατική καταστροφή, πάλι δεν έχω την απάντηση.

Εξ άλλου η ανάπτυξη, οι σπουδαιότερες επενδύσεις, βρίσκονται στη δυτική Τουρκία. Η Ανατολία ελάχιστα ενδιαφέρει τους μεγάλους. Στη πραγματικότητα που διαμορφώνεται, αν οι Κούρδοι αναλάβουν το ρόλο ελεγχομένου και ακίνδυνου χωροφύλακα των ΗΠΑ, για τα επόμενα χρόνια. Μια μεγάλη Τουρκία είναι όχι μόνο περιττή, αλλά και επικίνδυνη. Πως θα χρυσώσουν τώρα το χάπι σε αυτόν που θα δεσμευτεί προς αυτή την κατεύθυνση, ίσως δίνοντας του έμμεσα ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο και φυσικά στα πετρέλαια.

Πόσο πιθανή είναι μια τέτοια ισχυροποίηση του φονταμενταλιστή Ερντογάν, μάλλον μηδενική.

Θα μου πείτε τώρα ο Πούτιν; Μα ο Πούτιν είναι ο καταλύτης. Αυτός ενίσχυσε τις φιλοδοξίες του τούρκου ηγέτη, σπρώχνοντας τον έτσι ώστε να επιφέρει ένα σοβαρό χτύπημα στν ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ και μην ξεχνάμε ότι ιστορικά οι δυο χώρες πάντα σε συγκρούσεις κατέληξαν. Δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε βέβαια την ιδιαίτερη στροφή της πρώην κομουνιστικής Ρωσίας, στον χριστιανισμό και δη την Ορθοδοξία. Αυτά σε άλλο εφιάλτη.

Όλα αυτά είναι φαντασίες ενός φαντάσματος θα μου πείτε και εγώ δεν θα διαφωνήσω. Εξ άλλου η ανθρώπινη φύση μου, έχει απεριόριστη εμπιστοσύνη στον Ηρωικό υπουργό Άμυνας. Στην πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική του δίδυμου Τσίπρα- Κοτζιά και στον καλό Θεό της Ελλάδας, που συνήθως μας γλιτώνει για κάποιον ανεξήγητο σε μένα λόγο.

«Το φάντασμα του Κάστρου»

 

 

 

 

 

Κοινοποίηση.

Αφήστε μια απάντηση