Παιδική χαρά ή παιδικός κίνδυνος; Μια αυτοψία στις Παιδικές Χαρές της Χαλκίδας

0

Το 1923 από τον Charles Wicksteed, δημιουργήθηκε η πρώτη παιδική χαρά  στο Ηνωμένο Βασίλειο, ως μέρος του οράματός του να ενθαρρύνει τις οικογένειες, να υιοθετήσουν το παιχνίδι ως μέρος της υγείας και της ευημερίας τους. Το πάρκο είχε κούνιες, τσουλήθρες και σύντομα προστέθηκαν μονόζυγα, ενώ οι οικογένειες το τιμούσαν ιδιαίτερα τόσο για βόλτα, όσο και για παιχνίδι. Από τότε μέχρι σήμερα, η παιδική χαρά εξελίχθηκε και άλλαξε όψη, δεν έχασε ποτέ όμως το ρόλο που έχει στην κοινωνία.

Το 2014, έπειτα από ένα τραγικό δυστύχημα ενός 13χρονου αγοριού σε λούνα παρκ του Ελληνικού, ο τότε υπουργός Εσωτερικών, Γιάννης Μιχελάκης, έσπευσε με κατεπείγον έγγραφο, το οποίο απέστειλε προς όλους τους αρμόδιους φορείς, να ζητήσει τον άμεσο έλεγχο σε παιδοτόπους, παιδικές χαρές και παιδικούς σταθμούς. Η πιστοποίηση της καταλληλότητας κάθε παιδικής χαράς πραγματοποιήθηκε τότε, από τριμελή επιτροπή, η οποία συγκροτήθηκε σε κάθε νομό με απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Τα αποτελέσματα εστάλησαν στο Υπουργείο Εσωτερικών 30 Ιουνίου του ίδιου έτους. Βασική υποχρέωση της επιτροπής ήταν να ενημερώσει το Υπουργείο, για το εάν έχουν τοποθετηθεί ευδιάκριτες πινακίδες σε ακατάλληλες παιδικές χαρές.

Τον Απρίλιο του 2015 ένα εξάχρονο αγοράκι ακρωτηριάστηκε στα Ιωάννινα, από τη λαμαρίνα τσουλήθρας σε Παιδική Χαρά. Το παιδί υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και η Παιδική Χαρά σφράγισε τις πόρτες της. Ωστόσο, πινακίδα ακαταλληλότητας δεν υπήρξε.

Από το 2014 που ξεκίνησε μία τέτοια δράση, έως σήμερα, το 2018, δυστυχώς υπάρχουν ακόμα παιδικές χαρές, οι οποίες παρότι είναι ακατάλληλες δεν φέρουν καμία ενημέρωση στους γονείς, αλλά και άλλες όπου έχει αναρτηθεί για χρόνια μία πινακίδα ακαταλληλότητας, χωρίς να υπάρχει καμία περίφραξη και πραγματοποιηθεί καμία προσπάθεια αποκατάστασης.

Για τη σωστή ένταξη του παιδιού στην κοινωνία, δεν αρκεί μόνο το παιχνίδι στο σχολείο. Μία παιδική χαρά, όσο και αν δεν αποτελεί ένα ζήτημα φλέγοντος σημασίας, είναι ένας χώρος δραστηριοποίησης και κοινωνικοποίησης των ανηλίκων και μία ευκαιρία για τους γονείς να περάσουν ποιοτικό χρόνο, μαζί με τα παιδιά τους.

Σε μία πόλη όπως η Χαλκίδα, που διαθέτει Πάρκα και Δημοτικά Αθλητικά Κέντρα, υπάρχουν ακόμα παιδικές χαρές οι οποίες χρήζουν άμεσης συντήρησης, ωστόσο κανένας δεν έχει φροντίσει, για να πραγματοποιηθεί αυτό. Πότε ακριβώς περιμένουμε να διαφυλάξουμε την προστασία των ανηλίκων; Θα πρέπει να περιμένουμε κάποιο ατύχημα, ώστε να φροντίσουν οι αρμόδιες υπηρεσίες να εντάξουν μία τέτοια δράση στα σχέδιά τους;

Ερευνήσαμε τις παιδικές χαρές της Χαλκίδας και τα συμπεράσματά μας γι’ αυτές ήταν εντελώς απογοητευτικά.

Στην περιοχή Παπαθανασίου, να τονίσουμε πως υπάρχουν δύο Παιδικές Χαρές. Η μία βρίσκεται κοντά στο λεγόμενο «Φάρο», ενώ η άλλη στη παραλία Συκιές.

Μία γειτονιά με ένα όμορφο πάρκο, με γήπεδο μπάσκετ, με παραλία που συχνάζουν το καλοκαίρι πολλοί ανήλικοι, για να κολυμπήσουν, υπάρχουν δύο παιδικές χαρές που έχουν κριθεί ακατάλληλες.

Παρ’ όλα αυτά καμία από τις δύο δεν έχει περίφραξη. Αποποιούμαστε των ευθυνών μας άραγε, με αναρτημένη μία ταμπέλα που ενημερώνει για την ακαταλληλότητά της; Διότι, δυστυχώς βλέπουμε ακόμα παιδάκια να παίζουν, με άμεσο κίνδυνο ατυχήματος.

Στο πάρκο Λαού, σε μία μεγάλη έκταση, με γήπεδο ποδοσφαίρου, με πεζόδρομο για περπάτημα, με το κολυμβητήριο λίγα μέτρα μακριά, βρίσκεται μία παιδική χαρά ολοσχερώς διαλυμένη. Οι κούνιες έχουν μετατραπεί σε μονόζυγα, αφού απουσιάζουν εντελώς. Τα ξύλα από τη σκάλα της τσουλήθρας είναι σπασμένα και άκρως επικίνδυνα. Μία παιδική χαρά εντελώς “στοιχειωμένη”, αφού κανένα παιδάκι δεν έχει λόγο να βρεθεί με τους γονείς του σε αυτή.

Στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο, ωστόσο, που θα ήταν ένα αξιοζήλευτο δημόσιο πάρκο για τους συμπολίτες μας, δεν λείπει καμία κούνια. Λείπει, όμως, η ενημέρωση πως είναι πλήρως ακατάλληλες και η περίφραξη στις τσουλήθρες, που είναι εντελώς απαγορευτικές. Βίδες προεξέχουν και από τις δύο, ενώ τα απορρίμματα είναι οι μόνοι “επισκέπτες”.

Το πάρκο που βρίσκεται στο δυτικό άκρο της συνοικίας Αγίας Μαρίνας, προκαλεί θλίψη. Φαίνεται σαν να φτιάχτηκε τριάντα χρόνια τουλάχιστον πριν και έκτοτε να ξεχάστηκε η ύπαρξή του από κάθε αρμόδιο φορέα.

Στην πλειονότητά τους, σε όποια συνοικία και αν βρίσκονται προκαλούν φόβο στους γονείς. Συναντήσαμε πολλούς που απαγόρευαν στα παιδιά τους να ανέβουν στη τσουλήθρα, ή στην κούνια, ή σε οποιοδήποτε παιχνίδι υπήρχε στον παιδότοπο, που έκριναν ως επικίνδυνο. Παρ’ όλα αυτά τις επισκέπτονταν, γιατί είναι ένας κοντινός δημόσιος χώρος διασκέδασης. Πέραν από τις καταστροφές που έχουν υποστεί με το χρόνο, οι μυρωδιές και τα σκουπίδια που βλέπει κανείς, προκαλούν αποστροφή.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, όντας μία ευρωπαϊκή χώρα, με ήδη υπάρχοντα δημόσια πάρκα, πως είναι δυνατόν να βλέπουμε τέτοιες εικόνες; Άσκοπα γκράφιτι σε τσουλήθρες και τοίχους χαλούν κάθε αισθητική εικόνα. Τα απορρίμματα και περιττώματα αδέσποτων είναι εξίσου αποτρεπτικά.

Υπαίθρια παιδική χαρά στο πάρκο απέναντι από την παλαιά γέφυρα

Υπαίθρια παιδική χαρά στη περιοχή Δέλτα

Οι κάδοι σκουπιδιών να ξεχειλίζουν, σε όσες βεβαίως υπάρχουν ακόμα κάδοι και δεν έχουν καταστραφεί.

Υπαίθρια παιδική χαρά στην πλατεία Αγίου Νικολάου

Υπαίθρια παιδική χαρά στη Σουβάλα

Υπαίθρια παιδική χαρά στην περιοχή Καναπίτσα

Υπαίθρια Παιδική χαρά στην παραλία Χαλκίδας

Υπαίθρια παιδική χαρά Παλαιό ΠΙΚΠΑ

Με αμείωτο ενδιαφέρον, ο κάθε δήμος θα όφειλε να διασφαλίσει καθαρούς, ακίνδυνους και αξιοπρεπείς τους δημόσιους χώρους που φιλοξενούν παιδιά. Θα ήταν απαραίτητο να χρησιμοποιούνται τα κονδύλια, για τις συντηρήσεις τέτοιων τόπων και να μην τίθεται ζήτημα ασφαλείας καμίας ανθρώπινης ψυχής. Οι πολίτες από την μεριά μας έχουμε καθήκον  να φροντίζουμε για την δημόσια υγιεινή και να μην αδιαφορούμε, αφήνοντας πίσω μας απορρίμματα, τα οποία επιβαρύνουν το περιβάλλον, στο οποίο οι ίδιοι διαμένουμε, συμβιώνουμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Η βελτίωση των συνθηκών των παιδικών χαρών, σε κάθε περίπτωση εναπόκειται στο ενδιαφέρον έκαστου Δήμου, αλλά μερίδιο ευθύνης φέρουμε και εμείς οι ίδιοι. Επιπροσθέτως, αυτοβούλως πρέπει να αιτούμαστε τις συντηρήσεις τέτοιων χώρων. Οι δημόσιοι φορείς απαιτείται να σέβονται τη νέα γενιά και να δημιουργούν ευκαιρίες να δραστηριοποιηθεί και να έχει ποιοτικό χρόνο με τους γονείς.

Μην εθελοτυφλούμε σε ζητήματα τα οποία θεωρούμε πως είναι μικρότερης σημασίας από τα καθημερινά. Αφήνοντας μία κατάσταση μετέωρη και αδιαφορώντας γι’ αυτήν, γιγαντώνουμε ένα πρόβλημα, το οποίο ίσως για κάποιους δείχνει ασήμαντο.

Σε οργανωμένες πόλεις του εξωτερικού, υπάρχουν δημόσια πάρκα που παρέχουν στους πολίτες την δυνατότητα να διασκεδάσουν με τα παιδιά τους, να κάνουν ποδήλατο, να θαυμάσουν τη φύση. Αυτό δεν είναι προσπάθεια μείωσης της δικής μας χώρας, είναι έκκληση για διεκδίκηση μιας αξιοπρεπούς ζωής. Αυτά που σε άλλα κράτη θεωρούνται αυτονόητα, εμείς δεν τα αποζητούμε και οι αρμόδιοι δεν φροντίζουν να μας τα παρέχουν. Ας μην περιμένουμε ένα περιστατικό, ανάλογο με αυτό των Ιωαννίνων, για να μεριμνήσουμε.

Κοινοποίηση.

Αφήστε μια απάντηση