Στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» ευδοκιμούν οι αριθμοί και πεινούν οι πολίτες

0

Η Ελληνική Πολιτεία μετά την, πριν 200 περίπου χρόνια, συνεχίζει να λειτουργεί με «κοτσαμπάσικο» σύστημα. Κι εξηγούμαστε. Το Κράτος ακολουθεί την τακτική των κοτσαμπάσηδων, οι οποίοι κατά την Τουρκοκρατία είχαν επιφορτιστεί με την είσπραξη φόρων από τους ραγιάδες, χωρίς βεβαίως να έχει καμία ανταποδοτικότητα η αφαίμαξη αυτή από εξαθλιωμένους υπόδουλους.

Αυτοί που πραγματικά περνούν καλά ήταν και είναι όσοι γυροφέρνουν την πολιτική εξουσία, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Στο σήμερα το φαινόμενο είναι ακόμη πιο προκλητικό, καθώς η δομή της οικονομίας δεν επιτρέπει σε υγιείς επιχειρήσεις ν’ αναπτυχθούν. Οι μόνες που μπορούν να προχωρήσουν οικονομικά, είναι όσες αδιαφορούν για τα τεκταινόμενα εντός και ασχολούνται με εξαγωγές. Μια άλλη κατηγορία επιχειρήσεων, όπου είναι εμφανής η διαφορά αυτή, είναι ο εφοπλισμός. Όσοι εφοπλιστές δραστηριοποιούνται διεθνώς, μεγαλουργούν, σε αντίθεση με τους «συναδέλφους» τους που διαχειρίζονται την ακτοπλοΐα.

Η οικονομική κρίση που κτύπησε τη χώρα μας τα τελευταία 10 χρόνια, δεν αφορούσε τον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι την πλήρωσαν ακριβά. Κι αυτό γιατί το Κράτος δεν ήθελε να χάσει τα προνόμιά του. Ένα Κράτος που ακόμη και σήμερα εθελοτυφλεί στην επίλυση του θέματος και διαιωνίζει το πρόβλημα.

Δεν θα αναλύσουμε σήμερα το θέμα αυτό, ούτε και θα προσπαθήσουμε να κάνουμε προτάσεις. Αφορμή για το κείμενο στάθηκαν οι δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων, που βλέπουν παντού ανάπτυξη και την οικονομία να έχει αφήσει πίσω της τα προβλήματα. Μιλούν με αριθμούς για την σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος, αλλά δεν μας λένε γιατί η δανειοδότηση επιχειρήσεων παραμένει στάσιμη και η στρόφιγγα της αιμοδότησης της πραγματικής οικονομίας δεν λέει ν’ ανοίξει.

Μιλούν για οικονομική σταθερότητα και επίτευξη αύξησης των αποθεματικών της χώρας, αλλά δεν μας εξηγούν γιατί δεν εξοφλούν τους πιστωτές της.

Μιλούν για διευθέτηση του δημόσιου χρέους, αλλά δεν μας το λένε κι εμάς με στοιχεία, ούτε και ακούν τους πιστωτές τους που αλλιώς τα ερμηνεύουν.

Αλλά αυτό που κυρίως δεν αντιλαμβάνονται, είναι ότι αν δεν αποφασίσουν να φτιάξουμε το δικό μας πρόγραμμα ανάπτυξης και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για σταθερότητα στην οικονομία, αργά ή γρήγορα θα ξαναζήσουμε τα ίδια. Έχουν υποχρέωση προς τα παιδιά τους και τα παιδιά μας, να πορευθούν μ’ αυτή την πυξίδα, αλλιώς θα είναι υπεύθυνοι στα μάτια του κόσμου που τους εμπιστεύεται, αλλά δεν μπορεί να τους τιμωρήσει, όπως κάθε άλλο πολίτη.

Κοινοποίηση.

Αφήστε μια απάντηση