Ο Τιτανικός και η Ελλάδα

0

Θα μου πείτε τι παραλληλισμός  είναι αυτός; Και όμως ένα καράβι και ένα κράτος έχουν κοινά χαρακτηριστικά.  Ποια είναι αυτά;

Το καράβι είναι ημίκλειστο σύστημα που δέχεται τις επιρροές του περιβάλλοντος και έχει καπετάνιο, πλήρωμα, μια κατασκευή καθώς και  μηχανικά μέσα και βέβαια επιβάτες καθώς  και έναν προορισμό.

Ένα κράτος  είναι  στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη  πραγματικότητα, ένα ημίκλειστο επίσης σύστημα που δέχεται,  το θέλει δεν το θέλει, τις απορροές του περιβάλλοντος οικονομικού και πολιτικού.   Έχει ένα πολιτικό αρχηγό, ένα πολιτικό προσωπικό, μια δομή λειτουργίας  και μέσα οικονομικά, πολεμικά,  γεωπολιτικά κλπ, και βέβαια πολίτες ή υπηκόους. Φυσικά πρέπει να έχει και ένα προορισμό, άσχετο αν αυτό πολλές φορές είναι ζητούμενο.

Μια διαφορά,  στον Τιτανικό ο καπετάνιος είναι ίδιος από την αρχή μέχρι το τέλος. Στο καράβι «Ελλάδα»  ο καπετάνιος, λέγε  Πρωθυπουργός, αλλάζει.  Έτσι οι ευθύνες διαχέονται,  επικαλύπτονται  και είναι  δύσκολη  αναγνώριση και ο καταλογισμός τους. Πολύ  δε περισσότερο, όταν το ατομικό συμφέρον –συχνά κοντόφθαλμο- μετατρέπει τον πολίτη σε ιδιώτη και  ο κομματισμός  σε οπαδό η φίλαθλο, οπότε δυσκολεύεται ακόμη περισσότερο να δει. Τότε το προσωπικό συμφέρον  επηρεάζει  δυστυχώς την κρίση του,  η φταίει  πάντα ο διαιτητής  και το γήπεδο. Δηλαδή οι άλλοι.

Στη γνωστή ταινία του Τιτανικού,  στη μεγάλη οθόνη,  παρατηρήσαμε τα εξής:  H υψηλή  νέφωση δεν αφύπνισε τον καπετάνιο να εντείνει την  παρατήρηση. Η σιγουριά ότι το καράβι αντέχει, λειτούργησε χαλαρωτικά.  Όταν ο ναύτης φώναξε «παγόβουνο»!!!  Τα  αντανακλαστικά άργησαν,  αλλά και δύσκολα μπορούσαν να φέρουν αποτέλεσμα. Η  πρόσκρουση ήρθε μοιραία.  Ο πανικός  ακολούθησε αναπόφευκτα,  για κάτι  που δεν είχε προβλεφτεί  και ενώ το πλοίο βυθιζόταν, η ορχήστρα  έπαιζε!!!

Στην  Ελλάδα  του 2000-2004, η  ευδαιμονία των επιτυχιών   της εξισορροπημένης οικονομίας  και των δυνατοτήτων που εξασφάλιζε το ευρώ, δεν άφηνε περιθώρια να συνειδητοποιηθεί η πραγματικότητα, και οι ενυπάρχουσες αδυναμίες.  Ο δίοπος  Τάσος Γιαννίτσης,  υπουργός  εργασίας τότε,  φώναξε:  «Παγόβουνο  το ασφαλιστικό για την οικονομία!!!».   Μάταια. Λοιδορήθηκε,  απειλήθηκε, έφυγε.

Η  Κυβέρνηση άλλαξε. Σύνθημα νέο,  η καταπολέμηση της  διαπλοκής αόριστα. Όχι η τιμωρία των διαπλεκόμενων!!!  Αυτούς τους ψάχνουμε αενάως.

Πέρασαν  7 χρόνια. Η οικονομία άντεξε. Η τότε νέα  κυβέρνηση  προχώρησε σε  500.000 προσλήψεις στο Δημόσιο, επιβαρύνοντας το ήδη επιβαρυμένο ασφαλιστικό μας σύστημα.  Ανέβασε το κόστος της υγείας  από 4 δις €  σε 9 δις €  κλπ.

Στη βουλή του 2008 ο Σημίτης-  ναι αυτός  ο Γερμανό Εβραίος με τις  ελιές-  και το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, αυτός  που όμως παρέδωσε  μια οικονομία που άντεξε 10 χρόνια, μέχρι το 2010,  φώναξε:   «Άν δεν ληφθούν  μέτρα, η Ελλάδα του θα αναγκαστεί να προσφύγει στο ΔΝΤ!!!».  Κανένας  δεν τον άκουσε.

Σήμερα ψάχνουμε τους λογαριασμούς του!!! Πρέπει να του βρούμε κάτι και αν όχι, πρέπει να αμαυρώσουμε  να λερώσουμε ότι έχει γίνει  στην  οκταετία του, ίσως γιατί μας ενοχλεί.

«Ουκ εάν με καθεύδει το του Μιλτιάδου τρόπαιον».

Ο επόμενος «καπετάνιος»,  αφού φώναξε  «λεφτά υπάρχουν, αλλά που βρίσκονται;»,   διέγραψε τον Σημίτη  και συνέχισε αμέριμνος, μέχρι  να αναγκαστεί να προσφύγει στο ΔΝΤ και στα μνημόνια.

Ο επόμενος  καπετάνιος  αφού έβγαλε τον λαό στα κάγκελα υποσχόμενος πορεία αντιμνημονιακη, με τέσσερα Ζάπια, όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία υπέγραψε νέο μνημόνιο, το ΔΕΥΤΕΡΟ.

Οι  όποιες προσπάθειες  του  δυναμιτίστηκαν, από την αντιμνημονιακή  υστερία   του επόμενου,  ο όποιος αφού εξύβρισε και λοιδόρησε βάναυσα όλους τους προηγούμενους,  κατέληξε  να υπογράψει τρίτο  μνημόνιο και επί πλέον, μια  νέα  σύμβαση μεταμνημονιακης   εποπτείας!!!  Που βεβαίως δεν είναι μνημόνιο!!! . Αχ αυτή η Ελληνική γλώσσα!!!

Καμαρώνει σήμερα ότι έτσι κατάφερε να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια!!!  Ξέχνα όμως ότι  μας εξομολογήθηκε στο παρελθόν,  ότι  τότε , στις πρώτες μέρες της διακυβέρνησης του,  «είχε ουτοπίες»,  που όμως κόστισαν πανάκριβα στον Ελληνικό λαό. Πρόσφατα δε μας ενημέρωσε με αφοπλιστική, αλλά και τραγική ειλικρίνεια: «τον Ιούλη του 2015, αυτό που με βοήθησε να πάρω δύσκολες αποφάσεις ήταν όταν με καθαρό μυαλό εκτίμησα τις συνέπειες που θα είχε η όποια πολιτική επιλογή στις κοινωνικές δυνάμεις που η Αριστερά οφείλει να εκπροσωπεί και να υπερασπίζεται».

Προφανώς υπονοεί  ότι οι άλλες  αντίθετες επιλογές του  γίνονταν με θολωμένο μυαλό!!! Ευτυχώς λοιπόν  είχε καθαρό  μυαλό  και χάρις αυτό κατάλαβε ότι έπρεπε να κάνει τη μεγάλη στροφή. Δεν μας διευκρίνισε όμως   ποιους εκπροσωπεί  και ποιους υπερασπίζεται  ως «αριστερός»,  βέβαια.  Διότι ως Πρωθυπουργός ξεχνά ότι οφείλει  να μας εκπροσωπεί και να μας υπερασπίζεται όλους.   Ας είναι.

Βέβαια  όλα αυτά  εξαναγκάστηκε  να τα κάνει – διαπραγματευόμενος σκληρά – όλοι οι άλλοι τα ήθελαν.   Φταίνε πάντα οι άλλοι,  αυτοί   που οδήγησαν την  Ελλάδα εδώ.  Λες και η σημερινή συμπολίτευση  δεν προέρχεται  από το ίδιο πολιτικό προσωπικό. Λες  και αυτοί,  όλα αυτά τα  χρόνια  διαμαρτύρονταν   για  τις ενέργειες και τις επιλογές των άλλων  και τις κατήγγελλαν.  Λες και ενημέρωναν  αυτοί το λαό για τα προβλήματα  και δεν ήταν πρωτεργάτες στις πορείες και τις διαμαρτυρίες, για τις κάθε είδους  διεκδικήσεις και παροχές στην πορεία  του Ελληνικού κράτους της μεταπολίτευσης. Λες και δεν είναι τέλος στη πλειοψηφία τους,  ευνοημένα και βολεμένα παιδιά του συστήματος  που καταγγέλλουν.

Προφανώς κανένας δεν μπορεί, ή δεν θέλει να διδαχτεί τίποτε.

Σήμερα μετά από δέκα χρόνια ταλαιπωρίας, ο Λαός μας -οι επιβάτες  αυτού του καραβιού- δεν έχουν ακόμα κατανοήσει και επιλύσει  στο μυαλό τους,  αν  τα μνημόνια έφεραν την κρίση, ή  κρίση τα μνημόνια.  Σαν να  αναρωτιόμαστε  αν τα νερά από την οροφή έρχονται, επειδή βρέχει και  όχι γιατί υπάρχει τρύπα στα κεραμίδια. Αν το καράβι μπάζει νερά,  φταίει  που βρίσκεται στη θάλασσα και  όχι γιατί έχει τρύπες.  Δυστυχώς όμως και το πολιτικό προσωπικό δεν έχει κατανοήσει, ή δεν θέλει να πει,  ότι  πρέπει να κλείσουμε επιτέλους  τις  τρύπες,  για αν μην βουλιάξουμε και  όχι να ξορκίζουμε τη βροχή, ή να προσπαθούμε να κρατήσουμε το καράβι στη στεριά, για αν μην βουλιάξει.

Σήμερα  10 χρόνια μετά, η κυβέρνηση πανηγυρίζει  ότι  βγήκαμε από τα μνημόνια, και  δεν μας λέει  αν ξεπεράσαμε την κρίση. Το καράβι Ελλάδα αντίθετα με τον  τιτανικό ταξιδεύει  μεν, αλλά χωρίς πυξίδα χωρίς  σαφή προορισμό, σε αχαρτογράφητα οικονομικά ύδατα.

Ο προορισμός είναι, ότι βολεύει τον εκάστοτε διεκδικητή της  εξουσίας,  τον εκάστοτε «καπετάνιο».  Πρωθυπουργό τον λέμε εμείς  και τάζει σαν πανάκεια – τίποτα δεν μας δίδαξε το παρελθόν- ότι τον συμφέρει για να  εκλέγει ικανοποιώντας  αφανείς η εμφανείς απαιτήσεις   των στρωμάτων οι ομάδων που έχει αποφασίσει, ή  δεσμευτεί να εξυπηρετήσει.  Για  τα υπόλοιπα  θα  αναλάβουν τα σύγχρονα ΜΜΕ, πανίσχυρα σήμερα. Αυτά θα διαμορφώσουν  την περιρρέουσα κατάσταση, θα γκριζάρουν την πραγματικότητα,  θα δημιουργήσουν την  σύγχυση, με σκοπό  η πολιτεία να  παραμείνει  εγκλωβισμένη και ελεγχόμενη από εκείνες τις δομές, που τόσα  χρόνια την κρατάνε  δέσμια και δεν την αφήνουν να βρει τον δρόμο της.  Θα μου πείτε όλα τα ΜΜΕ; Ευτυχώς όχι,  αλλά  όσοι  βρίσκονται στην άλλη  πλευρά, δεν πρέπει να έχουν άποψη και κυρίως δεν πρέπει να την εκφράζουν, διότι  τότε  είναι αντίπαλοι, εχθροί του λάου, εχθροί των «αριστερών»  επίλογων,  ακροδεξιοί.  Εξυπηρετούν συμφέροντα,  λες και υπάρχει  πληροφορία η ενέργεια  που  δεν εξυπηρετεί, η δεν μπορεί να εξυπηρετήσει συμφέροντα.

Σήμερα δέκα χρόνια μετά βρισκόμαστε στο σημείο που ξεκινήσαμε,  προσπαθούμε να βγούμε  στις αγορές!!!   Μα έτσι  δεν ξεκινήσαμε;  Η αδυναμία να δανειστούμε δεν μας ανάγκασε να μπούμε στα μνημόνια και την περιπέτεια της   λιτότητας;  Ποιος κοροϊδεύει ποιον; Όλοι ξέρουν ότι  κανένας δεν σου δίνει χρήματα χωρίς όρους, ειδικά όταν χρωστάς περισσότερα, από όσα μπορείς να επιστρέψεις. Υπάρχει  όμως  μια επί πλέον  διαφορά.  Η χώρα σήμερα  είναι καθημαγμένη, οι πολίτες εξουθενωμένοι. Η  χώρα  υποθηκευμένη  για 99 χρόνια στο ΤΑΥΠΕΔ  και μέσω αυτού στους δυνάστες. Αντοχές και περιθώρια έχουν εξανεμιστεί.

Το καράβι «Ελλάδα»  είδε το  παγόβουνο της χρεοκοπίας  το 2008. Η σύγκρουση δεν απεφεύχθη το 2010!!!  Η χώρα μας  πρακτικά  χρεοκόπησε.  «Καπεταναίοι»   έχουν  αλλάξει, τα προβλήματα όμως παραμένουν. Μέχρι  σήμερα  η μεγάλη μάζα,  προφανώς δεν έχει κατανοήσει  το πρόβλημα, όχι μόνο  γιατί  είναι  πιο ευχάριστο να αφήνεται στις ψεύτικες  ελπίδες  και υποσχέσεις, παρά να αποδεχτεί τις σκληρές αλήθειες.   Αλλά και  γιατί μεγάλο τμήμα του  πολιτικού  προσωπικού, ηθελημένα η όχι, δυσκολεύεται να ενημερώσει  με ρεαλισμό  και ευθύνη  για τα πραγματικά προβλήματα.  Εξ’  άλλου αν  κάποιος  τολμήσει  να πει κάποια αλήθεια, περιθωριοποιείται,  λοιδορείται,  εξευτελίζεται.  Στα τέσσερα εσύ!

Έτσι  το πρόβλημα μετατοπίζεται,  συνειδητά για κάποιους,  ασυνείδητα για άλλους.  Το πρόβλημα δεν είναι η τρύπα στην οροφή  του σπιτιού, ή στη γάστρα  του πλοίου, αλλά  στο χώρο που βρίσκεται  ο κάθε ένας. Αν  στο χώρο σου δεν μπαίνουν νερά τι σε νοιάζει;

Όλοι λοιπόν προσπαθούν να βρουν  χώρο χωρίς νερά, κανένας δεν ασχολείται  με τις  τρύπες.  Με το πέρασμα του χρόνου όμως οι τρύπες  πληθαίνουν,  στην επομένη μεγάλη βροχή, ή φουρτούνα, βλέπε οικονομική  δυσκολία ή κρίση,  τα νερά θα πλημμυρίσουν  όλο το κατασκεύασμα.  Όλοι θα βραχούν, όπως έγινε με την λιτότητα, όλοι πληρώνουν,  και  επί πλέον ίσως το σκάφος καταρρεύσει. Ήδη έχει απαξιωθεί.  Σε λίγο μόνο για οικόπεδο θα λογίζεται η  Ελλάδα , κοντεύει να μην είναι χώρα  αλλά χώρος.   

Το πλοίο «Ελλάδα»  βυθίζεται, ή μάλλον επιπλέει  χάρις στα ρυμουλκά που το κρατάνε  στην επιφάνεια. Τα κράτη δανειστές είναι αυτά  και εμείς το ξεχνάμε. Το  μέλλον αβέβαιο  αν  το παραγωγικό μοντέλο δεν  αλλάξει, αν ο δημόσιος τομέας  δεν  αρχίσει  βοήθα αντί να στραγγαλίζει  τον ιδιωτικό. Αν το κράτος δεν γίνει παραγωγικό. Αν  το  κέρδος της εργασίας στο ιδιωτικό  τομέα  δεν  σταματήσει να θεωρείται  κλοπή, ώστε να δημιουργηθεί  πλούτος, να αυξηθεί έτσι το ΑΕΠ.  Αν δεν σταματήσουμε τη σκανδαλολογία και τα σκάνδαλα  και  δεν αποφασίσουμε  να θωρακίζουν τη δημοκρατία με θεσμούς  που  θα τα αποτρέπουν αντί να τα ευνοούν.  Αν δεν  αντιληφθούμε ότι για τη σημερινή Ελλάδα  αριστερή επιλογή δεν είναι η διαχείριση τις φτωχιάς, αυτό είναι δαυλιά της  εκκλησίας.

Αριστερή πολιτική είναι να σταθούμε με σθένος  στον παγκόσμιο καταμερισμό και να διεκδικήσουμε κομμάτι  του παγκόσμιου πλούτου , όχι επαιτώντας  ούτε απαιτώντας  ως ταλαίπωροι κληρονόμοι  αρχαίων προγόνων, αλλά ως ισότιμοι  παγκόσμιοι πολίτες.  Όταν αυτό το καταφέρουμε μπορούμε να μαλώνουμε  για τις πολιτικές  διάθεσης  αυτού του πλούτου.  Ως τότε όμως το μόνο που καταφέρνουμε μέχρι σήμερα σήμερα  είναι να τρώμε τις σάρκες μας. Σήμερα  400.000 νέοι μας έχουν  μπει στο παγκόσμια αγορά και  στέκονται με εξαιρετική  επιτυχία  στο εξωτερικό. Αποτελούν το 5 % του πληθυσμού μας και  περίπου το 25% του ενεργού πληθυσμού. Γιατί  άραγε  δεν μπορεί συνολικά η χώρα  να κάνει  το ίδιο και να διεκδικήσει κομμάτι του παγκόσμιου πλούτου; Τι εμποδίζει τους  πολιτικούς μας να το βάλουν στόχο. Οι  ελληνικές επιχειρήσεις  κλείνουν, πολλές όπως και οι ξένες  φεύγουν,  σε κράτη περισσότερο φιλικά.  Πότε επιτέλους  οι πολιτικοί ηγέτες  μας  θα  ασχοληθούν με το πως  γίνεται  αποτυχημένοι, εδώ πολίτες και επιχειρήσεις  να ευημερούν,  να πετυχαίνουν, να  αναγνωρίζονται  και  συχνά διακρίνονται έξω. Ίσως  αν το κάνουν, καταλάβουν τότε τις ευθύνες τους και  ντραπούν;

Το πλοίο Ελλάδα  επιπλέει με δυσκολία  και  η ορχήστρα των ΜΜΕ  καθημερινά παίζει  σκοπούς αποπροσανατολισμού, ηθελημένα;   Δύσκολο να το πούμε,  να το δεχτούμε για όλους. Παρασυρόμενοι μάλλον από την αδράνεια  και την ανάγκη για τηλεθέαση.

Τα  δελτία ειδήσεων  καθημερινά  κατακλύζουν  τα θέματα:

Οι παλαιοί  συνταξιούχοι    αγωνίζονται να διατηρήσουν την προσωπική διαφορά, αδιαφορώντας  για   τους υπόλοιπους που δεν την παίρνουν.

Οι  συνταξιούχοι του δημοσίου  που αγωνίζονται να πάρουν  ότι έδωσαν σε κάποιους  οι δικαστικές αποφάσεις, αδιαφορώντας αν θα πάρουν τα ιδία  οι υπόλοιποι, αλλά κυρίως από ποιο θα τα πάρουν.

Οι άνεργοι που ακούν  με λαχταρά τις  προσλήψεις που  υπόσχεται το δημόσιο. Ας είναι  και  μια  οκτάμηνη σύμβαση τέλος πάντων. Έχει  Θεός παρά κάτω!!! Από ποιόν θα πληρωθούν

οι ελεύθεροι επαγγελματίες  που προσπαθούν  να αποφύγουν τις ασφαλιστικές εισφορές  των υπαλλήλων τους τις δίκες τους και όλοι  μαζί, που  προσπαθούν να πετύχουν μια καλύτερη τιμή στις αγορές  τους,  γλυτώνοντας το ΦΠΑ από μια απόδειξη που δεν θα κοπεί.

Οι βολεμένοι τις εξουσίας που  προσπαθούν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν ότι κατέχουν.

Ποτέ  ο  κοινωνικός κατακερματισμός  δεν ήταν μεγαλύτερος.  Τυχαίο; Τι να πούμε;

Μήπως ήταν  δίκαιο και έγινε πράξη;

Όλοι σήμερα στην Ελλάδα παλεύουν  για κάτι, ή περιμένουν κάτι.  Ψάχνουν ένα στεγνό δωμάτιο, κανένας δεν κοιτάζει τις τρύπες.  Κάτι ακόμα  χειρότερο,  όποιος ασχολείται με τις τρύπες της ελληνικής οικονομίας και πολιτείας  είναι  νεοφιλελεύθερος,  κατακριτέος περιφρονητέος. Η άποψη αυτή γίνεται ανεκτή, αποδεκτή!!! Η  καθημερινότητα βλέπεις και η επιβίωση είναι υπεράνω πάντων.  Όλα τα αλλά,  τα δυσάρεστα,  πολυτέλεια! Τι μπορούμε να πούμε. Πάμε καλά, όλα είναι καλύτερα, η πρώτη φορά αριστερά  πετυχαίνει!!!  Ας καταβυθίζεται η χωρά  σε όλους τομείς, σε όλους δείκτες, ανάπτυξης, ανταγωνιστικότητας, διαφθοράς, αποτελεσματικότητας  κλπ, κλπ .

Και μαζί με όλον αυτόν τον κομπασμό καθημερινά  πληροφορούμαστε για:

Συνεχείς τις παραβιάσεις και  συγκεκαλυμμένες, ή όχι απειλές της Τουρκιάς, καθώς και για την πορεία των γεωτρήσεων στην Κύπρο σε συνάρτηση με τις απειλές.

Το ασταθές οικονομικό περιβάλλον, λόγο  ΜΠΡΕΞΙΤ και Ιταλίας.

Την κατάσταση που διαμορφώνεται από νέα στάση των ΗΠΑ, όπως την έχει υιοθετήσει ο Τραμπ και τις επιπτώσεις της παγκοσμίως.

Την περιφρονητική αντιμετώπιση από την Αλβανία

Τις εξελίξεις στα Σκόπια

Την  εγκληματικότητα και  τον  Ρουβίκωνα  που μαζί με τις καταλήψεις κάνει  τώρα και χρέη αστυνομίας. κλπ κλπ κλπ

Δεν είναι άραγε όλα αυτά τρύπες  στο κουφάρι της Ελλάδας  που μας απειλούν όλους;

Ίσως το κείμενο αυτό  φαίνεται  λίγο αντιφατικό. Γεμάτη αντιφάσεις όμως είναι σήμερα η ελληνική πραγματικότητα. Αλλά  κυρίως γεμάτος αντιφάσεις είναι τόσο ο πολίτικος λόγος, όσο και η πολική αντιπαράθεση. Γι’ αυτό τόση και η σύγχυση. Ξεκαθαρίζουμε λοιπόν.

Θα ήταν παράλογο να κατηγορήσουμε όσους  ψάχνουν μια ευκαιρία, ένα στεγνό χώρο.  Η επιβίωση είναι πρώτη ενστικτώδης αντίδραση του ιστορικού ανθρώπου και υποχρέωση του καθενός για την οικογένεια του. Δεν φταίει, λοιπόν  κανένας  αν το σύνθημα “ο σώζων εαυτόν σωθείτω”, έγινε ένα   εσωτερικό σιωπηλό σύνθημα.  Όσοι  χρόνια τώρα πουλάνε  ψεύτικη αισιοδοξία  και συνεχίζουν με κούφια λόγια, ας αναλογιστούν τι ευθύνες τους.

Υπάρχει  λύση, υπάρχει απάντηση;  Αυτό είναι το ζητούμενο. Κατά την γνώμη μας, ναι.

Όπως προαναφέρθηκε  η ανάπτυξη είναι ο μόνος  δρόμος. Η δημιουργία πλούτου είναι η μονή επιλογή. Ας  γίνει σύνθημα μας μαζί με κάθε διεκδίκηση,  μαζί με κάθε ελπίδα που  επιδιώκει,  δίκαια ο κάθε ένας  μόνος,  η μέσα από κάποιο σύνολο. Ας υιοθετήσουμε το σύνθημα, την απαίτηση  για ανάπτυξη.  Η ανάπτυξη είναι  το μοναδικό οξυγόνο  για την Ελλάδα.

Πολλά μικρά και μεγάλα μας χωρίζουν. Ας τα παραμερίσουμε. Ας ενωθούμε κάτω από το σύνθημα στόχο:  Ανάπτυξη για Την Ελλάδα, ο στόχος αυτός είναι ο σύγχρονος πόλεμος μας.

Ας κλείσουμε τα αυτιά σε  όσους  την περιφρονούν. Ας  τα ανοίξουμε περισσότερο σε όσους την προτάσσουν.

Αν το σύνθημα γίνει στόχος, θα  ενισχυθεί  το κουράγιο, αλλά και η φωνή εκείνων  που σήμερα το φωνάζουν, αλλά  δεν  ακούγονται,  γιατί  η οχλοβοή σκεπάζει την φωνή τους.

Επιλογή σωτηρίας για τη Ελλάδα και τους Έλληνες μόνο η ανάπτυξη.

Γράφει το: Φάντασμα του Κάστρου

Κοινοποίηση.

Αφήστε μια απάντηση