Διονύσιος Σολωμός: Σαν σήμερα γεννιέται ο Εθνικός μας ποιητής

Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός γεννιέται σαν σήμερα, στις 8 Απριλίου του 1798 στη Ζάκυνθο, ως εξώγαμο τέκνο του κόντε Νικόλαου Σολωμού και της υπηρέτριάς του Αγγελικής Νίκλη. Σε πολύ μικρή ηλικία μένει ορφανός και το 1808 φεύγει

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email
Share on print
Εκτύπωση

Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός γεννιέται σαν σήμερα, στις 8 Απριλίου του 1798 στη Ζάκυνθο, ως εξώγαμο τέκνο του κόντε Νικόλαου Σολωμού και της υπηρέτριάς του Αγγελικής Νίκλη.

Σε πολύ μικρή ηλικία μένει ορφανός και το 1808 φεύγει για σπουδές στην Ιταλία, με τη συνοδεία του Ιταλού δασκάλου του Ρώσση. Επτά χρόνια αργότερα παίρνει το απολυτήριο από το Λύκειο της Κρεμόνας και γράφεται στο πανεπιστήμιο της Πάβιας, απ’ όπου παίρνει το πτυχίο της Νομικής. Παράλληλα με τις σπουδές στη νομική, για την οποία ουδέποτε ενδιαφέρθηκε, ξεκινά να γράφει στίχους στην ιταλική γλώσσα, ενώ παράλληλα έρχεται σε επαφή με διαπρεπείς φιλοσόφους, φιλολόγους και αξιόλογους εκπροσώπους της λογοτεχνικής κίνησης της εποχής.

Το 1818 επιστρέφει στη Ζάκυνθο, όπου παραμένει για δέκα χρόνια. Εκεί αρχίζει να γράφει τα πρώτα του αξιόλογα στιχουργήματα στα ελληνικά. Το πρώτο εκτενές ελληνικό ποίημά του και πλέον γνωστό είναι ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν, απόσπασμα του οποίου καθιερώνεται ως Εθνικός μας Ύμνος. Λίγο αργότερα, συνθέτει το λυρικό ποίημα Εις τον θάνατο του Λορδ Μπάυρον και ακολουθούν Η καταστροφή των Ψαρών, Η Φαρμακωμένη, Ο Λάμπρος, Εις Μοναχήν, Ο Κρητικός, Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι, Ο Πορφύρας.

Στα τέλη του 1828 εγκαθίσταται μόνιμα στην Κέρκυρα, συνεχίζοντας την ενασχόλησή του με την ποίηση σχεδόν απομονωμένος. Δεν κάνει ούτε ένα ταξίδι στην ελευθερωμένη Ελλάδα, γιατί, όπως υποστηρίζεται, «Δεν εσυνηθούσε να θεατρίζει στο εθνικό του φρόνημα αλλά μες το άγιο βήμα της ψυχής».

Στις 3 Φεβρουαρίου του 1849 παρασημοφορείται με το Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος, διότι «με την ποίηση του διέγειρε τα αισθήματα του λαού στον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία».

Πεθαίνει στις 9 Φεβρουαρίου του 1857 στην Κέρκυρα, ύστερα από αλλεπάλληλες εγκεφαλικές συμφορήσεις. Τα οστά του μεταφέρονται το 1865 στη Ζάκυνθο και τοποθετούνται αρχικώς σ’ ένα μικρό μαυσωλείο στον τάφο του Κάλβου.

Η παράδοση του σολωμικού έργου

Όσο βρίσκεται εν ζωή ο ποιητής δημοσιεύει μόνο ένα μικρό μέρος του έργου του. Η ποιητική φήμη του οφείλεται κυρίως στο νεανικό του έργο “Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν”. Τα περισσότερα και καλύτερα ποιήματά του, ιδίως εκείνα που ανήκουν στο ώριμο έργο του μένουν ανέκδοτα, ανολοκλήρωτα και ακατάστατα γραμμένα στα ιδιόχειρα τετράδιά του ή σε σκόρπια φύλλα.

Δύο χρόνια μετά το θάνατό του, κυκλοφορεί το “Διονυσίου Σολωμού Τα ευρισκόμενα” με πρόλογο του Ιάκωβου Πολυλά, ενός από τους οξυνούστερους παράγοντες του φιλολογικού του κύκλου,που μένει πλέον και ο καθοδηγητής των σολωμικών ποιητών. Εργαζόμενος με μεθοδικότητα ο Πολυλάς κατορθώνει να αποκαταστήσει και ως ένα σημείο να ανασυνθέσει το ελληνικό κείμενο των σολωμικών ποιημάτων.

Το 1948 πρωτοεκδίδεται η τρίτομη έκδοση των Απάντων του Σολωμού, με επιμέλεια του Λίνου Πολίτη ενώ το 1964 βγαίνει στη κυκλοφορία η δίτομη διπλωματική έκδοση των Αυτόγραφων έργων, που παρουσιάζει σε τυπογραφική μεταγραφή και φωτοτυπική μορφή τα σολωμικά τετράδια.

Όπως είναι φυσικό, η παρουσίαση των σολωμικών τετραδίων δίνει μια νέα ώθηση στη σολωμική έρευνα και θέτει νέες βάσεις για την επίλυση του εκδοτικού προβλήματος. Η τέταρτη και πλέον πρόσφατη “Ποιήματα και πεζά” από τον Στυλιανό Αλεξίου, έν έτει 1994, αναθεωρεί αρκετά τις εκδόσεις Πολυλά και Πολίτη, καθώς θέτει ως στόχο της την ενιαία παρουσίαση των ολοκληρωμένων έργων και των πληρέστερων αποσπασμάτων του Σολωμού.

Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός γεννιέται σαν σήμερα, στις 8 Απριλίου του 1798 στη Ζάκυνθο, ως εξώγαμο τέκνο του κόντε Νικόλαου Σολωμού και της υπηρέτριάς του Αγγελικής Νίκλη.

Σε πολύ μικρή ηλικία μένει ορφανός και το 1808 φεύγει για σπουδές στην Ιταλία, με τη συνοδεία του Ιταλού δασκάλου του Ρώσση. Επτά χρόνια αργότερα παίρνει το απολυτήριο από το Λύκειο της Κρεμόνας και γράφεται στο πανεπιστήμιο της Πάβιας, απ’ όπου παίρνει το πτυχίο της Νομικής. Παράλληλα με τις σπουδές στη νομική, για την οποία ουδέποτε ενδιαφέρθηκε, ξεκινά να γράφει στίχους στην ιταλική γλώσσα, ενώ παράλληλα έρχεται σε επαφή με διαπρεπείς φιλοσόφους, φιλολόγους και αξιόλογους εκπροσώπους της λογοτεχνικής κίνησης της εποχής.

Το 1818 επιστρέφει στη Ζάκυνθο, όπου παραμένει για δέκα χρόνια. Εκεί αρχίζει να γράφει τα πρώτα του αξιόλογα στιχουργήματα στα ελληνικά. Το πρώτο εκτενές ελληνικό ποίημά του και πλέον γνωστό είναι ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν, απόσπασμα του οποίου καθιερώνεται ως Εθνικός μας Ύμνος. Λίγο αργότερα, συνθέτει το λυρικό ποίημα Εις τον θάνατο του Λορδ Μπάυρον και ακολουθούν Η καταστροφή των Ψαρών, Η Φαρμακωμένη, Ο Λάμπρος, Εις Μοναχήν, Ο Κρητικός, Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι, Ο Πορφύρας.

Στα τέλη του 1828 εγκαθίσταται μόνιμα στην Κέρκυρα, συνεχίζοντας την ενασχόλησή του με την ποίηση σχεδόν απομονωμένος. Δεν κάνει ούτε ένα ταξίδι στην ελευθερωμένη Ελλάδα, γιατί, όπως υποστηρίζεται, «Δεν εσυνηθούσε να θεατρίζει στο εθνικό του φρόνημα αλλά μες το άγιο βήμα της ψυχής».

Στις 3 Φεβρουαρίου του 1849 παρασημοφορείται με το Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος, διότι «με την ποίηση του διέγειρε τα αισθήματα του λαού στον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία».

Πεθαίνει στις 9 Φεβρουαρίου του 1857 στην Κέρκυρα, ύστερα από αλλεπάλληλες εγκεφαλικές συμφορήσεις. Τα οστά του μεταφέρονται το 1865 στη Ζάκυνθο και τοποθετούνται αρχικώς σ’ ένα μικρό μαυσωλείο στον τάφο του Κάλβου.

Η παράδοση του σολωμικού έργου

Όσο βρίσκεται εν ζωή ο ποιητής δημοσιεύει μόνο ένα μικρό μέρος του έργου του. Η ποιητική φήμη του οφείλεται κυρίως στο νεανικό του έργο “Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν”. Τα περισσότερα και καλύτερα ποιήματά του, ιδίως εκείνα που ανήκουν στο ώριμο έργο του μένουν ανέκδοτα, ανολοκλήρωτα και ακατάστατα γραμμένα στα ιδιόχειρα τετράδιά του ή σε σκόρπια φύλλα.

Δύο χρόνια μετά το θάνατό του, κυκλοφορεί το “Διονυσίου Σολωμού Τα ευρισκόμενα” με πρόλογο του Ιάκωβου Πολυλά, ενός από τους οξυνούστερους παράγοντες του φιλολογικού του κύκλου,που μένει πλέον και ο καθοδηγητής των σολωμικών ποιητών. Εργαζόμενος με μεθοδικότητα ο Πολυλάς κατορθώνει να αποκαταστήσει και ως ένα σημείο να ανασυνθέσει το ελληνικό κείμενο των σολωμικών ποιημάτων.

Το 1948 πρωτοεκδίδεται η τρίτομη έκδοση των Απάντων του Σολωμού, με επιμέλεια του Λίνου Πολίτη ενώ το 1964 βγαίνει στη κυκλοφορία η δίτομη διπλωματική έκδοση των Αυτόγραφων έργων, που παρουσιάζει σε τυπογραφική μεταγραφή και φωτοτυπική μορφή τα σολωμικά τετράδια.

Όπως είναι φυσικό, η παρουσίαση των σολωμικών τετραδίων δίνει μια νέα ώθηση στη σολωμική έρευνα και θέτει νέες βάσεις για την επίλυση του εκδοτικού προβλήματος. Η τέταρτη και πλέον πρόσφατη “Ποιήματα και πεζά” από τον Στυλιανό Αλεξίου, έν έτει 1994, αναθεωρεί αρκετά τις εκδόσεις Πολυλά και Πολίτη, καθώς θέτει ως στόχο της την ενιαία παρουσίαση των ολοκληρωμένων έργων και των πληρέστερων αποσπασμάτων του Σολωμού.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΔΙΑΒΑΣΤΕ