Χαιρωνείας ένα αρχαίο μονοπάτι λεηλατημένο από τους ανθρώπους

0

Ένα ρητό λέει ότι αν ξεχάσεις τους προγόνους σου θα χάσεις το ποιος είσαι .
Ένα είναι σίγουρο ότι αν ξεχαστείς πεθαίνεις. Τι εμπόδιο μπορεί να προκαλεί όμως ένα αρχαίο μονοπάτι. Γιατί να πρέπει να καταστραφεί να χαθεί και να ξεχαστεί. Ζούμε σε μια όμορφη πόλη την Λιβαδειά, όχι συγνώμη,

ζούμε σε μια αστική πόλη όπως όλες οι άλλες,μέσα στο μπετό και τις πολυκατοικίες.

(Γιατί αν δεν μπορείς να περπατήσεις στις ομορφιές αυτής της περιοχής είναι σαν να μην υπάρχουν,σαν να μην υπήρξαν ποτέ).

Βλέπω το τελευταία χρόνια περιπατητές που για λόγους υγείας οι περισσότεροι, προσπαθούν να περπατούν σε σημεία με πράσινο και πηγαίνουν και ως το γειτονικό Λαφύστιο με τα πόδια. Αν ήξεραν πως υπάρχει δίπλα τους τόση ομορφιά που να μπορούν όμως να προσεγγίσουν με ασφάλεια είμαι σίγουρη πως θα το προτιμούσαν.

Το σημείο που «κόβεται» το μονοπάτι

Υπάρχει ένας δρόμος στην πόλη μας που έχει την ονομασία Χαιρώνειας,τυχαία..δεν νομίζω.
Είναι από τους παλαιότερους δρόμους της πόλης και τη διασχίζει από την μία άκρη ως την άλλη,ως το κέντρο της παλιάς πόλης, την πλατεία της Ταμπάχνας.

Το γεφύρι


Υπάρχουν λοιπόν μαρτυρίες ότι αυτός ο δρόμος Νότια της πόλης στα ΚΤΕΛ συνεχίζεται και απόδειξη αυτού είναι ότι υπάρχει ένα γεφύρι στην κατάληξη του. Ενα παλιό γεφύρι,γερό αλλά απροσπέλαστο από τα χόρτα και καλαμιές. Ο δρόμος συνεχίζει διασχίζει κάθετα τον περιφερειακό και φτάνει ως την Χαιρώνεια. Σίγουρα δεν χρησιμοποιείται σε όλο το μήκος του και βεβαίως δεν ωφελεί σε κάτι .

Το σημείο σήμερα

Αλλά σε τι ωφελούν οι εικόνες που “τραβήξαμε” δύο χρόνια μετά.
Νοτιά της πόλης μας υπάρχει μια υπέροχη βλάστηση,υπάρχουν ποτάμια,ειδυλλιακή θέα ,για να γίνουν πάρκα και πολλά άλλα ,όμως εμείς αντικρίσαμε τα μπάζα και μάλιστα από ανανέωση του πεζόδρομου της Μπουφίδου. Ο ίδιος ο Δήμος κάνει χωματερή,ένα υπέροχο μέρος,αφού πρώτα το έκανε κολυμβητήριο.

Το 2005 «σφάχτηκε ένας κόκορας» στα θεμέλια του κολυμβητηρίου.

Ποιος νοιάζεται και γιατί να νοιάζεται που θα μεγαλώσουν τα παιδιά του,για τις ευκαιρίες που χάνει να απολαύσει την ζωή του.
Το παράδειγμα είναι έκδηλο.


Αναρωτιέμαι αν πριν 50 χρόνια που ήταν σίγουρα σε λειτουργία αυτός ο δρόμος πόσα ξόδευε τότε ο Δήμαρχος για να κόβει τα χόρτα και τι μέσα διέθεταν οι εργάτες? Ίσως μόνο της συνείδησής του.
Και πριν από αυτόν. Ξέρω πως το κέντρο βάρους άλλαξε σε άλλες εισόδους της πόλης,ιδιαίτερα περιποιημένες “θα σαρκάσω” .Αλλά αν αυτός είναι ένας δρόμος που χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας για να μεταβούν στην Χαιρώνεια ,εμείς γιατί να μην το γνωρίζουμε . Έστω με τα ποδήλατα μας,έστω περπατώντας, έστω κυκλοφορώντας και διατηρώντας “ένα δρόμο ακόμα ανοιχτό”.

Ρεπορτάζ της Τσεπραηλίδου Χρυσάνθης

Δημοσίευση στην έντυπη εκδοσή ΣΤΕΡΕΑ ΝΕΑ 19/10/20

(κυκλοφορεί στα περιπτερά ολόκληρης της Στερεάς Ελλάδας)

Κοινοποίηση.

Αφήστε μια απάντηση