Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης: “Άφησέ με να έρθω μαζί σου”

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email
Share on print
Εκτύπωση

Ηλεκτρονικά θα γιορταστεί η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης που είναι Σήμερα, 21 Μαρτίου, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, η οποία, έχει αλλάξει εντελώς τις συνθήκες ζωής ολόκληρου του πλανήτη.

Σε πρόσφατη δήλωσή του, ο Δημήτρης Αγγελής, πρόεδρος του Κύκλου Ποιητών, στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, τονίζει τα εξής: «Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, ο Κύκλος Ποιητών αφιέρωνε επί πολλά χρόνια ολόκληρο τον μήνα Μάρτιο στην ποίηση. Η φετινή πανδημία μπορεί να εμποδίζει πλέον τις δημόσιες αναγνώσεις της ποίησης, δεν μπορεί όμως και δεν πρέπει να εμποδίσει να ακουστεί αλλιώς ο παρηγορητικός της λόγος της ποίησης, που είναι σήμερα περισσότερο αναγκαίος από ποτέ. Για τον λόγο αυτό θα τιμήσουμε τον Μάρτιο ως Μήνα Ποίησης ηλεκτρονικά, δημοσιεύοντας ποιήματα μελών μας, με τη φιλοδοξία να εκπέμπεται καθημερινά ως το τέλος του το μήνυμα της πολυτιμότητας του ποιητικού λόγου».

Επίσης, στο poetscircle.gr αναρτώνται, όχι μόνο ποιήματα αλλά και η γνώμη ή οι ιδέες των ποιητών για τη δύσκολη κατάσταση που ζούμε και τους τρόπους αντιμετώπισής της.

Τι είναι η ποίηση;  Ποίηση είναι: «Των Ονείρων Ψίθυρος” (Σε αυτή τη φράση στάθηκα…)

Θα ολοκληρώσουμε, με ένα απόσπασμα από τη “Σονάτα του Σεληνόφωτος”, του αείμνηστου Γιάννη Ρίτσου. Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, από τα πιο αγαπημένα και γνωστά κείμενα του Ρίτσου, είναι ένας σκηνικός μονόλογος, μια «εκ βαθέων» εξομολόγηση, μια παρατεταμένη ικεσία για ζωή κι ελπίδα, μέσα από ροή παραστάσεων και συμβόλων.

Ἄφησέ με νἄ ρθω μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε!
Εἶναι καλό τό φεγγάρι, — δέ θά φαίνεται
πού ἀσπρίσαν τά μαλλιά μου. Τό φεγγάρι
θά κάνει πάλι χρυσά τά μαλλιά μου. Δέ θά καταλάβεις.

Ἄφησέ με νἄ ρθω μαζί σου
λίγο πιό κάτου, ὥς τή μάντρα τοῦ τουβλάδικου,
ὥς ἐκεῖ πού στρίβει ὁ δρόμος καί φαίνεται
ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μέ φεγγαρόφωτο,
τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη

νιώθεις κρουστό τό λαιμό σου, τά πλευρά σου, τή σάρκα σου,
κ’ ἔτσι σφιγμένος μές στούς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα,
μέσα στά ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους,
δέν ἔχει σημασία ἄν φεύγεις ἤ ἄν γυρίζεις
κι οὔτε ἔχει σημασία πού ἀσπρίσαν τά μαλλιά μου,

(δέν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου — ἡ λύπη μου
εἶναι πού δέν ἀσπρίζει κ’ ἡ καρδιά μου).
Ἄφησέ με νἄ ρθω μαζί σου.

Τό ξέρω πώς καθένας μονάχος πορεύεται στόν ἔρωτα,
μονάχος στή δόξα καί στό θάνατο.

Τό ξέρω. Τό δοκίμασα. Δέν ὠφελεῖ.
Ἄφησέ με νἄ ρθω μαζί σου.

Ηλεκτρονικά θα γιορταστεί η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης που είναι Σήμερα, 21 Μαρτίου, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, η οποία, έχει αλλάξει εντελώς τις συνθήκες ζωής ολόκληρου του πλανήτη.

Σε πρόσφατη δήλωσή του, ο Δημήτρης Αγγελής, πρόεδρος του Κύκλου Ποιητών, στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, τονίζει τα εξής: «Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, ο Κύκλος Ποιητών αφιέρωνε επί πολλά χρόνια ολόκληρο τον μήνα Μάρτιο στην ποίηση. Η φετινή πανδημία μπορεί να εμποδίζει πλέον τις δημόσιες αναγνώσεις της ποίησης, δεν μπορεί όμως και δεν πρέπει να εμποδίσει να ακουστεί αλλιώς ο παρηγορητικός της λόγος της ποίησης, που είναι σήμερα περισσότερο αναγκαίος από ποτέ. Για τον λόγο αυτό θα τιμήσουμε τον Μάρτιο ως Μήνα Ποίησης ηλεκτρονικά, δημοσιεύοντας ποιήματα μελών μας, με τη φιλοδοξία να εκπέμπεται καθημερινά ως το τέλος του το μήνυμα της πολυτιμότητας του ποιητικού λόγου».

Επίσης, στο poetscircle.gr αναρτώνται, όχι μόνο ποιήματα αλλά και η γνώμη ή οι ιδέες των ποιητών για τη δύσκολη κατάσταση που ζούμε και τους τρόπους αντιμετώπισής της.

Τι είναι η ποίηση;  Ποίηση είναι: «Των Ονείρων Ψίθυρος” (Σε αυτή τη φράση στάθηκα…)

Θα ολοκληρώσουμε, με ένα απόσπασμα από τη “Σονάτα του Σεληνόφωτος”, του αείμνηστου Γιάννη Ρίτσου. Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, από τα πιο αγαπημένα και γνωστά κείμενα του Ρίτσου, είναι ένας σκηνικός μονόλογος, μια «εκ βαθέων» εξομολόγηση, μια παρατεταμένη ικεσία για ζωή κι ελπίδα, μέσα από ροή παραστάσεων και συμβόλων.

Ἄφησέ με νἄ ρθω μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε!
Εἶναι καλό τό φεγγάρι, — δέ θά φαίνεται
πού ἀσπρίσαν τά μαλλιά μου. Τό φεγγάρι
θά κάνει πάλι χρυσά τά μαλλιά μου. Δέ θά καταλάβεις.

Ἄφησέ με νἄ ρθω μαζί σου
λίγο πιό κάτου, ὥς τή μάντρα τοῦ τουβλάδικου,
ὥς ἐκεῖ πού στρίβει ὁ δρόμος καί φαίνεται
ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μέ φεγγαρόφωτο,
τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη

νιώθεις κρουστό τό λαιμό σου, τά πλευρά σου, τή σάρκα σου,
κ’ ἔτσι σφιγμένος μές στούς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα,
μέσα στά ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους,
δέν ἔχει σημασία ἄν φεύγεις ἤ ἄν γυρίζεις
κι οὔτε ἔχει σημασία πού ἀσπρίσαν τά μαλλιά μου,

(δέν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου — ἡ λύπη μου
εἶναι πού δέν ἀσπρίζει κ’ ἡ καρδιά μου).
Ἄφησέ με νἄ ρθω μαζί σου.

Τό ξέρω πώς καθένας μονάχος πορεύεται στόν ἔρωτα,
μονάχος στή δόξα καί στό θάνατο.

Τό ξέρω. Τό δοκίμασα. Δέν ὠφελεῖ.
Ἄφησέ με νἄ ρθω μαζί σου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ