Αποδοκιμασία της Ιεράς Συνόδου για τους «Αφορισμούς» Μητσοτάκη, Κεραμέως και Χαρδαλιά

0

Με αφορμή τον αφορισμό των Κυριάκου Μητσοτάκη, Νίκης Κεραμέως και Νίκου Χαρδαλιά από τον Μητροπολίτη πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο τον οποίο η Ιερά Σύνοδος παράτυπα αποδοκιμάζει.

Δεν ξέρω  αν  τελικά, ο αφορισμός  αποτελεί τιμωρία η τίτλο. Τίτλο για ένα μυαλό η ένα έργο που βλέπει πιο μπροστά από την εποχή του. *

Δεν ξέρω αν στην  ελληνορθόδοξη  χριστιανική πίστη, της μακροθυμίας της συγχώρεσης και  της αγάπης  (Απ. Παύλος 13ο Κεφάλαιο Προς Κορινθίους Α’  επιστολής)  χωράει  η μισαλλοδοξία και  η εξ  αυτής  τιμωρία  επί γης,  από αυτόκλητους  τιμωρούς.

Δεν ξέρω  τι εννοούσε ο Χριστός με τη φράση «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι».  Κατά τη γνώμη μου κάτι άλλο από μίσος και οργή.

Και λέω δεν ξέρω  γιατί δεν είμαι  θεολόγος, δεν θέλω να μπω σε ξένα  χωράφια και έτσι δέχομαι  ότι υπάρχουν άλλοι, αρμοδιότεροι εμού να δώσουν απαντήσεις. Αυτονόητα,  δεν θεωρώ τον εαυτό μου αρμόδιο να  προτείνω να κάνουν το ίδιο και οι αρχιερείς  για θέματα που δεν είναι της αρμοδιότητας τους.

Ξέρω όμως ότι η ελληνορθόδοξη Εκκλησία, έχει παίξει  τεράστιο,  καταγεγραμμένο και αναμφισβήτητα εθνικής  σημασίας ρόλο, τουλάχιστον στα χρονιά της σκλαβιάς·  αλλά και παλαιότερα χάρις στην υιοθέτηση της Ελληνικής  γλώσσας από τον Απόστολο Παύλο, σαν γλώσσα των Ευαγγελίων και της Καινής Διαθήκης. Έτσι σήμερα μπορούμε και πρέπει να μιλάμε για ελληνορθόδοξο πολιτισμό.

Ξέρω επίσης  ότι  η Ελληνορθόδοξη  Εκκλησία έχει  οδηγηθεί και σε τραγικά λάθη από την  μισαλλοδοξία  ευτυχώς  ολίγων  μικρονόων  «λειτουργών» της που λησμονούν το «Αγαπάτε Αλλήλους», χωρίς διαχωρισμούς, το  «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς», το «ἀπόδοτε οὖν τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ» και προτίμησαν  να επιλέξουν  πράξεις μισούς, τιμωρίας και διχασμού, αποδεικνύοντας ύψιστη αλαζονεία,  μετατρεπόμενοι  σε κριτές και τιμωροί,  ως αντιπρόσωποι ενός εκδικητικού  θεού,  που ευτυχώς στο Χριστιανισμό δεν υπάρχει.

Η Ιερά Σύνοδος, ευτυχώς,  έστω και πλαγίως διέσωσε τα  προσχήματα.

Υπάρχουν επιστήμονες που διατυπώνουν την άποψη τους,  για την ανυπαρξία του Θεού, κανένας όμως από αυτούς δεν σκέφτηκε να ειρωνευτεί το «Πάτερ ἡμῶν» για το «ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

Η ζωή αλλά κυρίως  η πρόοδος προχώρησε με την επιστημονική προσπάθεια και με την έρευνα, όχι με δογματισμό και εμπάθεια.

Η πίστη είναι τελείως υποκειμενική ανάγκη και βίωμα. Έτσι ακόμα και αν οι μη πιστεύοντες τα βάζουν με τους πιστεύοντας,  αυτοί  έχουν παράδειγμα αλλά  και  απάντηση:  «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς».

 

*Κατά καιρούς  έχουν  αφοριστεί: O Εμμανουήλ Ροΐδης, o Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο Μιχαήλ Σούτσος (και η Φιλική Εταιρεία), o Ανδρέας Λασκαράτος, o Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, o Ελευθέριος Βενιζέλος, o Θόδωρος Αγγελόπουλος και τέλος  Μάρκος Βαμβακάρης. Ο τελευταίος αφορίστηκε από την Καθολική Εκκλησία, όχι ευτυχώς για το έργο του αλλά λόγω του γάμου του. Η μνήμη των αφορισθέντων παραμένει, όχι όμως και των αφοριστών. Σήμερα πιστεύω κανένας δεν μπορεί να σταθεί τιμητικά, απέναντι στην πράξη αφορισμού των παραπάνω Ελλήνων. Ο Νίκος Καζαντζάκης τη «γλύτωσε» χάρις στο οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα. Κάπως έτσι σήμερα τη «γλυτωσε» ο Μητσοτακης και η παρέα του, από την Ιερά Σύνοδο! Σωστά πιστεύω τους στερήθηκε ο τίτλος, γιατί δεν έκαναν τίποτα ιδιαίτερα μεγάλο, πέρα από το αυτονόητο· να σεβαστούν την γνώμη των ειδικών.

Κοινοποίηση.

Αφήστε μια απάντηση