Νηπιαγωγείο Καραβομύλου: Οι δράσεις που φέρνουν βραβεύσεις

0

Δεν σταματούν να έρχονται βραβεία στο Νηπιαγωγείο Καραβομύλου για τις δράσεις που εντάχθηκαν στο πρόγραμμα διδασκαλίας από τη Διευθύντρια, Θώμη Παπαντωνίου. Το φετινό χρυσό στα Education Leader Awards ήρθε να προστεθεί στο ασημένιο, για δραστηριότητες που ξεκίνησαν από το 2011 και συνεχώς εμπλουτίζονται.

Ρεπορτάζ: Παύλος Σφέτσας

«Το πρώτο βραβείο, το ασημένιο, ήρθε για δράσεις που κάνουμε απ’ το 2011 και κάθε χρόνο προσθέτουμε κι από μία», εξηγεί στα «Στερεά Νέα» η κα Παπαντωνίου.

Η Διευθύντρια του Νηπιαγωγείου Καραβομύλου, Θώμη Παπαντωνίου.

Ποιες είναι αυτές οι δράσεις; Η πρώτη αφορά τον σχολικό κήπο. «Τα παιδιά φυτεύουν κυρίως φυτά που αρέσουν στις μέλισσες. Συχνότερα χωρίζουμε τον κήπο σε τρία μέρη, βοτανόκηπο, λουλουδόκηπο και λαχανόκηπο. Έχει τύχει να κάνουμε δικό μας φυτώριο, έχει τύχει να στέλνουν και οι γονείς φυτά. Η φύτευση γίνεται στην αρχή της χρονιάς ώστε να τα δουν να αναπτύσσονται. Στο παιδαγωγικό κομμάτι, στον κήπο μπορεί ένα παιδί να μάθει μαθητικά. Το ότι χωρίζουμε τον κήπο στα τρία είναι μια έννοια της διαίρεσης των κλασμάτων. Μετρά πόσα είναι, μετρά με τον χάρακα πόσο είναι τον ένα μήνα, πόσο μεγάλωσε τον άλλο. Σε μια ντοματιά βλέπει πόσες ντομάτες “έδεσε”, βλέπει πως το πράσινο ντοματάκι γίνεται σιγά σιγά μια κόκκινη ντομάτα, άρα μαθαίνει τα χρώματα, τα σχήματα, τους αριθμούς», αναφέρει η Διευθύντρια του Νηπιαγωγείου.

Ωστόσο, δεν έμειναν εκεί. «Φέτος φυτέψαμε στην άλλη μεριά του προαυλίου τέσσερα δέντρα, ένα για κάθε εποχή, σε μια προσπάθεια ενημέρωσης των παιδιών και προβληματισμού – ευαισθητοποίησης των οικογενειών στο ότι κάθε φρούτο είναι καλύτερα να καταναλώνεται στον καιρό του. Και μια ελιά, σήμα κατατεθέν της περιοχής και ευλογημένη», εξηγεί η κα Παπαντωνίου.

Ο «Κομποστίνος» δίπλα στον κήπο.

Η δεύτερη δράση είναι η κομποστοποίηση. Όπως σημειώνει η Θώμη Παπαντωνίου, «παραλάβαμε με δωρεά από εργοστάσιο λιπασμάτων βαρέλι για κομποστοποίηση. Τα παιδιά τον λένε “Κομποστίνο” και τον θεωρούν φίλο τους. Μετά τον πρώτο μήνα, βάζουν στη διατροφή τους οπωσδήποτε ένα φρούτο την ημέρα, γιατί μαζεύουμε τις φλούδες σε ένα ειδικό πράσινο πιατάκι και ξέρουν ότι μ’ αυτό θα βγουν να ταΐσουν τον φίλο τους. Σφραγίζουμε το κομπόστ για 3-4 μήνες και την άνοιξη, που είναι ο καιρός που φυτεύουμε τα λουλούδια, το ανοίγουμε και οι φλούδες έχουν μετατραπεί σε κομπόστ. Σε χώμα δηλαδή. Ξέρουν ότι είναι ένα χώμα με βιταμίνες και λειτουργεί σαν λίπασμα. Το μοιράζουν μόνα τους, με τα φτυαράκια τους, στον κήπο, ενώ γνωρίζουν και τους αποικοδομητές. Είναι σημαντικό που βλέπουν τι δεν λιώνει όταν είναι στο χώμα, όπως αλουμινόχαρτο, ένα λαστιχάκι, άρα προστατεύουμε τη γη».

«Η τρίτη δράση είναι η σημαντικότερη», υπογραμμίζει η Διευθύντρια και προσθέτει: «Πρόκειται για τη συλλογή τηγανελαίου στον «Λαδένιο», όπως λένε τα παιδιά το βαρέλι. Ξεκινήσαμε το 2012-2013 με τον φόβο μήπως μείνουμε χωρίς πετρέλαιο, γιατί είδαμε σε ένα ρεπορτάζ πως σε ένα σχολείο της Έδεσσας το μάζευαν και το έκαναν βιοντίζελ. Οι επιστήμονες λένε ότι ειδικά το τηγανισμένο λάδι, που το ρίχνουμε στο περιβάλλον, αποτελεί απέραντη μόλυνση για τη θάλασσα. Ένα λίτρο τηγανέλαιο είναι ικανό να μολύνει 1.000.000 λίτρα θαλασσινού νερού και για να το θυμόμαστε καλύτερα, όσο νερό θα χρειαστεί ένας άνθρωπος για 14 χρόνια. Αν το ρίξουμε στον νεροχύτη, φράζει τους βόθρους και κάνει κακό και στον βιολογικό καθαρισμό, ενώ αν ριχτεί στα σκουπίδια, έχει βρεθεί πως απ’ την υπερθέρμανση είναι αιτία για πυρκαγιές.

Ο «Λαδένιος» στην είσοδο του Νηπιαγωγείου.

Τα παιδιά όλα αυτά τα ακούνε σαν γνώσεις, δεν μπορούν να τα δουν. Όμως μετρούν τα μπουκάλια που αδειάζουν, βλέπουν πως γεμίζει το βαρέλι, το μυρίζουν και καταλαβαίνουν πως είναι αυτό να πέσει στη θάλασσα. Το σημαντικότερο είναι πως ενεργοποιούμε τους μεγάλους. Τα παιδιά μεταφέρουν τις γνώσεις και ζητούν το μπουκαλάκι με το λάδι για να το πάνε στο σχολείο. Σιγά σιγά μαθαίνουν οι γείτονες, οι συγγενείς και όλο το χωριό ξέρει πια ότι εδώ γίνεται συλλογή τηγανελαίου. Το πηγαίνουμε στο εργοστάσιο και γίνεται βιοκαύσιμο».

Περιβαλλοντικού χαρακτήρα είναι και η επόμενη δράση και αφορά την ανακύκλωση. «Φτιάξαμε μια εικόνα με μια μπαταριούλα όπου έχει ανοιχτά τα χέρια και στο ένα έχει το 0,2 της βιομηχανικής παραγωγής, το οποίο αν ριχτεί στο περιβάλλον, γίνεται το 20% της μόλυνσης του πλανήτη, που είναι στο άλλο χέρι. Καλό είναι να ξέρεις ότι οι μπαταρίες μολύνουν, αλλά το αντιλαμβάνεσαι καλύτερα βλέποντας την εικόνα», αναφέρει η κα Παπαντωνίου.

Συλλογή πλαστικών καπακιών.

Η επόμενη δράση έχει να κάνει με την ευαισθητοποίηση των παιδιών για το κοινωνικό σύνολο. Όπως σημειώνει η Διευθύντρια, «ξεκινήσαμε να μαζεύουμε πλαστικά καπάκια ως συμπαράσταση στους παραπληγικούς και τα παιδιά ξέρουν ότι τα ανταλλάσσουν με αναπηρικά αμαξίδια. Έχουν δώσει πολλές φορές τα καπάκια τα ίδια τα παιδιά. Πρόσφατα μάθαμε ότι αυτός είναι και ένας λόγος που πεθαίνουν τα θαλασσοπούλια. Ακόμη και με το νερό της βροχής το καπάκι πηγαίνει στην αμμουδιά, το βλέπει, το τρώει και πεθαίνει».

Η τελευταία δραστηριότητα είναι το τάισμα πουλιών, με την οποία τα παιδιά αναπτύσσουν τη ζωοφιλία. «Τα παιδιά συνηθίζουν να τινάζουν τις πετσετούλες τους έξω ή φέρνουν παλιά ψωμιά απ’ το σπίτι, τα μουσκεύουν και παρακολουθούν καθιστά στις καρεκλίτσες τους πως τρώνε. Απ’ τον τρόπο που κάθε πουλί θα ‘ρθει να φάει, φαίνεται κι ο χαρακτήρας του. Αν είναι δυναμικό, πιο φοβισμένο και συζητάμε με τα παιδιά αυτόν τον συνδυασμό. Κάποια στιγμή, μας επισκέφθηκε και ένας κοκκινολαίμης κι αυτός έγινε σαν μασκότ. Τον περιμέναμε κάθε μέρα, του φτιάξαμε παραμύθι, μπήκε στις ζωγραφιές των παιδιών. Τα σπιτάκια που φτιάξαμε με τα παιδιά θα μπουν στα δέντρα, καθώς βλέπουν πως τον χειμώνα πέφτουν τα φύλλα και τα πουλιά δεν μπορούν να προστατευθούν και έτσι θα έχουν σπιτάκια», εξηγεί η Θώμη Παπαντωνίου.

Τα παιδιά δεν ταΐζουν απλώς τα πουλιά, αλλά τους έφτιαξαν και σπιτάκια.

Ποιες δράσεις αναμένονται στο μέλλον; «Έτσι που λειτουργούμε, υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος, καλό θα ήταν να έχουμε φωτοβολταϊκά στη στέγη του σχολείου, κάτι που θα λειτουργούσε θετικά για τα παιδιά, για τους αυριανούς πολίτες. Να συνηθίσουν δλδ. να βλέπουν πως ο τόσος πολύς ήλιος μπορεί να μας βοηθήσει να κάνουμε οικονομία. Έτσι κι αλλιώς, βγαίνοντας για διάλλειμα σβήνουμε τα φώτα. Έχω προσπαθήσει σ’ αυτή την κατεύθυνση αρκετές φορές στέλνοντας έγγραφα σε εταιρείες, αλλά δεν έχω εισακουστεί. Θα μπορούσε να γίνει κρατικά, αλλά δεν υπάρχει η βούληση», υπογραμμίζει η Διευθύντρια του Νηπιαγωγείου Καραβομύλου.

Όλες αυτές οι δράσεις απένειμαν το 2019 στο Νηπιαγωγείο το ασημένιο μετάλλιο των Education Leader Awards. Φέτος ήρθε το χρυσό, «για το Πρόγραμμα που ονομάσαμε “Από το Ορμένιο ως την Τρυπητή”, γιατί το Ορμένιο είναι το βορειότερο σημείο της Ελλάδας και η Τρυπητή το νοτιότερο», εξηγεί η κα Παπαντωνίου και προσθέτει σχετικά: «Κάθε οικογένεια ανέλαβε από ένα γεωγραφικό διαμέρισμα. Κάθε μαμά μαγείρεψε ένα παραδοσιακό φαγητό της περιοχής και ήρθε στο σχολείο με το παιδάκι της. Αν δεν μπορούσε, το φτιάχναμε εμείς. Μαγειρεύουμε εδώ με τα παιδιά, φέτος είχαμε πρόγραμμα για τα γλυκά του κουταλιού. Μαμάδες έφτιαξαν με πυλό αρχαιολογικούς χώρους ή παζλ κάθε Περιφέρειας. Χορέψαμε παραδοσιακούς χορούς με τα παιδιά, ακούσαμε παραδοσιακά παραμύθια. Ήταν ένας τρόπος να κάνουμε ένα οδοιπορικό στην Ελλάδα κι έτσι καταλαβαίνεις και τι αρέσει σε κάθε παιδί, η θάλασσα, το βουνό, τα κάστρα. Έμαθαν γεωγραφία, λαογραφία, παράδοση, συμμετείχαν οι γονείς. Σε κάθε διαμέρισμα δόθηκε η ίδια βαρύτητα και δεν εξαιρέθηκε κανένα, όπως πρέπει να γίνεται και μες στην τάξη. Να μην εξαιρείται κανείς».

«Από το Ορμένιο ως την Τρυπητή». Το Πρόγραμμα που έφερε το χρυσό βραβείο φέτος.

* Από το φύλλο του Σαββάτου 18 Ιουλίου 2020.

Κοινοποίηση.

Αφήστε μια απάντηση