Χαιρετισμός Γ. Σταθά για την 78η επέτειο μνήμης της σφαγής του Δομένικου Ελασσόνας

"Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσοι διέπραξαν εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας πρέπει να πληρώσουν"

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email
Share on print
Εκτύπωση

Με αφορμή την 78η επέτειο από την σφαγή των κατοίκων του χωριού Δομένικου Ελασσόνας, ο Δήμαρχος Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας κ. Γιάννης Σταθάς έδωσε φόρο τιμής στους ήρωες του πολέμου καθώς και προέβη στον παρακάτω χαιρετισμό:

Στις 16 Φεβρουαρίου 1943 τα Ιταλικά στρατεύματα Κατοχής εκτελούν στη Θέση ” Μαυρίτσα” 30 αμάχους, αγρότες και κτηνοτρόφους κατοίκους των χωριών Δομένικου και Μεσοχωρίου Ελασσόνας. Το απόγευμα της ίδια ημέρας κυκλώνουν το χωριό Δομένικο με την βοήθεια Ελλήνων συνεργατών τους και διακόπτουν κάθε οδό διαφυγής. Πυρπολούν τα σπίτια αφού πρώτα λεηλατούν τα νοικοκυριά και εκτελούν 3 ανήμπορους κατοίκους, 2 γυναίκες, έναν ηλικιωμένο άνδρα και έναν ακόμη κάτοικο. Συγκεντρώνουν τους κατοίκους στα αλώνια στη νοτιοδυτική άκρη του χωριού και τους μεταφέρουν στην θέση ” Μαυρίτσα” στο σημείο όπου είχε προηγηθεί στισ 16-2-1943 η συμπλοκή Ιταλών δυνάμεων και ανταρτών, και διαχωρίζουν τους άνδρες και τα γυναικόπαιδα. Στη συνέχεια το πλήθος των γυναικόπαιδων οδηγείται με κατεύθυνση προς το κοντινό χωριό Αμούρι.

Οι Ιταλοί ζητούν από τους άνδρες καλώντας τους ονομαστικά να κατονομάσουν τους συνεργάτες των ανταρτών και δολοφονούν στο σημείο αυτό 9 άνδρες ενώ αφήνουν ελεύθερους να ακολουθήσουν τα γυναικόπαιδα 5 υπερήλικες άνδρες. Ύστερα από μια σύντομη σύσκεψη του επιτελείου των Ιταλών αξιωματικών, το συγκεκριμένο πλήθος των ανδρών διατάσσεται να προχωρήσει προς το Μεσοχώρι ακολουθώντας το δημόσιο δρόμο.

Φορτώνουν με τα πλιάτσικα τους νεότερους άνδρες για να αποτρέψουν κάθε προσπάθεια απόδρασης. Μετά από μιας ώρας μαρτυρική πορεία φτάνουν στο Μεσοχώρι όπου παραμένουν φυλακισμένοι στην αυλή του σχολείου. Οι συγκεντρωμένοι δεν έκαναν καμία προσπάθεια να διαφύγουν καθώς δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι μετά τις εκτελέσεις που προηγήθηκαν στην “Μαυρίτσα” θα ακολουθούσε κάτι ανάλογο.

Στη θέση Καυκάκι ενώ είχε ήδη νυχτώσει, εκτελούν 118 άνδρες, Δωμενικιώτες στην πλειοψηφία τους, ορισμένους κατοίκους του Μεσοχωρίου και κάποιους ξένους και περαστικούς που βρέθηκαν την ημέρα αυτή στην περιοχή. Την επόμενη, 17 Φεβρουαρίου 1943 κάτοικοι από το χωριό Δαμάσι κατόρθωσαν να ανοίξουν δύο ομαδικούς τάφους στη θέση της εκτέλεσης μέσα στους οποίους ενταφίασαν τους εκτελεσθέντες. Την ίδια ημέρα το μεσημέρι έγινε και η ταφή των εκτελεσθέντων στην θέση “Μαυρίτσα”, καθώς και εκείνων που είχαν εκτελεσθεί πριν από την πυρπόληση του χωριού στην θέση Καραγάτσι και των θυμάτων μέσα στο χωριό.

Η επιλογή του Δομένικου δεν ήταν  βέβαια τυχαία και απλά αποτέλεσμα του ότι ήτανε κοντά στον τόπο της συμπλοκής. Το Δομένικο επιλέχτηκε γιατί οι κάτοικοι του αγαπούσαν την λευτεριά. Γιατί ήταν πατριώτες, βοηθούσαν και στήριζαν με τα πενιχρά μέσα τους την αντίσταση στους κατακτητές. Η θυσία τους δεν πήγε χαμένη. Έδειξε στους επιζήσαντες και σε όλους τους Έλληνες πεντακάθαρα με ποιον είχαν να κάνουν και φώτισε έτσι τον δρόμο της τιμής και της αντίστασης στους κατακτητές.

Ως Δήμαρχος Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας, ως αντιπρόεδρος του Δικτύου Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών της περιόδου 1940-1945 , αλλά και ως μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης Πολεμικών Οφειλών, καταθέτω στέφανο τιμής στη μνήμη των αγωνιστών της Λευτεριάς και της Αντίστασης και μεταφέρω ένα μήνυμα στο Δήμαρχο Ελασσόνας κ. Νικόλαο Γάτσα:

“Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσοι διέπραξαν εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας πρέπει να πληρώσουν”

Με αφορμή την 78η επέτειο από την σφαγή των κατοίκων του χωριού Δομένικου Ελασσόνας, ο Δήμαρχος Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας κ. Γιάννης Σταθάς έδωσε φόρο τιμής στους ήρωες του πολέμου καθώς και προέβη στον παρακάτω χαιρετισμό:

Στις 16 Φεβρουαρίου 1943 τα Ιταλικά στρατεύματα Κατοχής εκτελούν στη Θέση ” Μαυρίτσα” 30 αμάχους, αγρότες και κτηνοτρόφους κατοίκους των χωριών Δομένικου και Μεσοχωρίου Ελασσόνας. Το απόγευμα της ίδια ημέρας κυκλώνουν το χωριό Δομένικο με την βοήθεια Ελλήνων συνεργατών τους και διακόπτουν κάθε οδό διαφυγής. Πυρπολούν τα σπίτια αφού πρώτα λεηλατούν τα νοικοκυριά και εκτελούν 3 ανήμπορους κατοίκους, 2 γυναίκες, έναν ηλικιωμένο άνδρα και έναν ακόμη κάτοικο. Συγκεντρώνουν τους κατοίκους στα αλώνια στη νοτιοδυτική άκρη του χωριού και τους μεταφέρουν στην θέση ” Μαυρίτσα” στο σημείο όπου είχε προηγηθεί στισ 16-2-1943 η συμπλοκή Ιταλών δυνάμεων και ανταρτών, και διαχωρίζουν τους άνδρες και τα γυναικόπαιδα. Στη συνέχεια το πλήθος των γυναικόπαιδων οδηγείται με κατεύθυνση προς το κοντινό χωριό Αμούρι.

Οι Ιταλοί ζητούν από τους άνδρες καλώντας τους ονομαστικά να κατονομάσουν τους συνεργάτες των ανταρτών και δολοφονούν στο σημείο αυτό 9 άνδρες ενώ αφήνουν ελεύθερους να ακολουθήσουν τα γυναικόπαιδα 5 υπερήλικες άνδρες. Ύστερα από μια σύντομη σύσκεψη του επιτελείου των Ιταλών αξιωματικών, το συγκεκριμένο πλήθος των ανδρών διατάσσεται να προχωρήσει προς το Μεσοχώρι ακολουθώντας το δημόσιο δρόμο.

Φορτώνουν με τα πλιάτσικα τους νεότερους άνδρες για να αποτρέψουν κάθε προσπάθεια απόδρασης. Μετά από μιας ώρας μαρτυρική πορεία φτάνουν στο Μεσοχώρι όπου παραμένουν φυλακισμένοι στην αυλή του σχολείου. Οι συγκεντρωμένοι δεν έκαναν καμία προσπάθεια να διαφύγουν καθώς δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι μετά τις εκτελέσεις που προηγήθηκαν στην “Μαυρίτσα” θα ακολουθούσε κάτι ανάλογο.

Στη θέση Καυκάκι ενώ είχε ήδη νυχτώσει, εκτελούν 118 άνδρες, Δωμενικιώτες στην πλειοψηφία τους, ορισμένους κατοίκους του Μεσοχωρίου και κάποιους ξένους και περαστικούς που βρέθηκαν την ημέρα αυτή στην περιοχή. Την επόμενη, 17 Φεβρουαρίου 1943 κάτοικοι από το χωριό Δαμάσι κατόρθωσαν να ανοίξουν δύο ομαδικούς τάφους στη θέση της εκτέλεσης μέσα στους οποίους ενταφίασαν τους εκτελεσθέντες. Την ίδια ημέρα το μεσημέρι έγινε και η ταφή των εκτελεσθέντων στην θέση “Μαυρίτσα”, καθώς και εκείνων που είχαν εκτελεσθεί πριν από την πυρπόληση του χωριού στην θέση Καραγάτσι και των θυμάτων μέσα στο χωριό.

Η επιλογή του Δομένικου δεν ήταν  βέβαια τυχαία και απλά αποτέλεσμα του ότι ήτανε κοντά στον τόπο της συμπλοκής. Το Δομένικο επιλέχτηκε γιατί οι κάτοικοι του αγαπούσαν την λευτεριά. Γιατί ήταν πατριώτες, βοηθούσαν και στήριζαν με τα πενιχρά μέσα τους την αντίσταση στους κατακτητές. Η θυσία τους δεν πήγε χαμένη. Έδειξε στους επιζήσαντες και σε όλους τους Έλληνες πεντακάθαρα με ποιον είχαν να κάνουν και φώτισε έτσι τον δρόμο της τιμής και της αντίστασης στους κατακτητές.

Ως Δήμαρχος Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας, ως αντιπρόεδρος του Δικτύου Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών της περιόδου 1940-1945 , αλλά και ως μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης Πολεμικών Οφειλών, καταθέτω στέφανο τιμής στη μνήμη των αγωνιστών της Λευτεριάς και της Αντίστασης και μεταφέρω ένα μήνυμα στο Δήμαρχο Ελασσόνας κ. Νικόλαο Γάτσα:

“Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσοι διέπραξαν εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας πρέπει να πληρώσουν”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΔΙΑΒΑΣΤΕ