Είναι να απορεί κανείς!

* Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα μας «ΣΤΕΡΕΑ ΝΕΑ» το Σάββατο 10 Ιουλίου 2021.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email
Share on print
Εκτύπωση

Γράφει ο Στερεοελλαδίτης

Ζούμε σε μία χώρα που το παράλογο είναι κάτι φυσικό, καθημερινό και οικείο. Θεωρώ δεδομένο πως οι περισσότεροι, έπειτα από όλα αυτά που ζείτε, βλέπετε και σας ταλαιπωρούν, έχετε φτάσει στο σημείο του «τι να πεις… είναι να απορεί κανείς». Η συγκεκριμένη φράση, ιδιαίτερα την τελευταία δεκαπενταετία, έχει μπει όλο και περισσότερο στα χείλη μας και συνεχίζει να ακούγεται σε ποικίλα μέρη της καθημερινότητας μας, είτε αυτό αποκαλείται σπίτι, δουλειά, καφετέρια, παραλία, κλπ.

Αυτό θα είναι το πνεύμα της συγκεκριμένης στήλης, η οποία θα δείχνει πόσο εύκολο είναι να απορεί κανείς για όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο… όχι, όχι μην το πάτε μακριά, ακριβώς δίπλα μας.

Από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις έτσι όπως έχει η κατάσταση; Ας ξεκινήσουμε από τα απλά για να φτάσουμε στα εξεζητημένα.

Η Νέα Αρτάκη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Εύβοια, με τις ομορφιές της, με τις παραλίες της, με ανεπτυγμένο τουρισμό τα τελευταία χρόνια και με ωραίο φαγητό. Δεν θα γίνω κακός λέγοντας πως δεν την προσέχουνε την πόλη, αλίμονο, να πέσει φωτιά να με κάψει, δεδομένα κάτι πάει να γίνει από άποψη έργων, αλλά τα προβλήματα και οι αστοχίες τα υπερκαλύπτουν.

Μιλώντας για αστοχίες, είναι να απορεί κανείς με τον τρόπο που σκέφτονται και λαμβάνουν αποφάσεις ορισμένοι. Στην παραλία της Νέας Αρτάκης, υπάρχουν δύο δρόμοι που οδηγούν στο λιμάνι. Η κάτω πλευρά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες λειτουργεί ως χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων, έχοντας κλείσει η έξοδος προς την πλευρά του λιμανιού και η πάνω που μέχρι πρότινος ήταν ανοικτή. Δεν έχουν περάσει ούτε δύο μήνες από τη στιγμή που πάρθηκε μία «εξαιρετική» απόφαση για το κλείσιμο και της άλλη οδού -προς την πλευρά του λιμανιού- η οποία περνά από τις καφετέριες. Το αστείο και ταυτόχρονα επικίνδυνο της υπόθεσης είναι πως τοποθετήθηκε απαγορευτική μπάρα εν μία νυκτί, χωρίς να προκύψει επαρκής ενημέρωση των πολιτών.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Η απάντηση δίνεται με γυμνό μάτι, αν, πας να περπατήσεις στο συγκεκριμένο σημείο της πόλης. Όλο και περισσότεροι ανυποψίαστοι οδηγοί, αυτοκινήτων και κυρίως μηχανών, μη

γνωρίζοντας το κλείσιμο της οδού, έρχονται ξαφνικά αντιμέτωποι με  μία μπάρα (οδηγώντας με αρκετά χλμ. για κατοικημένη περιοχή – άλλο θέμα αυτό), με τεράστιο κίνδυνο ύπαρξης σοβαρών ατυχημάτων. Το παραπάνω δεν λέγεται τυχαία, αντιθέτως είναι ζωντανή μαρτυρία!

Θα πρέπει να γίνει το κακό για να ενημερωθεί ο κόσμος για το κλείσιμο των οδών που οδηγούν προς το λιμάνι της πόλης; Θα πρέπει να γίνει κάποιο ατύχημα και να χτυπήσει κάποιος πεζός ή οδηγός για να αντιληφθούν πως πρέπει να υπάρξει επιγραφή που θα αναφέρεται στην τροποποίηση του οδικού δικτύου; Σημειωτέων και το σημαντικότερο, στο συγκεκριμένο σημείο που τοποθετήθηκε η περιβόητη μπάρα είναι στέκι παιδιών!

Ας «ταξιδέψουμε» λίγα χιλιόμετρα μακριά και να πάμε στην πρωτεύουσα της Εύβοιας, τη Χαλκίδα. Εκεί και αν είναι να απορεί κανείς με το πόσο παραμελημένη είναι η πόλη. Σίγουρα όχι όλη, η παραλία αστράφτει και περιποιείται, όμως όσο εισέρχεσαι σε πιο κεντρικά σημεία, τα «αξιομνημόνευτα» πληθαίνουν! Πως είναι δυνατόν, σε κεντρικό σημείο της πόλης και πιο συγκεκριμένα στο πάρκο Αβάντων απέναντι από το ταχυδρομείο, πίσω ακριβώς από το Δικαστικό Μέγαρο, (σημειωτέων, δεν έχει πολλά χρόνια που φτιάχτηκε), να υπάρχουν σπασμένες τάβλες στον πεζόδρομο;

Αναφερόμαστε στην αρχή της οδού Αβάντων, όπου διέρχονται οι μισοί και πλέον πολίτες, εκ των οποίων και μητέρες με τα παιδιά τους. Είναι να απορεί κανείς πως γίνεται η Δημοτική Αρχή, να μην έχει αντιληφθεί την επικινδυνότητα της κατάστασης, αφήνοντας εκτεθειμένους τους πολίτες σε έναν τόσο μικρό, αλλά ταυτόχρονα τεράστιο κίνδυνο. Ξέρω, ξέρω… Για κάποιους είναι ασήμαντο να έχει σπάσει μία τάβλα, για την ανυποψίαστη μητέρα που κάνει βόλτα με το καροτσάκι το παιδί της είναι; Για να μην αναφερθούμε στους μικρούς μας φίλους με τα ποδήλατα, τα πατίνια και τα σκέιτμπορντ, που κάθε μέρα γλυτώνουν από θαύμα, από το να βρεθούν με σπασμένο χέρι ή πόδι!

Γράφει ο Στερεοελλαδίτης

Ζούμε σε μία χώρα που το παράλογο είναι κάτι φυσικό, καθημερινό και οικείο. Θεωρώ δεδομένο πως οι περισσότεροι, έπειτα από όλα αυτά που ζείτε, βλέπετε και σας ταλαιπωρούν, έχετε φτάσει στο σημείο του «τι να πεις… είναι να απορεί κανείς». Η συγκεκριμένη φράση, ιδιαίτερα την τελευταία δεκαπενταετία, έχει μπει όλο και περισσότερο στα χείλη μας και συνεχίζει να ακούγεται σε ποικίλα μέρη της καθημερινότητας μας, είτε αυτό αποκαλείται σπίτι, δουλειά, καφετέρια, παραλία, κλπ.

Αυτό θα είναι το πνεύμα της συγκεκριμένης στήλης, η οποία θα δείχνει πόσο εύκολο είναι να απορεί κανείς για όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο… όχι, όχι μην το πάτε μακριά, ακριβώς δίπλα μας.

Από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις έτσι όπως έχει η κατάσταση; Ας ξεκινήσουμε από τα απλά για να φτάσουμε στα εξεζητημένα.

Η Νέα Αρτάκη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Εύβοια, με τις ομορφιές της, με τις παραλίες της, με ανεπτυγμένο τουρισμό τα τελευταία χρόνια και με ωραίο φαγητό. Δεν θα γίνω κακός λέγοντας πως δεν την προσέχουνε την πόλη, αλίμονο, να πέσει φωτιά να με κάψει, δεδομένα κάτι πάει να γίνει από άποψη έργων, αλλά τα προβλήματα και οι αστοχίες τα υπερκαλύπτουν.

Μιλώντας για αστοχίες, είναι να απορεί κανείς με τον τρόπο που σκέφτονται και λαμβάνουν αποφάσεις ορισμένοι. Στην παραλία της Νέας Αρτάκης, υπάρχουν δύο δρόμοι που οδηγούν στο λιμάνι. Η κάτω πλευρά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες λειτουργεί ως χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων, έχοντας κλείσει η έξοδος προς την πλευρά του λιμανιού και η πάνω που μέχρι πρότινος ήταν ανοικτή. Δεν έχουν περάσει ούτε δύο μήνες από τη στιγμή που πάρθηκε μία «εξαιρετική» απόφαση για το κλείσιμο και της άλλη οδού -προς την πλευρά του λιμανιού- η οποία περνά από τις καφετέριες. Το αστείο και ταυτόχρονα επικίνδυνο της υπόθεσης είναι πως τοποθετήθηκε απαγορευτική μπάρα εν μία νυκτί, χωρίς να προκύψει επαρκής ενημέρωση των πολιτών.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Η απάντηση δίνεται με γυμνό μάτι, αν, πας να περπατήσεις στο συγκεκριμένο σημείο της πόλης. Όλο και περισσότεροι ανυποψίαστοι οδηγοί, αυτοκινήτων και κυρίως μηχανών, μη

γνωρίζοντας το κλείσιμο της οδού, έρχονται ξαφνικά αντιμέτωποι με  μία μπάρα (οδηγώντας με αρκετά χλμ. για κατοικημένη περιοχή – άλλο θέμα αυτό), με τεράστιο κίνδυνο ύπαρξης σοβαρών ατυχημάτων. Το παραπάνω δεν λέγεται τυχαία, αντιθέτως είναι ζωντανή μαρτυρία!

Θα πρέπει να γίνει το κακό για να ενημερωθεί ο κόσμος για το κλείσιμο των οδών που οδηγούν προς το λιμάνι της πόλης; Θα πρέπει να γίνει κάποιο ατύχημα και να χτυπήσει κάποιος πεζός ή οδηγός για να αντιληφθούν πως πρέπει να υπάρξει επιγραφή που θα αναφέρεται στην τροποποίηση του οδικού δικτύου; Σημειωτέων και το σημαντικότερο, στο συγκεκριμένο σημείο που τοποθετήθηκε η περιβόητη μπάρα είναι στέκι παιδιών!

Ας «ταξιδέψουμε» λίγα χιλιόμετρα μακριά και να πάμε στην πρωτεύουσα της Εύβοιας, τη Χαλκίδα. Εκεί και αν είναι να απορεί κανείς με το πόσο παραμελημένη είναι η πόλη. Σίγουρα όχι όλη, η παραλία αστράφτει και περιποιείται, όμως όσο εισέρχεσαι σε πιο κεντρικά σημεία, τα «αξιομνημόνευτα» πληθαίνουν! Πως είναι δυνατόν, σε κεντρικό σημείο της πόλης και πιο συγκεκριμένα στο πάρκο Αβάντων απέναντι από το ταχυδρομείο, πίσω ακριβώς από το Δικαστικό Μέγαρο, (σημειωτέων, δεν έχει πολλά χρόνια που φτιάχτηκε), να υπάρχουν σπασμένες τάβλες στον πεζόδρομο;

Αναφερόμαστε στην αρχή της οδού Αβάντων, όπου διέρχονται οι μισοί και πλέον πολίτες, εκ των οποίων και μητέρες με τα παιδιά τους. Είναι να απορεί κανείς πως γίνεται η Δημοτική Αρχή, να μην έχει αντιληφθεί την επικινδυνότητα της κατάστασης, αφήνοντας εκτεθειμένους τους πολίτες σε έναν τόσο μικρό, αλλά ταυτόχρονα τεράστιο κίνδυνο. Ξέρω, ξέρω… Για κάποιους είναι ασήμαντο να έχει σπάσει μία τάβλα, για την ανυποψίαστη μητέρα που κάνει βόλτα με το καροτσάκι το παιδί της είναι; Για να μην αναφερθούμε στους μικρούς μας φίλους με τα ποδήλατα, τα πατίνια και τα σκέιτμπορντ, που κάθε μέρα γλυτώνουν από θαύμα, από το να βρεθούν με σπασμένο χέρι ή πόδι!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΔΙΑΒΑΣΤΕ