Εμβολιασμός και κοινωνική συνοχή

Οι αντιρρήσεις και οι επιφυλάξεις για τα συγκεκριμένα μέτρα, ήταν πολλές και δυστυχώς

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email
Share on print
Εκτύπωση

Τις τελευταίες μέρες βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πραγματικός πόλεμος γύρω από τους εμβολιασμούς. Ακατάπαυστα πυρά ανάμεσα σε εμβολιασμένους και μη εμβολιασμένους.

Το βέβαιο είναι, ότι οι ανησυχία για την αναμενόμενη επιβράδυνση του εμβολιαστικού ρυθμού οδήγησε την κυβέρνηση στο να προχωρήσει το συντομότερο την προσπάθειά της να προστατεύσει ένα πολύτιμο δημόσιο αγαθό, αυτό της δημόσιας υγείας. Επεδίωξε συνεπώς, να αυξήσει τον αριθμό των εμβολιασμένων και ακολούθησε πρακτικές και μεθόδους, που έως τώρα, καθ΄ όλη τη διάρκεια διαχείρισης της πανδημίας, δεν είχαμε δει.

Η κυβέρνηση, κινούμενη εντός του πλαισίου του κράτους δικαίου, επεδίωξε αυτό να το κάνει με τρόπο  έμμεσο, χρησιμοποιώντας π.χ. τις δωροκάρτες στους νέους, με τρόπο επιλεκτικό, αναγνωρίζοντας την ύπαρξη μιας πολύ κρίσιμης παραμέτρου με ηθική διάσταση, ειδικά από τη στιγμή κατά την οποία το εμβόλιο έχει καταστεί καθολικά διαθέσιμο σε όλες τις κατηγορίες και απευθύνθηκε στην εκκλησία και τέλος κατά κάποιον τρόπο αναλογικό, ορίζοντας τον χωρισμό των καταστημάτων εστίασης και των χώρων πολιτισμού με κριτήριο τον εμβολιασμό. Οι αντιρρήσεις και οι επιφυλάξεις για τα συγκεκριμένα μέτρα, ακόμη και μέσα στους κόλπους της κυβέρνησης,  ήταν πολλές και δυστυχώς, όπως είναι άλλωστε αναμενόμενο σε τέτοιες καταστάσεις που απαιτούν χειρουργικά λεπτούς χειρισμούς, δεν έλειψαν οι διχαστικές παραφωνίες.

Ο διχασμός όμως της κοινωνίας ουδέποτε έφερε θετικά αποτελέσματα, για όποιο σκοπό και αν χρησιμοποιήθηκε και το σπουδαιότερο, πληρώθηκε πολύ ακριβά.

Το υψηλό ιδανικό των δικαιωμάτων, είναι βέβαιο, ότι δύσκολα εκπληρώνεται και χρειάζεται διαρκή και επαυξημένη επαγρύπνηση από την πλευρά των πολιτών. Τα όρια επίσης, ανάμεσα στη διαφύλαξη του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος και στην αναίρεση των δικαιωμάτων είναι λεπτά. Ωστόσο σε αυτή τη συγκυρία, με την αυξημένη ιστορική και πολιτική ευθύνη, καμία πολιτικά υπεύθυνη δύναμη δεν πρέπει να επιδιώξει κοντόφθαλμα κομματικά οφέλη από αυτήν την αντιπαράθεση. Το πλήγμα, που θα προκαλέσει στη δημόσια υγεία και στην ίδια τη Δημοκρατία θα είναι καθοριστικό, γιατί στην εποχή της πανδημίας δεν κρίνεται μόνο η ατομική και η δημόσια υγεία, αλλά και η εμπιστοσύνη μας στην πολιτεία και τους θεσμούς της.

ΙΩΑΝΝΑ ΔΕΛΗ

Τις τελευταίες μέρες βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πραγματικός πόλεμος γύρω από τους εμβολιασμούς. Ακατάπαυστα πυρά ανάμεσα σε εμβολιασμένους και μη εμβολιασμένους.

Το βέβαιο είναι, ότι οι ανησυχία για την αναμενόμενη επιβράδυνση του εμβολιαστικού ρυθμού οδήγησε την κυβέρνηση στο να προχωρήσει το συντομότερο την προσπάθειά της να προστατεύσει ένα πολύτιμο δημόσιο αγαθό, αυτό της δημόσιας υγείας. Επεδίωξε συνεπώς, να αυξήσει τον αριθμό των εμβολιασμένων και ακολούθησε πρακτικές και μεθόδους, που έως τώρα, καθ΄ όλη τη διάρκεια διαχείρισης της πανδημίας, δεν είχαμε δει.

Η κυβέρνηση, κινούμενη εντός του πλαισίου του κράτους δικαίου, επεδίωξε αυτό να το κάνει με τρόπο  έμμεσο, χρησιμοποιώντας π.χ. τις δωροκάρτες στους νέους, με τρόπο επιλεκτικό, αναγνωρίζοντας την ύπαρξη μιας πολύ κρίσιμης παραμέτρου με ηθική διάσταση, ειδικά από τη στιγμή κατά την οποία το εμβόλιο έχει καταστεί καθολικά διαθέσιμο σε όλες τις κατηγορίες και απευθύνθηκε στην εκκλησία και τέλος κατά κάποιον τρόπο αναλογικό, ορίζοντας τον χωρισμό των καταστημάτων εστίασης και των χώρων πολιτισμού με κριτήριο τον εμβολιασμό. Οι αντιρρήσεις και οι επιφυλάξεις για τα συγκεκριμένα μέτρα, ακόμη και μέσα στους κόλπους της κυβέρνησης,  ήταν πολλές και δυστυχώς, όπως είναι άλλωστε αναμενόμενο σε τέτοιες καταστάσεις που απαιτούν χειρουργικά λεπτούς χειρισμούς, δεν έλειψαν οι διχαστικές παραφωνίες.

Ο διχασμός όμως της κοινωνίας ουδέποτε έφερε θετικά αποτελέσματα, για όποιο σκοπό και αν χρησιμοποιήθηκε και το σπουδαιότερο, πληρώθηκε πολύ ακριβά.

Το υψηλό ιδανικό των δικαιωμάτων, είναι βέβαιο, ότι δύσκολα εκπληρώνεται και χρειάζεται διαρκή και επαυξημένη επαγρύπνηση από την πλευρά των πολιτών. Τα όρια επίσης, ανάμεσα στη διαφύλαξη του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος και στην αναίρεση των δικαιωμάτων είναι λεπτά. Ωστόσο σε αυτή τη συγκυρία, με την αυξημένη ιστορική και πολιτική ευθύνη, καμία πολιτικά υπεύθυνη δύναμη δεν πρέπει να επιδιώξει κοντόφθαλμα κομματικά οφέλη από αυτήν την αντιπαράθεση. Το πλήγμα, που θα προκαλέσει στη δημόσια υγεία και στην ίδια τη Δημοκρατία θα είναι καθοριστικό, γιατί στην εποχή της πανδημίας δεν κρίνεται μόνο η ατομική και η δημόσια υγεία, αλλά και η εμπιστοσύνη μας στην πολιτεία και τους θεσμούς της.

ΙΩΑΝΝΑ ΔΕΛΗ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΔΙΑΒΑΣΤΕ