Σαν χθες θυμάμαι τους έντονους εναγκαλισμούς του κ. Καμμένου με τον κ. Τσίπρα για έναν δρόμο “συνοδοιπορίας”. Θέσαμε τον Πάνο Καμμένο Υπουργό Εθνικής Άμυνας και το καλύψαμε το ιδεολογικό μας κενό γι’ αυτήν την τετραετία. Και να που έφτασε η στιγμή της αναμέτρησης στη κάλπη ξανά. Οι δημοσκοπήσεις κάνουν τις πρώτες τους εμφανίσεις, η Συνθήκη των Πρεσπών πρωταγωνιστεί, ο κ. Αλέξης μας πείθει ότι ανοίγουμε νέες διόδους επικοινωνίας και ανάπτυξης της οικονομίας και κάπου εκεί εμφανίζεται ο κ. Πάνος. Κάνει μεγάλη εντύπωση, ειλικρινά, η τόση εμφάνιση στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, καθώς τέσσερα χρόνια θα λέγαμε πως η παρουσία του ήταν εντελώς διακριτική, αν εξαιρέσουμε σαφώς κάποιες μοναδικού χαρακτήρα εμφανίσεις με ενδύματα παραλλαγής, δίπλα στο “σύμμαχο” κ. Αλέξη.

Ξαφνικά αποφασίζουν λοιπόν να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους. Την άποψή του εκφράζει ο κ. Καμμένος για τη Συνθήκη των Πρεσπών, τη διαφωνία του τονίζει ο κ. Τσίπρας, ίσως και με ειρωνικό τρόπο, κάποιες φορές, και φτάνουμε να μιλάμε πια για ένα “διαζύγιο” των δύο τους στην πολιτική σκηνή.

Στα όρια της καχυποψίας θα λέγαμε πως οι ιδεολογικές συνιστώσες τους ήταν εξ αρχής ευδιάκριτα διαχωρισμένες. Ωστόσο, μας το κάνουν φανερό τώρα, λίγο διάστημα πριν τις αναμενόμενες εκλογές. Χρονικό διάστημα, αρκετά ικανοποιητικό, ώστε να επέλθουν οι απαραίτητες ζυμώσεις στο νου του Έλληνα ψηφοφόρου.

Ας συνεχίσουμε να διαβάζουμε δημοσιεύματα, λοιπόν, ανήξεροι για το τι μέλει γενέσθαι και ας προσπαθήσουμε να δεχτούμε πως- ω του θαύματος- ουδείς γνώριζε τις μέλλουσες κινήσεις του άλλου.