Βρέθηκα στη ζωή μου και εγώ κάποια στιγμή σε μία συζήτηση, η οποία κυριολεκτικά μου στοίχειωσε την σκέψη και μου έδωσε την απάντηση για ποιόν λόγο το άγαλμα του Σωκράτη μένει σκεπτόμενο τόσα χρόνια να κοσμεί την Ακαδημία Aθηνών. Θα μπορούσε κανείς να πει πως ήταν μία κατά κάποιο τρόπο συζήτηση φιλοσοφικού περιεχομένου, μόνο που έλειπε η φιλοσοφία.
Μέσα στο συνονθύλευμα των όσων άκουσα και μου κατακεραύνωναν το εναπομείναν νευρικό μου σύστημα, ξεπήδησε η φράση που με αφόπλισε. “Το επάγγελμα του φιλοσόφου έχει φθίνει τα τελευταία χρόνια”, μου είπε ανενδοίαστα και χωρίς ίχνος ερυθριασμού.
Για μία στιγμή νόμιζα πως δεν έχω ακούσει καλά, ωστόσο στην υποερώτηση που ετέθη για να είμεθα και σίγουροι για την σοβαρότητα της κατάστασης, αντιλήφθηκα πως αυτό ακριβώς που άκουσα ήταν σωστό.
Ακόμα τρέμουν τα κόκαλα του Πλάτωνα, που δεν πρόλαβε να πάρει και σύνταξη, ο καημένος από τα χρόνια που εξασκούσε το επάγγελμα. Εντάξει τώρα μπορεί να μου πει κανείς πως δεν αποτελεί γενικολογία ένα μεμονωμένο ατυχές συμβάν. Όχι δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση. Είναι όμως ένα μεμονωμένο συμβάν;
Υπάρχει μια διάσημη δήλωση, η οποία αποδίδεται στον Κίσινγκερ και αφορά τους Έλληνες. Τι λέει αυτή η δήλωση; “Ο λαός των Γκρεκών είναι αναρχικός και δύσκολος να τιθασευτεί. Γι’ αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθεί να συμμορφωθεί. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, τη θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του ν’ αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, ώστε να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για εμάς”.
Νομίζω πως δυστυχώς το πετύχαμε, αν όχι ολοκληρωτικά, τότε σε ένα μεγάλο βαθμό. Μην ξεχνάμε τη συζήτηση περί εκμάθησης αρχαίων ελληνικών στα σχολεία που αμφιταλαντευόμασταν, στο εάν πρέπει ή όχι να μαθαίνονται στους νέους. Ειλικρινά δεν πρόκειται περί πλάκας όταν συνειδητοποιούμε ότι νέοι άνθρωποι δεν ξέρουν τα βασικά της ελληνικής ιστορίας και παιδείας. Πόσο μάλλον όταν υπάρχει αδιαφορία να τα μάθουν. Βέβαια αυτό δεν μπορούμε να το ρίξουμε, όπως κάνουμε σχεδόν πάντα, στο κράτος και στους πολιτικούς. Αυτό ξεκινά από εμάς και τελειώνει σε εμάς. Η λύση είναι μία και μόνο μία. Κλείστε την τηλεόραση και πιάστε τα βιβλία.
