Στις 23 Απριλίου 1616 έφυγαν από τη ζωή δύο μεγάλα ονόματα των γραμμάτων: ο Ισπανός συγγραφέας του Δον Κιχώτη, Μιγκέλ Ντε Θερβάντες και ο Άγγλος δραματουργός Γουίλιαμ Σαίξπηρ. Λόγω του διπλού αυτού γεγονότος, η UNESCO έχει καθιερώσει την 23η Απριλίου ως την Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου.

Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα βιβλίου, μιλήσαμε με την Ευβοιώτισσα συγγραφέα Κική Κωνσταντίνου για τα βιβλία, την συγγραφή αλλά και για τον ρόλο των βιβλίων στις δύσκολες αυτές ημέρες που διανύουμε.

 

Η Κυριακή Κωνσταντίνου, ή Κική όπως την αποκαλούν οι φίλοι, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Στροφιλιά, ένα μικρό, όμορφο χωριό της Βόρειας Εύβοιας. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Χαλκίδας μα λίγα χρόνια αργότερα ανακάλυψε πως αυτό που τη γεμίζει ουσιαστικά είναι η συγγραφή λογοτεχνικών κειμένων και παραμυθιών. Αυτά τα κείμενα – με πολλή αγάπη και αστείρευτο μεράκι – κατάφερε να τα κάνει έργα. Είναι ένας θετικός, ευαίσθητος και χαρούμενος άνθρωπος  που φροντίζει να  κρατά ζωντανό το παιδί μέσα της και να του θυμίζει την σημαντικότητα των ονείρων. Πληθωρική προσωπικότητα, παραγωγική δημιουργός που δεν επαναπαύεται και αναζητά πνευματικές περιπέτειες και  συγκινήσεις με  αξιόλογους ανθρώπους. Σέβεται τον άνθρωπο, αγαπά την οικογένειά της (και όλα τα άτομα τα οποία συγκαταλέγει μέσα σε αυτόν τον πολύτιμο όρο), τα ζώα, το θέατρο, τη φύση, τα επιτραπέζια παιχνίδια, την μουσική, τον σινεμά.  Ονειροπολεί και ονειροβατεί, με όλη την δύναμη της ψυχής της. Από το 2010 διατηρεί το δικό της «χώρο» στο διαδίκτυο και μπορεί κανείς να τη συναντήσει στο www.ekfrastite.blogspot.com. (Εκφράσου) Όνειρο ζωής για εκείνη ήταν να καταφέρει να εκδώσει το πρώτο της βιβλίο. Αυτό το όνειρο πραγματοποιήθηκε το Φεβρουάριο του 2015 με την κυκλοφορία της πρώτης της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο «Τα Λάφυρα της Ψυχής μου» και συνεχίστηκε τον Μάιο του 2016 με την κυκλοφορία της δεύτερής της ποιητικής συλλογής σε ελεύθερο στίχο «Οι Φεγγίτες της Ζωής μου» υπό την καθοδήγηση του mystory.gr  Το Νοέμβριο του 2017 κυκλοφόρησε το πρώτο μέρος της Τριλογίας Αγάπης  με τίτλο  «Η Αγάπη Δηλώνει Παρών»  από τις εκδόσεις Λεξίτυπον και το νεοτάξιδο βιβλίο της – δεύτερο μέρος της τριλογίας αυτής – «Η Αγάπη Δηλώνει Απών» κυκλοφόρησε μόλις, κάτω  από την ίδια εκδοτική στέγη. Συμμετείχε στην συλλογική έντυπη έκδοση “Ανθολόγιο ποιήσεως 2017-2018” των Εκδόσεων Όστρια  καθώς επίσης και σε συλλογικές δουλειές στα e-books: “Το γραμμόφωνο” Επιμέλεια: Γιώργος Ιατρίδης “Μια ιστορία αγάπης | 15+1 bloggers” Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Φαρσάρης, “Ένας πίνακας… δυο ιστορίες: Αντανάκλαση – Παραμορφωτικός καθρέφτης” Εκδόσεις: 24γράμματα, “25th hour project” Επιμέλεια έκδοσης: Γιώργος Ιατρίδης, “Το μυστήριο του καφενείου” Επιμέλεια έκδοσης: Μαρία Νικολάου. Κατά καιρούς είχε την τιμή να φιλοξενηθεί σε διάφορους ηλεκτρονικούς χώρους όπως: fractal, apodyoptes, femalevoice, inner και tovivlio.net. Είναι μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Χαλκίδας «Οι Φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα» και επιδιώκει να γίνει παράδειγμα για όλους όσους θέλουν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, μα ο φόβος τους κρατάει πίσω. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τολμήσεις, να μη φοβηθείς, να βάλεις την αγάπη σου μέσα σε ότι κάνεις και να γίνεις ο ίδιος το όνειρο, η ελπίδα. Διότι, ότι αγαπάς, δεν μπορεί παρά να γίνει το ίδιο η ελπίδα.

Πείτε μας κάποια πράγματα για τον εαυτό σας, μιλήστε μας για εσάς.

Πρωτίστως, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά, για την τιμή να φιλοξενούμαι στα «Νέα της Στερεάς» και ειδικά, για την τιμώμενη στήλη σας, ως προς την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου.

Είμαι η Κική Κωνσταντίνου, κατάγομαι από τη Στροφυλιά Ευβοίας, είμαι απόφοιτη της σχολής  Διοίκηση Επιχειρήσεων του ΤΕΙ Χαλκίδας και τα τελευταία χρόνια, κατοικώ και εργάζομαι – ως ιδιωτική υπάλληλος – στην Χαλκίδα.

Όπως  χαρακτηριστικά αναφέρω και στο βιογραφικό μου,  είμαι ένας θετικός, ευαίσθητος και χαρούμενος άνθρωπος  που φροντίζει να  κρατά ζωντανό το παιδί μέσα του και να του θυμίζω την σημαντικότητα των ονείρων.

Θα με χαρακτήριζα ως μια πληθωρική προσωπικότητα, παραγωγική δημιουργό που δεν επαναπαύεται και αναζητά πνευματικές περιπέτειες και  συγκινήσεις με  αξιόλογους ανθρώπους.

Σέβoμαι τον άνθρωπο, αγαπώ την οικογένειά μου (και όλα τα άτομα τα οποία συγκαταλέγω μέσα σε αυτόν τον πολύτιμο όρο), τα ζώα, το θέατρο, τη φύση, τα επιτραπέζια παιχνίδια, την μουσική, τον κινηματογράφο.

Ονειροπολώ και ονειροβατώ, με όλη την δύναμη της ψυχής της.

Είμαι μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Χαλκίδας «Οι Φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα» και επιδιώκω (και μέσω των έργων αλλά και της καθημερινής μου ζωής και επαφής με τους ανθρώπους) να γίνω παράδειγμα για όλους όσους θέλουν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, μα ο φόβος τους κρατάει πίσω. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τολμήσεις, να μη φοβηθείς, να βάλεις την αγάπη σου μέσα σε ότι κάνεις και να γίνεις ο ίδιος το όνειρο, η ελπίδα.

Διότι, ότι αγαπάς, δεν μπορεί παρά να γίνει το ίδιο η ελπίδα.

Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με την συγγραφή;

Η ενασχόληση μου με τη συγγραφή ξεκίνησε πολλά χρόνια αργότερα. Τι θέλω να πω… Δυστυχώς άργησα να αντιληφθώ πως όλη αυτή η φαντασία που με διακατείχε στη ζωή μου, ήταν απόρροια της ποιητικής και συγγραφικής φλέβας που είχα και πολλές φορές φούντωνε «ενοχλητικά» μέσα μου. Θα μου πείτε, δεν υπάρχουν χρονικά όρια σε αυτές τις ανακαλύψεις, απλώς θα προτιμούσα να το είχα ανακαλύψει νωρίτερα, για διάφορους σημαντικούς – για εμένα – λόγους, παρόλα αυτά, εννοείται πως υποστηρίζω βαθιά  τις  παροιμίες μας «κάλλιο αργά παρά ποτέ» και «ποτέ δεν είν’ αργά»

            Θυμάμαι πως πάντα έγραφα ωραίες εκθέσεις, εκθέσεις γεμάτες φαντασία. Θυμάμαι να μου λένε να αποβάλω λίγη από τη φαντασίας μου στις εκθέσεις αλλά ποτέ να μην το κάνω. Κι έπειτα, θυμάμαι, ό,τι σταμάτησα να γράφω ακόμη και αυτές. Και μετά από χρόνια, μια μέρα, μην αντέχοντας να νιώθω πως πνίγομαι μέσα μου, πήρα ένα τετράδιο, ένα μισοχαλασμένο στυλό και έγραψα. Θυμάμαι ακόμη και τώρα, την πρώτη λέξη που έγραψα. Θυμάμαι την δεύτερη παράγραφο, το δοκίμιο που στην συνέχεια ανέπτυξα, τον τίτλο που του έδωσα, την πληρότητα που αισθάνθηκα μέσα μου. Θυμάμαι πως από κει και έπειτα, δεν σταμάτησα να γράφω. Νομίζω λοιπόν, πως εκείνο το απόγευμα, με ανακάλυψα. Έτσι ξεκίνησε η ενασχόληση μου με τη συγγραφή, ανακαλύπτοντας και αποδέχοντας (σιγά σιγά και με δυσκολία) το τι είχα μέσα μου. Ακόμη και τώρα, αυτή η εσωτερική εξερεύνηση, με εκπλήσσει. Είναι μια διαδικασία που δεν τελειώνει ποτέ. Εύχομαι πάντα να βελτιώνεται.

Πως γεννιέται ένα βιβλίο σας; Ποια θεωρείτε ότι είναι η πιο σημαντική «πηγή ιδεών» για εσάς;

Το να γεννηθεί για εμένα ένα βιβλίο ή μια ιδέα αν θέλετε γενικότερα, είναι πολύ εύκολο. Και όταν λέω πολύ εύκολο, εννοώ πολύ εύκολο. Σαν να λέω καλημέρα. Τόσο απλό, τόσο καθημερινό, τόσο πολύτιμο.  Όπως καταλαβαίνεται, το δύσκολο της όλης υπόθεσης, είναι το να χαλιναγωγήσει κανείς αυτή την αστείρευτη έμπνευση και να τη βάλει σε μια σειρά. Τα καταφέρνω, με δυσκολία κάποιες φορές αλλά τα καταφέρνω.

«Πηγή ιδεών» για εμένα, είναι τα πάντα, τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από αυτό. Μπορώ να εμπνευστώ και να γράψω από παντού, για τα πάντα. Από το πιο μικρό έως το πιο πολύτιμο και μεγαλειώδες. Αυτό που μου λείπει πολλές φορές, είναι ο χρόνος και η ενέργεια, η  έμπνευση όμως και η ανάγκη έκφρασης, ποτέ. Μπορώ να εμπνευστώ ακόμη και από κάτι που άλλος θα θεωρήσει γελοίο, όμως μπορώ. Και σας το λέω με απόλυτη σιγουριά. Δεν είναι απλά τρόπος ζωής για εμένα η έκφραση, είμαι εγώ, από μόνη μου, δεν μπορώ διαφορετικά.

Γράφω σε κάθε συναισθηματική κατάσταση τóσο ως μεμονωμένη προσωπικότητα όσο και ως μέλος μιας κοινωνίας. Αυτό όμως που θα πρέπει να καταλάβουν οι αναγνώστες  και θέλω να το επισημάνω αυτό, είναι πως όταν γράφω στενάχωρα δεν σημαίνει πως απαραίτητα είμαι η ίδια στενοχωρημένη ή και το αντίθετο. Έχει τύχει π.χ. να γράψω ένα ποίημα, πράγματι, πολύ απαισιόδοξο και να μου γράφουν άτομα, που προφανώς με νοιάζονται και με αγαπάνε, σχόλια, που να αφορούν την δική μου κατάσταση, αν είμαι καλα ή αν μπορούν να με βοηθήσουν για να γίνω καλά. Όχι, δεν είναι έτσι ή τουλάχιστον, δεν είναι πάντα έτσι. Σίγουρα δεν μπορώ να μιλήσω γενικά για τους δημιουργούς, μπορώ όμως να μιλήσω για εμένα. Δεν γράφω για τον εαυτό μου απαραίτητα, βιωματικά, είμαι δημιουργός εκείνη τη στιγμή, αυτόματα κλείνουν όλα, δεν υπάρχει τίποτα πέρα από το έργο, τη δημιουργία. Αν εκείνη για κάποιο λόγο, θέλει να είναι φορτισμένη, θα είναι φορτισμένη, Εμένα, ως δημιουργός, δεν μου πέφτει λόγος εκείνη τη στιγμή, είμαι υπηρέτης, το μέσο, απλώς υπηρετώ. Δεν λες στην δημιουργία γιατί και πώς, ούτε σκέφτεσαι πως θα φανεί στους αναγνώστες της , την αγαπάς και την καλοδέχεσαι όπως και να είναι, ό,τι και να σου λέει, όπως και να σε κάνει να νιώθεις, Είναι και αυτή, μια αλλού είδους, ιδιαίτερη ευλογία.

Τι ήταν αυτό που λειτούργησε ως έναυσμα ώστε να αποφασίσετε να γράψετε το πρώτο σας βιβλίο;

            Το όνειρο!  Ήταν, είναι και θα είναι το έναυσμα, για κάθε μου βήμα, η μέγα κινητήριος δύναμή μου.  Η θέληση του να πραγματοποιήσω ένα όνειρό μου, κάθε φορά, με γεμίζει με δύναμη, θάρρος, πάθος, όραμα. Πιστεύω βαθιά στην σημαντικότητα των ονείρων. Κι όταν μάλιστα  ανακάλυψα πως η συγγραφή και οι ιδέες μου, μπορούσαν να αγγίξουν τους ανθρώπους, να τους προσφέρουν , να τους βοηθήσουν, το όνειρο του να εκδώσω ένα βιβλίο, είχε αποτελέσει μονόδρομο. Και κάπως έτσι, τα κατάφερα και συνεχίζω.

Έχετε και ένα blog, το ΕΚΦΡΑΣΟΥ. Πείτε μας λίγα λόγια γι’ αυτό.

Σε αυτό το εκφραστικό ιστολόγιο, καθώς και στους εκφραστικούς μου φίλους, χρωστάω  πολλά. Αυτός ο συνδυασμός με βοήθησε στο να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου και πάντα θα τρέφω, βαθιά ευγνωμοσύνη.

Δημιουργήθηκε και αυτό, ως μια βαθιά ανάγκη έκφρασης. Ξεκίνησα κάπως στα τυφλά, χωρίς να ξέρω τι θέλω ακόμη να κάνω, να πω, να δείξω. Σιγά σιγά βρήκα τον δρόμο του – και κατά συνέπεια – τον δρόμο μου. Άρχισα να γράφω, να συνομιλώ, να μοιράζομαι.

Θυμάμαι έντονα την πρώτη φορά που ανέβασα μια ιστορία σε συνέχειες, εκεί. Θυμάμαι την αποδοχή που είχε, την αγάπη του κόσμου, τη χαρά που μου έδωσε όλη αυτή η διαδικασία. Άρχισε να έρχεται κόσμος στο μπλοκ μου, να με διαβάζει, να με σχολιάζει, να μου δείχνει πως του αρέσουν τα όσα διαβάζει, πως τον αγγίζουν, περίμενε μάλιστα με ανυπομονησία, τη συνέχεια. Μου έστελναν e mails, μοιράζονταν μαζί μου προσωπικές τους ιστορίες, που τους θύμιζε τόσο πολύ ο ήρωας ή η ηρωίδα ή η ιστορία που έφτιαχνα. Εκεί κατάλαβα την δυναμική των όσων γράφω. Για να τα αγαπάνε, άξιζαν, διαφορετικά γιατί τόσο ενδιαφέρον; Και σίγουρα, το να φτάνουν σε σημείο να μου εκμυστηρεύονται δικές τους ιστορίες, μας έφερνε κοντά και μου έδειχνε πως όλο αυτό είναι βαθιά, ανεκτίμητο.

Με το πέρασμα του χρόνου, η επιθυμία να εκδώσω ένα βιβλίο έγινε όνειρο και το όνειρο, πραγματικότητα. Με στήριξαν οι φίλοι μπλοκερς βαθιά, οφείλω να το τονίσω αυτό και για ακόμη μια φορά, να τους εκφράσω δημόσια το ευχαριστώ μου.

Στις δύσκολες αυτές ημέρες που διανύουμε, τα βιβλία είναι περισσότερο φίλοι και σύμμαχοί μας, από κάθε άλλη φορά;

Ναι, συμφωνώ απόλυτα, φίλοι και σύμμαχοι όσο ποτέ άλλοτε.

Πάντα είναι και θα είναι αλλά ειδικά τώρα, περισσότερο. Σίγουρα κάνουν την μοναξιά πιο υποφερτή και προσφέρουν ταξίδια σε φυλακισμένους νους και σώματα.

Μια αγκαλιά γεμάτη βιβλία, είναι ένας ολάκερος κόσμος!

Πείτε μας το πιο ωραίο μήνυμα που έχετε δεχθεί από αναγνώστη σας.

Με συγχωρείτε αλλά δεν θέλω να το κάνω αυτό, επειδή νιώθω πως ξεχωρίζω και δεν μου αρέσει να νιώθω πως το κάνω αυτό. Μπορώ όμως να σας πω πως έχω δεχθεί πολλά και τα θυμάμαι όλα. Και τα όμορφα και τα άσχημα. Δεν έχω δεχτεί πολλά αρνητικά αλλά υπερασπίζω το δικαίωμα του κάθε άνθρωπου να εκφράζει την γνώμη του, ειδικά όταν έχει πληρώσει για να σε διαβάσει. Πάντως έχω δεχτεί πολλά όμορφα μηνύματα , τόσο όμορφα που νιώθω  ευλογημένη που τα δέχτηκα τόσο νωρίς. Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου τους αναγνώστες που αγκάλιασαν τα έργα μου, εμένα, τα όνειρά μου και μας έδωσαν συνέχεια στον δύσκολο αυτό δρόμο, Διότι είναι δύσκολος αλλά και τόσο όμορφος!

Ξεχωρίζετε κάποιο από τα βιβλία σας;

Όχι, δεν ξεχωρίζω κάποιο από τα βιβλία μου, ούτε από τα συλλογικά βιβλία που έχω συμμετάσχει κατά καιρούς. Όπου υπάρχει κάτι δικό μου, το αγαπώ το ίδιο. Είναι γνωστό άλλωστε πως τα έργα, τα θεωρούμε παιδιά μας. Δεν γίνεται να ξεχωρίσεις κάποιο από τα παιδιά σου. Τα αγαπώ εξίσου και έχω το ίδιο πάθος για όλα από τη στιγμή που συλλαμβάνω την ιδέα έως ότου την δημιουργώ.

Σε ποια από τα πρόσωπα των βιβλίων σας βλέπουμε στοιχεία του εαυτού και της προσωπικότητας σας;

Σε κανέναν και σε όλους. Δηλαδή, δεν δημιουργούνται για να μου μοιάσουν, μου ταιριάζουν  απίστευτα κάποιες φορές.

Και μου ταιριάζουν ενώ είμαστε τόσο διαφορετικοί…

Κάθε μέρα βλέπουμε να εκδίδονται καινούργια βιβλία και να μας συστήνονται καινούργιοι συγγραφείς. Ποιο νομίζετε ότι είναι το πακέτο που πρέπει να διαθέτει ένας  συγγραφέας για να μείνει στον χρόνο;

Κακά τα ψέματα. Πολλά πράγματα παίζουν ρόλο και πολλές φορές, άχρηστα και αχρείαστα πράγματα. Το κεφάλαιο, ο κύκλος, οι διασυνδέσεις, οι γνωριμίες, το λεγόμενο star system υπάρχει παντού και θα υπάρχει. Και σε ανεβάζουν και σε κρατάνε. Εδώ υπάρχουν συγγράφεις που πληρώνονται για να γράφουν για λογαριασμό άλλων συγγραφέων  , οι λεγόμενοι “second writers ή ghost writers”.  Συγγραφείς κλέβουν και οικειοποιούνται έργα άλλων δημιουργούν, τρελά πράγματα. Παντού υπάρχει το σκάρτο και το σκάρτο επιζεί υπογείως και προχωρά και πορεύεται.  Και μέσα στο λεγόμενο «Πακέτο», υπάρχουν όλα αυτά! Είναι κοινό μυστικό! Όλοι λέμε ότι ο συγγραφέας φαίνεται στην αγάπη του κόσμου, στο πέρασμα του χρόνου, στο διαχρονικότατα των έργων του αλλά ξέρουμε καλά, πως παίζουν ρόλο περισσότερο τα «άλλα» του πακέτου, παρά αυτά. Ωστόσο, ένας καλός εκδοτικός, σωστά καλός και έντιμος εκδοτικός, μπορεί να στηρίξει πολύ έναν συγγραφέα και η αγάπη του κόσμου, επίσης. Και στο χέρι μας είναι, να βελτιωνόμαστε και να προσπαθούμε κάθε φορά, για το καλύτερο.

Ποιο είναι το τελευταίο βιβλίο που σας άγγιξε;

Βarsaat, ο χορός της βροχής της Σμαραγδής Μητροπούλου. Εκδόσεις 24γράμματα.

Υπέροχο έργο, αγαπημένη δημιουργός, κάποια σημεία του, χαράχτηκαν μέσα μου!

Πείτε μας για ένα βιβλίο που δεν έχετε γράψει εσείς και θα θέλατε να το είχατε γράψει.

«Το Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη

«Η Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου

Και πολλά ακόμα έργα, όχι απαραίτητα βιβλία, έργα! Σε κάνουν να νιώθεις ευγνώμων και ευλογημένος, που ζεις και τα διαβάζεις.

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου. Τί συμβολίζει για εσάς αυτή η ημέρα;

Οι Παγκόσμιες Ημέρες  δεν συμβολίζουν κάτι για εμένα. Είναι ελάχιστες αυτές που έχουν κάτι να μου πουν. Η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου είναι μια μέρα που μας θυμίζει να δίνουμε λίγη περισσότερη αγάπη και προσοχή στα βιβλία. Να μας θυμίσει ίσως, να πάρουμε αγκαλιά ένα ακόμη αδιάβαστο από την βιβλιοθήκη μας και να μπούμε στον κόσμο του.

Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια;

Να εκδώσω το τρίτο μέρος της Τριλογίας Αγάπης με τίτλο «Η Αγάπη Δηλώνει Πιστεύω» και στη συνέχεια, μία ποιητική συλλογή. Και νομίζω πως σειρά θα πάρει και το Διήγημα. Να είμαστε καλά, να έχουμε υγεία και όλα θα γίνουν.

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες μας;

Χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη, με υγεία και κάθε καλό για όλο τον κόσμο!

Ευχαριστώ για την πολύτιμη αγάπη και στήριξή σας! Να κυνηγάτε τα όνειρά σας, με πάθος και δύναμη!