Ν. Αλιβιζάτος για τον Γ. Παπανδρέου: «Μια ιδιοτελής υποψηφιότητα»

Προσθέστε Εδώ το Κείμενο Επικεφαλίδας σας

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email
Share on print
Εκτύπωση

Επικριτικός είναι ο Νίκος Αλιβιζάτος και για την επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου να διεκδικήσει την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, αναφέροντας μάλιστα ότι ελπίζει να επιλεγεί κάποιος από τη νεότερη γενιά

Με άρθρο του στην «Καθημερινή της Κυριακής», ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκος Αλιβιζάτος, επικρίνει, τον Γιώργο Παπανδρέου, ως αρχηγό αντιπολίτευσης αλλά και ως πρωθυπουργό, και τον θεωρεί μια αρνητική υποψηφιότητα για το ΚΙΝΑΛ.
Το άρθρο του Νίκου Αλιβιζάτου έχει τίτλο «Μια ιδιοτελής υποψηφιότητα» και, όπως γράφει, η υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ προσέδωσε μεν στην εσωκομματική εκλογή του προσεχούς Δεκεμβρίου ένα αναπάντεχο ενδιαφέρον, αλλά αποτελεί ουσιαστικά μια αρνητική εξέλιξη.
Ο κ. Αλιβιζάτος περιγράφει τον Γιώργο Παπανδρέου, ως αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης ως «άτολμο» και ως πρωθυπουργό ως «εκτός τόπου και χρόνου», ενώ χαρακτηρίζει τις επιδόσεις του «απογοητευτικές».

Και αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Έχοντας κερδίσει τις εκλογές του 2009 με συνθήματα όπως το περίφημο «λεφτά υπάρχουν», ο Παπανδρέου ήταν μοιραίο να βρεθεί ως πρωθυπουργός εκτός τόπου και χρόνου.
Δεν αναφέρομαι στο καταστροφικό πεντάμηνο της αδράνειας (Οκτώβριος 2009-Φεβρουάριος 2010) όσο στην περίοδο που ακολούθησε. Ασφαλώς και η κρίση που αντιμετώπιζε τότε η χώρα ήταν χωρίς προηγούμενο, η Ευρώπη άργησε πολύ να αντιδράσει και η τότε αξιωματική αντιπολίτευση έδινε με τα «Ζάππεια» ρεσιτάλ ανευθυνότητας.
Ωστόσο, η χαοτική πρωθυπουργία Παπανδρέου, με τα ατέλειωτα υπουργικά, συμβούλια, τις αδικαιολόγητες καθυστερήσεις και το μισό ΠΑΣΟΚ να υπονομεύει τα μέτρα που έπαιρνε το άλλο μισό, οδήγησαν στην πλήρη απαξίωση του φθινοπώρου του 2011.
Αρκεί κανείς να θυμηθεί όσα καταμαρτυρούσε στους υπουργούς της κυβέρνησης Παπανδρέου ο Χρήστος Παπουτσής, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ τότε, για να αντιληφθεί πόσο λίγο έλεγχε ο Παπανδρέου ακόμη και τους δικούς του ανθρώπους.
Δεν υπάρχουν πειστικότερες ενδείξεις για τη σύγχυση που επικρατούσε στο μυαλό του Παπανδρέου τότε από την τραγελαφική απόπειρα διεξαγωγής δημοψηφίσματος, τη συνάντηση των Καννών και την παρ’ολίγο «θεσμική» πρωθυπουργία …Πετσάλνικου.
Και όλα αυτά με φόντο τους νεκρούς της Μαρφίν, τους αγανακτισμένους της πάνω και της κάτω πλατείας και τη χωρίς προηγούμενο έξαρση της βίας. Ήταν φυσικό κατόπιν αυτού το κενό να το εκμεταλλευτούν ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγή, τα εκλογικά ποσοστά των οποίων ακριβώς τότε εκτινάχθηκαν».
Επικριτικός είναι ο Νίκος Αλιβιζάτος και για την επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου να διεκδικήσει την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, αναφέροντας μάλιστα ότι ελπίζει να επιλεγεί κάποιος από τη νεότερη γενιά.

Γράφει χαρακτηριστικά:

«Δεν θα αναφερθώ στην άκομψη -για να μη τι χείρον είπω- εικόνα τού να ανταγωνίζεσαι με ανθρώπους περίπου συνομηλίκους με τα παιδιά σου.
Ούτε στον σχεδόν καιροσκοπικό χαρακτήρα μια υποψηφιότητας που υποβλήθηκε μόνον όταν η εν ζωή τότε ακόμη πρόεδρος , ανήγγειλε ότι δεν θα διεκδικήσει για λόγους υγείας.
Με ενοχλεί, τουναντίον, η άρνηση του Παπανδρέου να παραδεχτεί έστω και ένα λάθος από την πολύχρονη θητεία του .
Με ενοχλεί, με άλλα λόγια, η νοοτροπία ότι η ελληνική κοινωνία του χρωστάει απλώς και μόνον επειδή λέγεται Παπανδρέου και γι’αυτό θα πρέπει να τον ψηφίσει. Όμως, μια υποψηφιότητα που αποβλέπει μόνο, ή κυρίως, στην αυτοδικαίωση δεν δικαιολογείται. Γιατί είναι ιδιοτέλεια».

Επικριτικός είναι ο Νίκος Αλιβιζάτος και για την επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου να διεκδικήσει την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, αναφέροντας μάλιστα ότι ελπίζει να επιλεγεί κάποιος από τη νεότερη γενιά

Με άρθρο του στην «Καθημερινή της Κυριακής», ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκος Αλιβιζάτος, επικρίνει, τον Γιώργο Παπανδρέου, ως αρχηγό αντιπολίτευσης αλλά και ως πρωθυπουργό, και τον θεωρεί μια αρνητική υποψηφιότητα για το ΚΙΝΑΛ.
Το άρθρο του Νίκου Αλιβιζάτου έχει τίτλο «Μια ιδιοτελής υποψηφιότητα» και, όπως γράφει, η υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ προσέδωσε μεν στην εσωκομματική εκλογή του προσεχούς Δεκεμβρίου ένα αναπάντεχο ενδιαφέρον, αλλά αποτελεί ουσιαστικά μια αρνητική εξέλιξη.
Ο κ. Αλιβιζάτος περιγράφει τον Γιώργο Παπανδρέου, ως αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης ως «άτολμο» και ως πρωθυπουργό ως «εκτός τόπου και χρόνου», ενώ χαρακτηρίζει τις επιδόσεις του «απογοητευτικές».

Και αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Έχοντας κερδίσει τις εκλογές του 2009 με συνθήματα όπως το περίφημο «λεφτά υπάρχουν», ο Παπανδρέου ήταν μοιραίο να βρεθεί ως πρωθυπουργός εκτός τόπου και χρόνου.
Δεν αναφέρομαι στο καταστροφικό πεντάμηνο της αδράνειας (Οκτώβριος 2009-Φεβρουάριος 2010) όσο στην περίοδο που ακολούθησε. Ασφαλώς και η κρίση που αντιμετώπιζε τότε η χώρα ήταν χωρίς προηγούμενο, η Ευρώπη άργησε πολύ να αντιδράσει και η τότε αξιωματική αντιπολίτευση έδινε με τα «Ζάππεια» ρεσιτάλ ανευθυνότητας.
Ωστόσο, η χαοτική πρωθυπουργία Παπανδρέου, με τα ατέλειωτα υπουργικά, συμβούλια, τις αδικαιολόγητες καθυστερήσεις και το μισό ΠΑΣΟΚ να υπονομεύει τα μέτρα που έπαιρνε το άλλο μισό, οδήγησαν στην πλήρη απαξίωση του φθινοπώρου του 2011.
Αρκεί κανείς να θυμηθεί όσα καταμαρτυρούσε στους υπουργούς της κυβέρνησης Παπανδρέου ο Χρήστος Παπουτσής, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ τότε, για να αντιληφθεί πόσο λίγο έλεγχε ο Παπανδρέου ακόμη και τους δικούς του ανθρώπους.
Δεν υπάρχουν πειστικότερες ενδείξεις για τη σύγχυση που επικρατούσε στο μυαλό του Παπανδρέου τότε από την τραγελαφική απόπειρα διεξαγωγής δημοψηφίσματος, τη συνάντηση των Καννών και την παρ’ολίγο «θεσμική» πρωθυπουργία …Πετσάλνικου.
Και όλα αυτά με φόντο τους νεκρούς της Μαρφίν, τους αγανακτισμένους της πάνω και της κάτω πλατείας και τη χωρίς προηγούμενο έξαρση της βίας. Ήταν φυσικό κατόπιν αυτού το κενό να το εκμεταλλευτούν ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγή, τα εκλογικά ποσοστά των οποίων ακριβώς τότε εκτινάχθηκαν».
Επικριτικός είναι ο Νίκος Αλιβιζάτος και για την επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου να διεκδικήσει την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, αναφέροντας μάλιστα ότι ελπίζει να επιλεγεί κάποιος από τη νεότερη γενιά.

Γράφει χαρακτηριστικά:

«Δεν θα αναφερθώ στην άκομψη -για να μη τι χείρον είπω- εικόνα τού να ανταγωνίζεσαι με ανθρώπους περίπου συνομηλίκους με τα παιδιά σου.
Ούτε στον σχεδόν καιροσκοπικό χαρακτήρα μια υποψηφιότητας που υποβλήθηκε μόνον όταν η εν ζωή τότε ακόμη πρόεδρος , ανήγγειλε ότι δεν θα διεκδικήσει για λόγους υγείας.
Με ενοχλεί, τουναντίον, η άρνηση του Παπανδρέου να παραδεχτεί έστω και ένα λάθος από την πολύχρονη θητεία του .
Με ενοχλεί, με άλλα λόγια, η νοοτροπία ότι η ελληνική κοινωνία του χρωστάει απλώς και μόνον επειδή λέγεται Παπανδρέου και γι’αυτό θα πρέπει να τον ψηφίσει. Όμως, μια υποψηφιότητα που αποβλέπει μόνο, ή κυρίως, στην αυτοδικαίωση δεν δικαιολογείται. Γιατί είναι ιδιοτέλεια».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ