Ο ηρωικός Στρατηγός Δημήτριος Ιωάννου έλαβε μέρος και διακρίθηκε σε όλες τις μάχες από το 1912 έως το 1922 στους Βαλκανικούς και Μακεδονικούς αγώνες, αγαπήθηκε πολύ από τους αξιωματικούς και οπλίτες.
Ο Δήμος Λεβαδέων και ο Μορφωτικός Σύλλογος Λιβαδειάς διοργανώνουν την Τετάρτη 22 Ιουνίου, ώρα 20:00 μ.μ., στην πλατεία Μαγιάκου (Ταμπάχνας), την τελετή των αποκαλυπτηρίων της προτομής του στρατηγού Δημητρίου Ιωάννου.
Η επιμνημόσυνος δέηση θα τελεστεί χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Θηβών, Λεβαδείας και Αυλίδος κ.κ. Γεωργίου.
Λίγα λόγια για τον στρατηγό Δημήτριο Ιωάννου
Ο Δημήτριος Ιωάννου (1861–1926) ήταν ανώτερος Έλληνας αξιωματικός που πολέμησε στο Μακεδονικό Μέτωπο κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στα αρχικά στάδια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου 1919-22.
Γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1861 στη Λιβαδειά. Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε ως Ανθυπολοχαγός του Μηχανικού τον Ιούλιο του 1884.
Συνταγματάρχης το 1913, διακρίνεται για την ορμητικότητα του, την δράση του στις επιθέσεις για την κατάληψη των Ιωαννίνων με τα τέσσερα ευζωνικά τάγματα που διοικούσε. Ορίστηκε Διοικητής της ΙΧ Μεραρχίας και παρέμεινε επικεφαλής της, μέχρι το 1916.
Προχώρησε στο επαναστατικό κίνημα Θεσσαλονίκης του Ελευθερίου Βενιζέλου, όπου του ανατέθηκε η οργάνωση της Μεραρχίας Αρχιπελάγους στη Μυτιλήνη και ως Διοικητής μάχεται στον τομέα του Μοναστηρακίου.
Κατά την μάχη του Σκρα, η Μεραρχία του Αρχιπελάγους που μεταφέρθηκε εκεί από τον τομέα Μοναστηρακίου συνέβαλε καθοριστικά στην περίλαμπρη εκείνη νίκη.
Τον Σεπτέμβριο του 1918, η μεραρχία δρα στο μέτωπο της Χούμας, περνάει στον Αξιό, το όρος Τσέπελι, καταλαμβάνει την κοιλάδα της Στρωμνήτσας και φτάνει στο Μέτσοβο.
Ο Δημήτρης Ιωάννου – στρατηγός τοποθετείται ως Διοικητής του Α΄ Σώματος στρατού και αργότερα στρατιάς Ηπείρου.
Μετά την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη το Μάιο 1919 και την εγκαθίδρυση της ζώνης κατοχής γύρω από την πόλη, επιλέχθηκε να διοικήσει το νεοσχηματισθέν Σώμα Στρατού Σμύρνης της Στρατιάς Μικράς Ασίας, το οποίο οδήγησε κατά τις επιχειρήσεις της άνοιξης και την επίθεση του καλοκαιριού του 1920. Μετά τη νίκη της αντιβενιζελικής και φιλοβασιλικής Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, αποσύρεται μαζί με άλλους συναδέλφους αξιωματικούς στην Κωνσταντινούπολη μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1922.
Διατέλεσε για λίγο χρόνο διευθυντής του Ε΄ σώματος στρατού Ηπείρου και αποστρατεύεται.
Μετά την Μικρασιάτικη Καταστροφή παίρνει μέρος σε ανώτατα συμβούλια κρίσεως αξιωματικών κατά τον πόλεμο.
Ο Ιωάννου Συνέγραψε πολλές μελέτες γύρω από την οχυρωματική τέχνη και απολάμβανε φήμης ειδικού στον οχυρωματικό πόλεμο, αλλά ξεχώριζε για τη συχνά απερίσκεπτη γενναιότητά του και επιθετικότητά του ως διοικητής.
Ο συγγραφέας Στρατής Μυριβήλης, στο αντιπολεμικό του έργο Η ζωή εν τάφω, στο οποίο περιγράφει τη ζωή στο Μακεδονικό Μέτωπο με βάση τις αναμνήσεις του ως στρατιώτη στη Μεραρχία Αρχιπελάγους, μας δίνει ένα πορτραίτο του Ιωάννου, υπό το όνομα Μπαλαφάρας. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ήταν ένας ελαφρώς παλιάτσος, αλλά συναρπαστικός άντρας, που αρεσκόταν να επιδεικνύει την προσωπική του γενναιότητα αρνούμενος να καλυφθεί ή να φορέσει το κράνος του όταν επισκεπτόταν τα χαρακώματα με επίσημη στολή, και του οποίου οι πιο απερίσκεπτες ορμές χρειαζόταν να περιορίζονται από τους υπασπιστές του και τη γαλλική ανώτατη διοίκηση.
Ο Ιωάννου απεβίωσε στην Αθήνα, στις 11 Απριλίου 1926, σε ηλικία 65 ετών, ξεχασμένος, αβοήθητος και πένης.
