Οικογένεια Μοίρη, από τη Λαμία στη Νέα Υόρκη κι από εκεί στο Νιου Χαμσάιρ

Facebook
Twitter
Email
Εκτύπωση

Ο δρόμος της ζωής του ζεύγους Αθανασίου και Λουΐζας Μοίρη είχε τη δική του ιστορία, τη γεμάτη εμπειρίες και χαρές, ενώ κινήθηκε και εξακολουθεί να κινείται γύρω από την Εκκλησία και την Ομογένεια που υπηρέτησαν πιστά και αφοσιωμένα και συγκεκριμένα στον Αγιο Νικόλαο του Φλάσινγκ.

Οταν ο κ. Μοίρης ήταν πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο Φλάσινγκ πρωτοστάτησε και πήγαν στην Ακαδημία του Αγίου Βασιλείου και έψησαν δέκα αρνιά για τα παιδιά της Ακαδημίας και του Σχολείου του Φλάσινγκ.

Ο κ. Μοίρης είπε ότι «εκείνη τη χρονιά έτυχε να είναι εκεί ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος και ο Τέλη Σαβάλας για μία βάπτιση κι όταν μύρισαν τα αρνιά ήλθαν και έφαγαν μαζί μας».

Ο κ. Αθανάσιος Μοίρης γεννήθηκε στη Λαμία. Είπε πως «ήμουν έξι χρονών και  θυμάμαι πολύ καλά σαν να είναι τώρα που το 1941 βομβάρδιζαν οι Γερμανοί τη Λαμία». Η σύζυγός του η κυρία Λουΐζα κατάγεται από τη Λίμνη της Εύβοιας και εξήγησε πως «βρίσκεται μεταξύ της Αιδηψού και Χαλκίδας».

Ο κ. Μοίρης έφυγε από τη Λαμία  στην ηλικία των δέκα πέντε ετών και πήγε να σπουδάσει στην Σιβιτανίδειο Σχολή Μηχανικών στον Πειραιά. Είπε ότι «ειδικεύθηκα στις μηχανές που λειτουργούν με πετρέλαιο. Επέστρεψα στη Λαμία και εργάσθηκα στην Ηλεκτρική Εταιρεία της Λαμίας. Το 1955 έκανα τα χαρτιά για να έλθω στην Αμερική, αλλά επειδή με είχαν στην πρώτη σειρά του Ναυτικού λόγω τις τέχνης μου στις μηχανές ντίζελ με πήραν στο Ναυτικό. Πήγα να φύγω και με σταμάτησαν στο αεροδρόμιο γιατί ήμουν στρατεύσιμος, ήμουν 19 χρονών προς τα 20. Επειτα από την αφυπηρέτησή μου ήλθα στην Αμερική τον Δεκέμβριο του 1959 όπου ήταν ο αδελφός της μητέρας μου και εκείνος με έφερε».

Ο κ. Μοίρης είπε ακόμα, πως «η μητέρα μου ήταν γεννημένη εδώ στην Αμερική. Ο παππούς μου είχε έλθει στην Αμερική το 1896 και το 1921 τους πήρε ο παππούς και τους πήγε στην Ελλάδα».

Στο Φλάσινγκ ο κ. Μοίρης βρήκε εργασία σ’ ένα συνεργείο επισκευής αυτοκινήτων. Είπε ότι «ο ιδιοκτήτης ήταν Εβραίος. Κάναμε εκείνη την εποχή όλες τις επισκευές όλων των αυτοκινήτων βενζινοκίνητων και πετρελαιοκίνητων, ακόμα και επισκευές των αμαξωμάτων. Επειτα από τρία χρόνια ο ιδιοκτήτης μου είπε ‘θέλω να σε κάνω επιστάτη γιατί θέλω να ξεκουραστώ λίγο’. Την πρώτη μέρα είχε ρίξει δέκα δολάρια στο πάτωμα του γραφείου. Το πήρα το δεκάρικο και μόλις ήλθε του είπα έχασες ένα δεκαδόλαρο εδώ και του το έδωσα. Το βράδυ που πήγα στο σπίτι το είπα στον θείο μου ο οποίος μου είπε πρόσεξε γιατί σε δοκιμάζει. Είπα στον θείο μου πως αν δοκιμάζει εμένα έχει πρόβλημα στο κεφάλι του. Έπειτα από δύο εβδομάδες είχε πετάξει ένα εικοσάρικο κάτω. Το πήρα και μόλις ήλθε του είπα ‘Μόρι εδώ είναι το εικοσάρικό σου, αλλά την επόμενη φορά που θα ρίξεις χρήματα κάτω δεν θα σκύψω να τα πιάσω, αλλά θα πάρω την σκούπα και θα τα πετάξω’. Μια μέρα η γυναίκα του μου λέγει πως βρήκε έλλειμμα στο ταμείο δύο δολάρια. Φώναξα τον άνδρα της και του είπα μπροστά της πως την άλλη φορά που θα πάρεις δύο δολάρια από το ταμείο να αγοράσεις μεσημεριανό να βάλεις απόδειξη στο ταμείο για να μη ρωτά η γυναίκα σου εμένα. Εδωσε μία σπρωξιά στη γυναίκα του και της είπε να μην ξαναρωτήσεις το παιδί για χρήματα».

Εργάσθηκε εκεί δέκα χρόνια και κατόπιν άνοιξε δικό του συνεργείο επισκευής αυτοκινήτων το οποίο κράτησε είκοσι πέντε χρόνια. Ο κ. Μοίρης ήταν δραστήριο μέλος της κοινότητας του Αγίου Νικολάου του Φλάσινγκ και υπηρέτησε από διάφορες θέσεις. Είπε πως «τότε αναμείχθηκα μα την Νεολαία, την GOYA που ήταν μεγάλη. Εμεινα δέκα χρόνια εργένης γιατί είχα δύο αδελφές να παντρέψω στην Ελλάδα κι όταν τελείωσα, παντρεύτηκα τη γυναίκα μου το 1968 με μεγάλο γάμο με όργανα και φαγητά πολλά στο Crystal Pallas».

Στην ερώτηση ποιο είναι το μυστικό που κράτησε τον γάμο τους τόσα χρόνια, η κυρία Λουΐζα είπε «η αγάπη, η αλληλοεκτίμηση, η καλοσύνη. Ο Θανάσης είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος. Δεν με άφησε να δουλέψω, αλλά προτιμούσε να εργάζεται και το Σάββατο. Εμεινα έγκυος στον Αλέκο μας τον λεβέντη μας που το παιδί αυτό το αγαπούν ακόμα και οι πέτρες».

Στη Νάσουα του Νιου Χαμσάιρ μετακόμισαν πριν από πεντέμισι χρόνια. Η κυρία Λουίζα είπε «εδώ μας έφερε το παιδί μας και τα εγγονάκια μας». Ο Αλέκος έχει νυμφευθεί με την Κωνσταντίνα Αλεξοπούλου, θυγατέρα του πρωτοπρεσβυτέρου Σωτηρίου και της αείμνηστης πρεσβυτέρας Ελένης Αλεξοπούλου. Είναι μέλη στην κοινότητα του Αγίου Φιλίππου, ο κ. Μοίρης συνεχίζει να είναι και στην AHEPA επί πολλές δεκαετίες και η κυρία Λουΐζα στην Φιλόπτωχο».

Είπαν ότι «περνούμε πολύ καλά εδώ στη Νάσουα, είμαστε ευχαριστημένοι, μας αγαπούν οι άνθρωποι και τους αγαπούμε. Εχουμε μία πολύ καλή νύμφη που έχει κάνει τα τρία εγγονάκια μας, αγόρια και τα τρία, αριστούχους και είμαστε χαρούμενοι που είμαστε κοντά στα παιδιά και εγγονάκια μας, κι αυτό μας δίνει ζωή».

Διατηρούν επικοινωνία και δεσμούς με τους φίλους τους στο Φλάσινγκ.

Οταν τους ρωτήσαμε αν το μετάνιωσαν που έφυγαν από την Ελλάδα, ο κ. Αθανάσιος είπε «όχι δεν το μετάνιωσα» η δε κυρία Λουΐζα είπε «όχι ποτέ».

ΠΗΓΗ : ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ

Ο δρόμος της ζωής του ζεύγους Αθανασίου και Λουΐζας Μοίρη είχε τη δική του ιστορία, τη γεμάτη εμπειρίες και χαρές, ενώ κινήθηκε και εξακολουθεί να κινείται γύρω από την Εκκλησία και την Ομογένεια που υπηρέτησαν πιστά και αφοσιωμένα και συγκεκριμένα στον Αγιο Νικόλαο του Φλάσινγκ.

Οταν ο κ. Μοίρης ήταν πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο Φλάσινγκ πρωτοστάτησε και πήγαν στην Ακαδημία του Αγίου Βασιλείου και έψησαν δέκα αρνιά για τα παιδιά της Ακαδημίας και του Σχολείου του Φλάσινγκ.

Ο κ. Μοίρης είπε ότι «εκείνη τη χρονιά έτυχε να είναι εκεί ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος και ο Τέλη Σαβάλας για μία βάπτιση κι όταν μύρισαν τα αρνιά ήλθαν και έφαγαν μαζί μας».

Ο κ. Αθανάσιος Μοίρης γεννήθηκε στη Λαμία. Είπε πως «ήμουν έξι χρονών και  θυμάμαι πολύ καλά σαν να είναι τώρα που το 1941 βομβάρδιζαν οι Γερμανοί τη Λαμία». Η σύζυγός του η κυρία Λουΐζα κατάγεται από τη Λίμνη της Εύβοιας και εξήγησε πως «βρίσκεται μεταξύ της Αιδηψού και Χαλκίδας».

Ο κ. Μοίρης έφυγε από τη Λαμία  στην ηλικία των δέκα πέντε ετών και πήγε να σπουδάσει στην Σιβιτανίδειο Σχολή Μηχανικών στον Πειραιά. Είπε ότι «ειδικεύθηκα στις μηχανές που λειτουργούν με πετρέλαιο. Επέστρεψα στη Λαμία και εργάσθηκα στην Ηλεκτρική Εταιρεία της Λαμίας. Το 1955 έκανα τα χαρτιά για να έλθω στην Αμερική, αλλά επειδή με είχαν στην πρώτη σειρά του Ναυτικού λόγω τις τέχνης μου στις μηχανές ντίζελ με πήραν στο Ναυτικό. Πήγα να φύγω και με σταμάτησαν στο αεροδρόμιο γιατί ήμουν στρατεύσιμος, ήμουν 19 χρονών προς τα 20. Επειτα από την αφυπηρέτησή μου ήλθα στην Αμερική τον Δεκέμβριο του 1959 όπου ήταν ο αδελφός της μητέρας μου και εκείνος με έφερε».

Ο κ. Μοίρης είπε ακόμα, πως «η μητέρα μου ήταν γεννημένη εδώ στην Αμερική. Ο παππούς μου είχε έλθει στην Αμερική το 1896 και το 1921 τους πήρε ο παππούς και τους πήγε στην Ελλάδα».

Στο Φλάσινγκ ο κ. Μοίρης βρήκε εργασία σ’ ένα συνεργείο επισκευής αυτοκινήτων. Είπε ότι «ο ιδιοκτήτης ήταν Εβραίος. Κάναμε εκείνη την εποχή όλες τις επισκευές όλων των αυτοκινήτων βενζινοκίνητων και πετρελαιοκίνητων, ακόμα και επισκευές των αμαξωμάτων. Επειτα από τρία χρόνια ο ιδιοκτήτης μου είπε ‘θέλω να σε κάνω επιστάτη γιατί θέλω να ξεκουραστώ λίγο’. Την πρώτη μέρα είχε ρίξει δέκα δολάρια στο πάτωμα του γραφείου. Το πήρα το δεκάρικο και μόλις ήλθε του είπα έχασες ένα δεκαδόλαρο εδώ και του το έδωσα. Το βράδυ που πήγα στο σπίτι το είπα στον θείο μου ο οποίος μου είπε πρόσεξε γιατί σε δοκιμάζει. Είπα στον θείο μου πως αν δοκιμάζει εμένα έχει πρόβλημα στο κεφάλι του. Έπειτα από δύο εβδομάδες είχε πετάξει ένα εικοσάρικο κάτω. Το πήρα και μόλις ήλθε του είπα ‘Μόρι εδώ είναι το εικοσάρικό σου, αλλά την επόμενη φορά που θα ρίξεις χρήματα κάτω δεν θα σκύψω να τα πιάσω, αλλά θα πάρω την σκούπα και θα τα πετάξω’. Μια μέρα η γυναίκα του μου λέγει πως βρήκε έλλειμμα στο ταμείο δύο δολάρια. Φώναξα τον άνδρα της και του είπα μπροστά της πως την άλλη φορά που θα πάρεις δύο δολάρια από το ταμείο να αγοράσεις μεσημεριανό να βάλεις απόδειξη στο ταμείο για να μη ρωτά η γυναίκα σου εμένα. Εδωσε μία σπρωξιά στη γυναίκα του και της είπε να μην ξαναρωτήσεις το παιδί για χρήματα».

Εργάσθηκε εκεί δέκα χρόνια και κατόπιν άνοιξε δικό του συνεργείο επισκευής αυτοκινήτων το οποίο κράτησε είκοσι πέντε χρόνια. Ο κ. Μοίρης ήταν δραστήριο μέλος της κοινότητας του Αγίου Νικολάου του Φλάσινγκ και υπηρέτησε από διάφορες θέσεις. Είπε πως «τότε αναμείχθηκα μα την Νεολαία, την GOYA που ήταν μεγάλη. Εμεινα δέκα χρόνια εργένης γιατί είχα δύο αδελφές να παντρέψω στην Ελλάδα κι όταν τελείωσα, παντρεύτηκα τη γυναίκα μου το 1968 με μεγάλο γάμο με όργανα και φαγητά πολλά στο Crystal Pallas».

Στην ερώτηση ποιο είναι το μυστικό που κράτησε τον γάμο τους τόσα χρόνια, η κυρία Λουΐζα είπε «η αγάπη, η αλληλοεκτίμηση, η καλοσύνη. Ο Θανάσης είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος. Δεν με άφησε να δουλέψω, αλλά προτιμούσε να εργάζεται και το Σάββατο. Εμεινα έγκυος στον Αλέκο μας τον λεβέντη μας που το παιδί αυτό το αγαπούν ακόμα και οι πέτρες».

Στη Νάσουα του Νιου Χαμσάιρ μετακόμισαν πριν από πεντέμισι χρόνια. Η κυρία Λουίζα είπε «εδώ μας έφερε το παιδί μας και τα εγγονάκια μας». Ο Αλέκος έχει νυμφευθεί με την Κωνσταντίνα Αλεξοπούλου, θυγατέρα του πρωτοπρεσβυτέρου Σωτηρίου και της αείμνηστης πρεσβυτέρας Ελένης Αλεξοπούλου. Είναι μέλη στην κοινότητα του Αγίου Φιλίππου, ο κ. Μοίρης συνεχίζει να είναι και στην AHEPA επί πολλές δεκαετίες και η κυρία Λουΐζα στην Φιλόπτωχο».

Είπαν ότι «περνούμε πολύ καλά εδώ στη Νάσουα, είμαστε ευχαριστημένοι, μας αγαπούν οι άνθρωποι και τους αγαπούμε. Εχουμε μία πολύ καλή νύμφη που έχει κάνει τα τρία εγγονάκια μας, αγόρια και τα τρία, αριστούχους και είμαστε χαρούμενοι που είμαστε κοντά στα παιδιά και εγγονάκια μας, κι αυτό μας δίνει ζωή».

Διατηρούν επικοινωνία και δεσμούς με τους φίλους τους στο Φλάσινγκ.

Οταν τους ρωτήσαμε αν το μετάνιωσαν που έφυγαν από την Ελλάδα, ο κ. Αθανάσιος είπε «όχι δεν το μετάνιωσα» η δε κυρία Λουΐζα είπε «όχι ποτέ».

ΠΗΓΗ : ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ