Ο εγκαταλειμμένος πια σιδηροδρομικός σταθμός “Καλλιπεύκης” ήταν ο υψηλότερος υψομετρικά (554 μέτρα) στους βορειοανατολικούς πρόποδες της Όθρυος, στο υψίπεδο του Δομοκού (παλαιά αποξηρανθείσα λίμνη Ξυνιάδας), κοντά στα χωριά Τρίλοφο (πρώην Κούρνοβο) Μακρακώμης Δυτικής Φθιώτιδας και Άγιο Στέφανο (πρώην Νέζερο) Δομοκού.

Ήταν μια περιοχή παρά πολύ δύσκολη του παλαιού σιδηροδρομικού δικτύου, Πειραιώς – Θεσσαλονίκης, όλο γαλαρίες, γέφυρες, κλειστές στροφές , χιόνια, κλπ. Παρόλα αυτά, 65 χρόνια δεν θυμάμαι στην δύσκολη αυτή περιοχή από το σιδηροδρομικό σταθμό Λιανοκλαδίου μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό του Δομοκού να είχε συμβεί ποτέ κάποιο σοβαρό ατύχημα – δυστύχημα, διότι παρόλο που ήταν μέσα στην ερημιά, χωρίς μέχρι την 10ετια του 1980 ούτε καν οδική πρόσβαση, υπήρχε απ’ όλο το εργαζόμενο προσωπικό (σταθμάρχες, κλειδούχους, φύλακες τεχνίτες, “ομάδα εργασίας” κλπ) πειθαρχία, υπευθυνότητα, ενσυναίσθηση του καθήκοντος, ανησυχία και ενδιαφέρον.

65 και χρόνια ποτέ δεν θυμάμαι να έχει κλείσει από χιόνια η παγωνιές, το παλαιό σιδηροδρομικό δίκτυο, ούτε καν στο υψίπεδο του Δομοκού που έφθανε στα 554 μέτρα υψόμετρο στον σταθμό Καλλιπεύκης (πρώην Νέζερος) που βρίσκεται σε βορεινό σημείο με χιόνια μέχρι και 1,5 μέτρα τις δεκαετίες του 1960, 1970…

Είχα μια αγάπη και εμπιστοσύνη στο τραίνο και στα ταξίδια του, η οποία προς το παρόν είναι υπό σκέψη, εκτιμώ όμως ότι και στο μέλλον θα είναι προς την θετική κατεύθυνση.