Εκεί που κάποτε προοριζόταν να είναι ανάσα για τη γειτονιά, σήμερα είναι χωμένο στα χορτάρια, τo μπασκετάκι και τo γηπεδάκι ποδοσφαίρου ρημαγμένα εντελώς, χωρίς προδιαγραφές για παιδιά, με σπασμένα κάγκελα και καμία ασφάλεια. Εγκατάλειψη παντού.

Στο Δημοτικό Σχολείο της περιοχής φοιτούν περίπου 250 παιδιά, και στα δύο νηπιαγωγεία σχεδόν 100. Παιδιά όλων των ηλικιών, από 3 έως 17 ετών, χωρίς έναν κατάλληλο ανοιχτό χώρο να παίξουν, να αθληθούν, να εκτονωθούν. Καμία παιδική Χαρά, καμία κούνια, κανένας σύγχρονος αθλητικός χώρος.

Το καλοκαίρι είναι μπροστά μας. Τα παιδιά θα ξεχυθούν στους δρόμους, δρόμους γεμάτους λακκούβες, σκοτεινούς και επικίνδυνους.

Μια ολόκληρη περιοχή σβήνει, αντί να ανθίζει. Κι όλα αυτά σε μια πόλη που διαφημίζεται για την “ανάπτυξή” της.

Δεν είναι πολυτέλεια να έχεις χώρους για παιδιά. Είναι υποχρέωση.

Αν δεν μπορούμε να προσφέρουμε ούτε τα βασικά στα παιδιά μας – παιχνίδι, ασφάλεια, κίνηση – τότε τι μέλλον ακριβώς χτίζουμε;

Τη ρημάξατε τη Χαλκίδα μας!