Μια πατρίδα γεμάτη αντιφάσεις. Κι ένας λαός ίδιος με αυτήν. Ένας λαός που περηφανεύεται για το ηρωικό του παρελθόν και την ίδια στιγμή το ξεχνά ή το υποτιμά. Που δακρύζει μπροστά στο όπλο του Αθανασίου Διάκου, που στέκεται με σεβασμό μπροστά στα κειμήλια των αγωνιστών, γιατί κάθε αγώνας αφήνει πίσω του μνήμες που δεν πρέπει να σβήσουν.
Ένας λαός που ξεσηκώνεται με ένα τσάμικο — και στα βήματά του μοιάζει να σείεται η γη, όπως τότε, γύρω από τα ταμπούρια, λίγο πριν τη μάχη.
Ένας λαός που ζει την ιερότητα των τόπων, τόσο βαθιά, που καμιά φορά μοιάζει να την ξεχνά — κι όμως επιστρέφει ξανά και ξανά, γιατί μέσα του την κουβαλά.
Αυτός ο λαός είμαστε εμείς. Περήφανοι και θυμωμένοι μαζί. Με την αυτοθυσία και την επιπολαιότητα να παλεύουν μέσα μας. Με τον Κολοκοτρώνη ήρωα — και φυλακισμένο την ίδια στιγμή.
Σκέψεις με αφορμή την Εθνική μας Παλιγγενεσία, από έναν τόπο ιερό.
Εκεί όπου γράφτηκε ιστορία. Στο Μοναστήρι του Οσίου Λουκά, στο Στείρι — τη δική μας «Αγιά Σοφιά» της Ρούμελης. Εκεί όπου ο Ησαΐας Σαλώνων κήρυξε την Επανάσταση.
Η επέτειος τιμήθηκε, με τη σεμνότητα που της ταιριάζει, από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, παρουσία των αρχών, των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.
