Η Ευρυτανία είναι από τις περιοχές αυτές που διαθέτουν μια άγρια ορεινή ομορφιά. Πλούσια δάση ελατιάς σκεπάζουν απότομες πλαγιές, χαράδρες και φαράγγια, ενώ πανύψηλα βράχια δεσπόζουν επιβλητικά πάνω από χωριά που φωλιάζουν σε μεγάλα υψόμετρα.
Γι’ αυτό και είναι από τα ιδανικότερα μέρη για να απομονωθεί κάποιος, να έρθει πιο κοντά στη φύση και να χαλαρώσει από δουλειά και άγχη. Τα χωριά Δομνίστα και Άμπλιανη είναι δυο υπέροχες επιλογές.
Περίπου 300 χλμ. και 4 ώρες βόρεια από την Αθήνα βρίσκεται το χωριό Δομνίστα. Στην καρδιά της κεντρικής Ελλάδας, στην Ευρυτανία, το χωριό αποτελεί ένα πραγματικό ησυχαστήριο μέσα σε μια εντυπωσιακή φύση. Είναι χτισμένο σε μια πλαγιά, στα 1.050 μέτρα υψόμετρο, και το χωρίζουν από το Καρπενήσι περίπου 36 χλμ.
Το κέντρο του χωριού είναι φυσικά η πλακόστρωτη, πλατανοσκέπαστη πλατεία, όπου βρίσκονται, ως συνήθως, τα καφενεία και οι ταβέρνες. Το χειμώνα όμως είναι σχεδόν έρημη, καθώς οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού φτάνουν τους 55, ενώ τους δύσκολους μήνες του Γενάρη και του Φλεβάρη μόλις τους 20. Το καλοκαίρι όμως, το χωριό γεμίζει από ζωή, καθώς επιστρέφουν οι ντόπιοι που μένουν μόνιμα στην Αθήνα, στις γύρω πόλεις ή ακόμα και στο εξωτερικό, για να περάσουν τις διακοπές τους και να δουν συγγενείς και φίλους, οπότε η πλατεία ζωντανεύει ξανά και είναι το σημείο συνάντησης όλων, μικρών και μεγάλων. Οι λιγοστοί κάτοικοι της Δομνίστας, ωστόσο, αναζητούν την παρέα των επισκεπτών και τους καλωσορίζουν κάθε εποχή του χρόνου.
Εκεί μπορείτε να ξαποστάσετε και να αφήσετε τη φύση να σας ηρεμήσει. Εγώ θα έπαιρνα και ένα βιβλίο και έναν καφέ και θα περνούσα λίγη ώρα εκεί, ανάμεσα στα έλατα. Μπορείτε να πάτε και στο εξωκλήσι του Αγίου Παϊσίου, που χτίστηκε πριν από τρία χρόνια, στη θέση «Ψηλός Σταυρός», το οποίο βρίσκεται επίσης ανάμεσα στα έλατα. Απέχει περίπου 5,5 χλμ. από το χωριό, με κατεύθυνση προς την ορεινή Ναυπακτία. Αν θέλετε να μπείτε μέσα, ζητήστε τα κλειδιά από το εκκλησιαστικό συμβούλιο του χωριού και, αν δυσκολεύεστε, ζητήστε τον Πρόεδρο της Κοινότητας, που είναι πάντα πρόθυμος να βοηθήσει.
Αν επισκεφθείτε το χωριό τον χειμώνα, αξίζει να πάτε και μέχρι τη λίμνη Ζηρέλια, που βρίσκεται λίγο έξω από τη Δομνίστα, προς το χωριό Σκοπιά, την οποία περικυκλώνουν πανύψηλα έλατα. Είναι όμως εποχιακή, γι’ αυτό καλό είναι να ρωτήσετε στο χωριό πριν αποφασίσετε να πάτε. Σε κάθε περίπτωση, αν κάνετε τη διαδρομή περπατώντας, είτε έχει νερό η λίμνη είτε όχι, η φύση κατά την πεζοπορία σας είναι υπέροχη. Όμορφη είναι και η διαδρομή που ξεκινά από τον ξύλινο ξενώνα «Υλήεσσα» προς το ποτάμι.
Αν βρείτε τον Πρόεδρο του χωριού, ζητήστε να σας ανοίξει το Φαρμακίδειο Λαογραφικό Μουσείο και το Πνευματικό Κέντρο, που στεγάζεται στο παλιό γυμνάσιο, για να δείτε την κοινοτική βιβλιοθήκη, που έχει δημιουργηθεί από το 1962 και διαθέτει 15.000 τίτλους, τη μικρή λαογραφική συλλογή αλλά και το σπάνιο φωτογραφικό υλικό από την περιοχή.
Για όσους αγαπούν το δρόμο αντοχής, να αναφέρουμε ότι τα τελευταία πέντε χρόνια διοργανώνονται, με την παρουσία του ΣΕΓΑΣ, αγώνες ορεινού τρεξίματος κάθε τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, αποστάσεων 20/40/60/80 χλμ., που συγκεντρώνουν πάνω από 450 συμμετοχές.
Το χωριό διαθέτει επίσης δύο ξενώνες τον «Fantino» (2237092158) και τον «Υλήεσσα» (6945875142) και ενοικιαζόμενα δωμάτια, αυτά της κας Μαρίας (2237092277) και της κας Τούλας (2237092214) καθώς επίσης και τρεις ταβέρνες τον «Μέτοικο» (2237092122), τον «Αντρέα» (6972209882), την «Fantino» στον ομώνυμο ξενώνα αλλά και ένα καφέ, του κου Στέφανου (6977230418).
Η Άμπλιανη είναι ακόμα ένα απομονωμένο χωριό της Ευρυτανίας. Σκαρφαλωμένη στα 1.220 μέτρα υψόμετρο, περιτριγυρίζεται από πυκνό δάσος ελατιάς και ατενίζει καταπράσινες πλαγιές. Για να το προσεγγίσετε από την Αθήνα, θα χρειαστεί να κάνετε 315 χλμ., τα οποία θα καλύψετε σε περίπου 4,5 ώρες, καθώς οι στροφές στα ευρυτανικά βουνά είναι μπόλικες.
Θα φθάσετε στην πλατεία του χωριού, εκεί όπου συγκεντρώνονται οι ντόπιοι για να πουν τα νέα της ημέρας τους, κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Στη μέση περίπου βρίσκεται μια πέτρινη βρύση, από όπου τρέχει δροσερό νερό, και πιο δίπλα η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, που, εκτός από ναός, αποτελεί και ένα δείγμα λαϊκής τέχνης. Λέγεται πως χτίστηκε πριν το 1800 και είναι εξολοκλήρου πέτρινη. Στο εσωτερικό της, μάλιστα, το ξυλόγλυπτο τέμπλο χρονολογείται από το 1801, ενώ κάποιες εικόνες άγνωστου λαϊκού ζωγράφου είναι του 1806. Όλα αυτά βρίσκονται υπό την εποπτεία αιωνόβιων πλατανιών, τα οποία προσφέρουν σκιά τις ηλιόλουστες μέρες της άνοιξης και του καλοκαιριού σε ντόπιους και επισκέπτες, που αράζουν στις ταβέρνες και το καφέ του χωριού, τα οποία παίζουν τον ρόλο του καφενείου, του ουζερί και της ταβέρνας, αλλά αποτελούν κυρίως το βασικό μέσο κοινωνικοποίησης.
Το χωριό έχει ζωή από περίπου τις αρχές Απριλίου μέχρι και τα Χριστούγεννα, στη συνέχεια ερημώνει μέχρι να μπει για τα καλά η άνοιξη, όταν αρχίζουν οι πρώτοι ντόπιοι να ανεβαίνουν για να βάλουν τα μποστάνια τους. Εδώ, οι χειμώνες ήταν δυνατοί. Μέχρι και το 2010 το χιόνι πολλές φορές σκέπαζε τα σπίτια, ωστόσο τα δύο-τρία τελευταία χρόνια είναι λιγοστό έως ανύπαρκτο.
Το χωριό είναι χωρισμένο σε δύο μαχαλάδες και αξίζει να γυρίσετε τα στενά του και να περπατήσετε πλάι στα παλιά πέτρινα νεοκλασικά, αναλογιζόμενοι τη ζωή που υπήρχε πριν από χρόνια στο χωριό, τότε που η Άμπλιανη ήταν ξακουστό κεφαλοχώρι. Κάντε μια στάση στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που είναι χτισμένη σε ρυθμό βασιλικής μονόκογχου, χωρίς τρούλο, αλλά και σε αυτή της Αγίας Σωτήρας και μπείτε στο δάσος για να ανακαλύψετε καταρράκτες, πηγές και ρεματιές.
Στο χωριό λειτουργεί, τους μήνες που έχει κόσμο και ένας ξενώνας, ο «Ξενώνας Στέγγου», ο οποίος διαθέτει και εστιατόριο, είναι μικρός ωστόσο περιποιημένος (2237023781) ενώ γίνεται προσπάθεια να λειτουργήσει και ο δημοτικός ξενώνας που θα βοηθήσει στο να έρθουν επιπλέον επισκέπτες στο χωριό. Θα βρείτε επίσης ένα καφέ-ουζερί «Τα Λαλάκια Ευρυτανίας» και ένα ψητοπωλείο «Άμπλιανη» (2237024317) στην πλατεία του χωριού.
Πηγή: travel.gr
