Οδηγώντας από την Αθήνα, σε περίπου δυόμισι ώρες, φτάσαμε στους πρόποδες του όρους Οίτη, που υψώνεται πάνω από την κοιλάδα του Σπερχειού. Γνωστή και ως «βουνό του Ηρακλή», η Οίτη με τα πυκνά ελατοδάση και δρυοδάση της, προσφέρεται για μια φθινοπωρινή εξόρμηση στη φύση.
- Με αφετηρία τα Λουτρά Υπάτης
Από τον κάμπο της Λαμίας διασχίσαμε τον Σπερχειό και φτάσαμε στα Λουτρά Υπάτης, έναν οικισμό με περιποιημένα πάρκα και πολλούς ξενώνες. Το πρώτο κτίσμα που αντικρίσαμε ήταν το επιβλητικό «Ξενοδοχείο Οίτη», χτισμένο το 1896. Στη θέα του, η φαντασία μας ταξίδεψε σε μια άλλη εποχή, όταν οι επισκέπτες κατέφθαναν με άμαξες στη λουτρόπολη για διακοπές χαλάρωσης και ευεξίας.
Περνώντας από το υδροθεραπευτήριο, είδα μικρούς και μεγάλους να απολαμβάνουν την εξωτερική πισίνα, η οποία παραμένει ανοιχτή έως τα τέλη Οκτωβρίου. Λίγο πιο πέρα, στο «Καφέ Αργώ», ένα καφέ-μπαρ με ξύλινο διάκοσμο και μπιλιάρδο που μου θύμισε αμερικανικό σαλούν, σκέφτηκα πως θα επέστρεφα ένα κρύο βράδυ του χειμώνα, μετά από περιήγηση στο βουνό.
Αυτή η πλευρά της Οίτης, γύρω από την Υπάτη, είναι λιγότερο τουριστική από την άλλη, της Παύλιανης. Ωστόσο, η ιστορία της Υπάτης, της αρχαίας πρωτεύουσας των Αινιάνων, είναι από μόνη της ένας καλός λόγος για να φτάσει κανείς ως εδώ.
- Διαδρομές στην Υπάτη
Στο Βυζαντινό Μουσείο Φθιώτιδας, που λειτουργεί από το 2007, γνωρίσαμε το παρελθόν της ευρύτερης περιοχής, από τους παλαιοχριστιανικούς έως τους υστεροβυζαντινούς χρόνους.
Λίγο παρακάτω, το Κακογιάννειο Αστεροσχολείο Υπάτης, επισκέψιμο κατόπιν συνεννόησης με τον Σύλλογο Ερασιτεχνών Αστρονόμων Φθιώτιδας, προσφέρει ένα διαφορετικό ταξίδι, αυτή τη φορά μέσα από τη μελέτη του νυχτερινού ουρανού.
Από την αρχαία πόλη έχουν απομείνει διάσπαρτα ερείπια, ενώ στο κάστρο της Υπάτης σώζονται, μεταξύ άλλων, τα κατάλοιπα ενός κυκλικού πύργου, του οποίου η ακριβής χρονολόγηση παραμένει αβέβαιη. Για να φτάσουμε εκεί, ακολουθήσαμε μια κυκλική πεζοπορική διαδρομή μικρότερη των 5 χλμ., μέρος της οποίας μπορεί να γίνει και με όχημα 4×4.
- Το μονοπάτι των Φαρμακίδων
Μια ακόμη πεζοπορική επιλογή, το μέτριας δυσκολίας μονοπάτι των Φαρμακίδων προσφέρει μια πρώτης τάξεως γνωριμία με την Οίτη. Το όνομά του παραπέμπει στις θρυλικές μάγισσες της Υπάτης που, σύμφωνα με την παράδοση, παρασκεύαζαν ερωτικά φίλτρα με τα βότανα της περιοχής. Η διαδρομή περνά από τον καταρράκτη Κρεμαστό, όπου το νερό πέφτει από ύψος περίπου 45 μέτρων. Στο τελευταίο αυτό τμήμα, τα περάσματα είναι πιο απαιτητικά, γι’ αυτό χρειάζεται προηγούμενη ενημέρωση για την κατάσταση του μονοπατιού.
Για τους πιο έμπειρους, οι διαδρομές συνεχίζουν ψηλότερα, με σημείο αναφοράς το καταφύγιο του ΕΟΣ Λαμίας, στο οποίο φτάνει κανείς με τα πόδια (8-9 χλμ. πορεία από την Υπάτη, με σχεδόν 1.400 μ. θετικής υψομετρικής διαφοράς) ή με όχημα 4×4. Από εκεί, το οροπέδιο Λιβαδιές, στον Εθνικό Δρυμό Οίτης, ανοίγει τον δρόμο προς τις υψηλές κορυφές του Γρεβενού και του Πύργου.
- Περίπατος και φαγητό στο Λυχνό
Από την Υπάτη πήραμε το αυτοκίνητο και ακολουθήσαμε τον ανηφορικό δρόμο με τις πολλές στροφές. Περάσαμε πρώτα από το Καπνοχώρι με το παροπλισμένο πολεμικό αεροπλάνο-μνημείο, κοντά στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, και φτάσαμε στο χωριό Λυχνό.
Πριν καθίσουμε να απολαύσουμε προβατίνα και σουβλάκια κάτω από έναν πλάτανο, στο μαγαζί των αδελφών Σκανδάλου, «Κουτούκι του Λυχνού», κάναμε μια εύκολη κυκλική διαδρομή στο δάσος, μήκους 2,5 χλμ. Περπατώντας στo μονοπάτι της Χαραυγιάς, νιώσαμε ότι βρισκόμαστε σε έναν νεραϊδότοπο —την αίσθηση ενίσχυαν οι όμορφες παρεμβάσεις του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου: γεφυρούλες πάνω από τα τρεχούμενα νερά, ζωγραφιές και μηνύματα με ευχές και χιούμορ. Η διαδρομή είναι ιδανική ακόμη και για μια χωνευτική βόλτα μετά το φαγητό.
Όπως συχνά συμβαίνει στα βουνά, ο καιρός αλλάζει απότομα. Η δική μας εκδρομή στην Οίτη έληξε με κερασμένο χαλβά στο «Κουτούκι» και με ψιλόβροχο που σύντομα εξελίχθηκε σε μπόρα. Πήραμε τον δρόμο της επιστροφής προς την Υπάτη· το φθινόπωρο είχε κάνει αισθητή την παρουσία του.
