Στα παλιά αποδυτήρια ενός γηπέδου, στον Μπαταρία, δίπλα στον κεντρικό δρόμο θα βρεις τα γραφεία του Ραδιοταξί.

Το “κέντρο ελέγχου” τους. Εκεί βρίσκεται ο ασύρματος, ο κεντρικός υπολογιστής που δείχνει τα σήματά τους και μία “κουμανταδόρος”. Μία κοπέλα που για όλους εμάς, είναι μία φωνή όταν καλούμε ταξί, αλλά για τους οδηγούς, είναι η κοπέλα που βγάζει τη βάρδια ελέγχοντας, ποιο ταξί θα πάει σε ποιον προορισμό, μία κοπέλα που μπορεί να βρίσκεται σε αυτό το μέρος όλη νύχτα. Αλλά δεν φοβάται, γιατί με το πάτημα ενός κουμπιού όλοι οι οδηγοί θα είναι εκεί για να μην της συμβεί κάτι.

Βρεθήκαμε στο ζεστό τους χώρο, στον οποίο μας υποδέχτηκαν οι τρεις του Δ.Σ. χαμογελαστοί, ο κ. Νίκος, ο αντιπρόεδρος κ. Γιάννης Ρουπακιάς και ο γραμματέας κ. Κώστας Κιούσης, για να μας απαντήσουν σε ερωτήσεις που θέσαμε για το επάγγελμά τους.

Μόλις μπήκαμε στο χώρο, το πρώτο πράγμα που είδαμε ήταν η φωτογραφία του παλιού τους συναδέλφου Βαγγέλη, που είχε δολοφονηθεί προ ετών στο Σχηματάρι. “Επικίνδυνο επάγγελμα;”, ρώτησα, “έχει τις δυσκολίες της”, μου απάντησαν.

Για να δουλέψει μία κοπέλα στον ασύρματο τους πρέπει να είναι έξυπνη, όπως μας είπαν οι ίδιοι, λίγα μέτρα έξω από το κτίριο, όταν είχαμε απομακρυνθεί πια από τη Μαρία και δεν άκουγε. Μην το πάρει και πάνω της άλλωστε! Έχει τύχει να απορριφθεί κούρσα, γιατί μία από τις κοπέλες κατάλαβε ότι ο κύριος που συνομιλούσε δεν ακουγόταν ασφαλής επιλογή.

Συνομιλήσαμε αρκετή ώρα, μάθαμε ιστορίες από κούρσες, λίγο επικίνδυνες, λίγο αγχώδεις. Μικρή προσπάθεια να μπούμε στη φύση της δουλειάς. Κάποιες ιστορίες δυστυχώς δεν θα σας τις αποκαλύψουμε. Τουλάχιστον ακόμα.

Κ.Κ. Πως λειτούργησε η οικονομία στην εξέλιξη του χρόνου, όσον αφορά το επάγγελμα;

Ν. Κ. Οικονομικά δεν μας βρίσκει πολύ καλά, σε σχέση με το παρελθόν. Η δουλειά έχει πέσει γύρω στο 70%, αν συγκρίνουμε τις χρονιές μέχρι το 2008-2009, που μπορούσαμε και ζούσαμε τις οικογένειές μας. Προσπαθούμε να επιβιώσουμε, οργανώνοντας τη δουλειά μας, έχουμε γίνει νομικό πρόσωπο, έχουμε γίνει συνεταιρισμός. Προσπαθούμε να παίρνουμε κάποιο έργο παραπάνω, που από τη πιάτσα δεν το είχαμε, κάνοντας συμβάσεις.

Γ. Ρ. Το ταξί είναι σαν μαγαζί. Δεν είναι όπως το ΚΤΕΛ που έχει ένα συγκεκριμένο δρομολόγιο. Είναι ένα ελεύθερο επάγγελμα στην ουσία, που ο καθένας αναζητά την τύχη του. Βέβαια υπάρχουν και κανονισμοί, υπάρχουν και ποινές. Βγαίνουμε εκτός ραδιοσυχνότητας, δεν μπορούμε να λάβουμε κλήσεις, στην περίπτωση που κάνουμε κάτι που είναι εκτός κανονισμού.

Κ.Κ. Ποιες περιόδους έχετε περισσότερη δουλειά;

Ν. Κ. Ο καλύτερος μήνας είναι ο Ιούλιος. Και ήταν και είναι. Γιατί.. γιατί είναι καλοκαίρι, έρχονται όλοι οι φοιτητές που λείπουν, έρχονται όσοι έχουν εξοχικά στα πέριξ της Χαλκίδας και υπάρχει και το παζάρι στο τέλος του μήνα.

Κ.Κ. Δουλεύετε νυχτερινές βάρδιες; Έχει επικινδυνότητα;

Ν.Κ. Εγώ ναι. Επικινδυνότητα έχει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Το βράδυ κινδυνεύεις ίσως λίγο περισσότερο. Εδώ δεν είναι όπως η Αθήνα, δεν είναι τόσο απρόσωπη, κάπου τον γνωρίζεις τον άλλο. Βέβαια, ποιος το περίμενε αυτό που είχε γίνει τότε με τον Βαγγέλη. Κανείς δεν περίμενε τέτοιο περιστατικό εδώ. Εντάξει, όμως σε όλες τις δουλειές κινδυνεύεις.

Γ. Ρ. Σχεδόν σε όλους έχει συμβεί κάτι παράξενο. Και εγώ δούλευα νύχτα πιο παλιά. Κατ’ αρχάς παλαιότερα υπήρχε και άλλη ζωή. Υπήρχε περισσότερη δουλειά.

Κ.Κ. Πως είναι να δουλεύεις ταξί και να έχεις οικογένεια;

Είναι πολλές οι ώρες που λείπουμε. Κάθε ελεύθερος επαγγελματίας, όμως λείπει πολλές ώρες από το σπίτι του. Θα πας και πρωί, θα πας και απόγευμα. Μπορείς βέβαια να κανονίσεις τις ώρες που θέλεις να δουλεύεις.

Κ.Κ. Σαν κλάδος έχετε κάποια αιτήματα; Είναι κάτι που πρέπει να βελτιωθεί;

Αυτό είναι στο χέρι μας. Εμείς θα βελτιώσουμε ο,τι χρειάζεται. Η δομή της οργάνωσης είναι αυτή. Ό,τι κάνουμε το κάνουμε μόνοι μας.

Κ.Κ. Τι θα συμβουλεύατε τους νέους που θέλουν να ενταχθούν στο επάγγελμα;

Γ. Ρ. Αν κάποιος έχει χρήματα και μπορέσει να αγοράσει ένα ταξί είναι καλά. Επειδή βλέπουμε και την αγορά έξω και την απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα. Πιστεύω ότι δεν είναι άσχημη επένδυση. Δουλεύεις πάρα πολλές ώρες, πάρα πολλές μέρες, αλλά έχεις μία δουλειά, ζεις την οικογένειά σου. Θα πας φαγητό στο σπίτι. Μπορεί να αφήνεις κάποιες άλλες υποχρεώσεις απλήρωτες, δυστυχώς, αλλά θα πας φαγητό στο σπίτι.

Μαρία,

η κοπέλα πίσω από τον ασύρματο

Πόσα χρόνια δουλεύεις εδώ;

Είμαι από το Σεπτέμβρη του ‘09. Σχεδόν δεκαετία.

Πως είναι;

Έχει βάρδιες. Είναι δύσκολες στην αρχή, αλλά συνηθίζεις. Είναι 24 ώρες το 24ωρο, είναι εφτά μέρες την εβδομάδα, είναι αργίες, σαββατοκύριακα, αλλά είναι καλά.

Καταλαβαίνεις όταν κάτι δεν πάει καλά σε κάποια κλήση; Ειδοποιείς τα παιδιά;

Ναι μπορείς να καταλάβεις. Ειδοποιείς βέβαια, αλλά πια υπάρχουν και τα τάμπλετ, οπότε ξέρεις που πάνε. Βλέπουμε αν μια “κούρσα” είναι εντάξει. Επίσης τα τάμπλετ έχουν ένα κουμπί. ΑΝ το πατήσει ο οδηγός αυτόματα ανοίγει η κάμερα και έχει λείψει εκείνης της στιγμής. Οπότε τα πράγματα είναι πιο ασφαλή από παλαιότερα.

Φοβάσαι εδώ τα βράδια;

Όχι καθόλου. Έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν είναι μόνο θέμα συνήθειας. Ξέρουμε ότι ανα πάσα στιγμή, αν γίνει κάτι, αν πατήσουμε αυτό εδώ το κουμπί και μιλήσουμε στο μικρόφωνο, μας ακούνε. Αν γίνει οτιδήποτε δεν υπάρχει περίπτωση να μας αφήσουν έτσι.

Έχει αλλάξει το ποσοστό των κλίσεων;

Από την κρίση και μετά, έχουν μειωθεί πολύ οι κλίσεις. Πάρα πολύ. Ο κόσμος το σκέφτεται να πάρει ένα ταξί να μετακινηθεί. Παλιά δηλαδή, ιδιαιτέρως το πρωί γινόταν χαμός. Δεν προλάβαινες.

Έχει τύχει να σου μιλήσουν με αγένεια;

Ναι έχει τύχει. Για οποιοδήποτε λόγο. Μπορεί να έχει τύχει κάτι και να μην είναι το ταξί εκεί σε δύο λεπτά και να με πάρουν τηλέφωνο.