Συνέντευξη σε Σταματία Παπαμάρκου
*Από την έντυπη έκδοση “ΣΤΕΡΕΑ ΝΕΑ”, του Σαββάτου
Τον συναντάμε για τρίτη πετυχημένη σεζόν στην ομάδα των δυτικών προαστίων (Περιστέρι), ως αρχηγό και μετρά 7,1 πόντους και 3,3 ριμπάουντ στο φετινό BCL…
Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ καθαρά από θέμα τύχης αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να υπογράψει σημαντικά συμβόλαια, να παίξει σε μεγάλες ομάδες, να βραβευτεί και να θυσιάσει την ελευθερία και τις εφηβικές του ανάγκες για τη στιγμή που θα ανέβει στο βάθρο και θα «αγκαλιάσει» την ομορφιά του πρωταθλητισμού…
Δεν φοβάται τους αντιπάλους του, γιατί πάντα εργάζεται σκληρά και σκέφτεται θετικά…
Αγάπα την οικογένειά του και όλο του το σώμα είναι «γεμάτο» από αυτή …και φυσικά αυτό τον κάνει ξεχωριστό…!
Το όνομα αυτού;
Παναγιώτης Βασιλόπουλος είναι Έλληνας, διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ/πάουερ φόργουορντ, για το Περιστέρι.
Πώς ξεκινήσατε να ασχολείστε με το μπάσκετ και σε ποια ηλικία;
Το μπάσκετ, το ξεκίνησα καθαρά από τύχη! Επειδή δεν είχαν μπασκέτες στο χωριό μου, δεν είχαμε γήπεδα, δεν είχαμε τίποτα, παίζαμε μόνο ποδόσφαιρο και τίποτα άλλο. Και φυσικά να διευκρινίσω, πως το χωριό μου βρίσκεται στο κάτω Σαμικό Ηλείας. Και στον Πύργο Ηλείας, που είναι στα 20 χιλιόμετρα από το χωριό μου είχε φτιαχτεί ένα κλειστό γήπεδο μπάσκετ και πήγαινε ένας φίλος μου από το χωριό και μου έλεγες ιστορίες, πώς για παράδειγμα είναι να παίζεις σε ένα κλειστό γήπεδο μπάσκετ και πώς είναι να πατάς παρκέ. Αυτό βέβαια, ήτανε για εμάς κάτι τρομερό! Σαν όνειρο, να μπαίνεις σε ένα γήπεδο κλειστό και να πατάς παρκέ και να παίζεις… Και κάθε φορά μου έλεγε ιστορίες από τις προπονήσεις και από όλα αυτά τα οποία έκανε, από περιέργεια και μόνο για να δω κι εγώ τι είναι όλο αυτό που έλεγε, αποφάσισα να πάω… Αυτό να επισημάνω πώς έγινε, μετά από πολύ κυνήγι από τον φίλο μου, γιατί ήταν και μακριά από το μέρος το οποίο ζούσα. Η ηλικία που έγινε αυτή η πρώτη επαφή με τον χώρο του μπάσκετ ήταν, στην πρώτη Λυκείου, σχετικά μεγάλος!
Η ζωή ενός αθλητή απαιτεί πειθαρχία… στερεί όμως την ελευθερία;
Εμείς οι αθλητές μεγαλώνουμε με αυτόν τον τρόπο. Ουσιαστικά, έχει γαλουχηθεί έτσι το πνεύμα μας, το σώμα μας και τα θέλω μας και γι’ αυτό δεν μπορούμε και όλοι να κάνουμε πρωταθλητισμό. Αυτή είναι η διαφορά για κάποιους που συνεχίζουν και κάνουν πρωταθλητισμό και φτάνουν σε υψηλές ομάδες, παίζουν σε μεγάλες διοργανώσεις, γιατί πολύ απλά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να θυσιάσουν την ελευθερία τους, τα θέλω τους, τις εφηβικές τους ανάγκες και όλα αυτά τα οποία κάνουν οι φίλοι τους και δεν μπορούν να ζήσουν οι ίδιοι. Γιατί «κακά τα ψέματα», όταν κάνεις κάτι επαγγελματικά, αυτόματα σου στερείται η πολυτέλεια της επιλογής! Δεν έχουμε επιλογές και αυτό είναι και το πιο δύσκολο στοιχείο του αθλητισμού. Δηλαδή, θέλοντας και μη κάθε μέρα θα πρέπει να δίνεις το εκατό τοις εκατό του εαυτό σου, στις προπονήσεις και να μην έχεις το δικαίωμα να χάσεις καμία. Αν θες να φτάσεις σε υψηλό επίπεδο πάντα.
Ποιο είναι το απαραίτητο «όπλο» ενός καλαθοσφαιριστή σε έναν αγώνα μπάσκετ;
Το μπάσκετ είναι ένα άθλημα, το οποίο έχει πάρα πολλούς παράγοντες. Όπως: το ένστικτο, το ταλέντο, την αντοχή, την δουλειά, τις αρχές της ομαδικότητας, του σεβασμού …οπότε είναι πάρα πολλά, αυτά τα οποία πρέπει να έχει ένας αθλητής αν επιθυμεί να ασχοληθεί με το επαγγελματικό μπάσκετ. Είναι κάτι για εμένα επίσης πολύ σημαντικό, η συγκέντρωση και είναι το πιο δύσκολο κομμάτι σε εμάς. Λένε, ότι ένας επαγγελματίας αθλητής πρέπει να είναι συγκεντρωμένος στην προπόνηση για δεκαπέντε λεπτά και αυτοί που μπορούν να είναι παραπάνω από δεκαπέντε λεπτά συγκεντρωμένοι είναι αυτοί που κάνουν και πρωταθλητισμό. Οπότε τα «όπλα» που πρέπει να έχει ένας αθλητής στη «φαρέτρα» του είναι πολλά. Δεν έχεις το δικαίωμα να κλέψεις, να είσαι αδύναμος, γιατί αν δούμε κάποιον να έχει μια αδυναμία τη στιγμή του παιχνιδιού, αν κάποιος είναι κακός αμυντικός αμέσως εκτίθεται, είναι ένα άθλημα από το οποίο δεν μπορείς να κρυφτείς! Τα «όπλα» ενός καλαθοσφαιριστή πρέπει να είναι πολλά, πρέπει να είναι «καλοκουρδισμένα», «καλογυαλισμένα», αν θέλει κάποιος να αντεπεξέλθει 40 λεπτά, σε έναν αγώνα μπάσκετ!
Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, χρονολογικά (2005 – 2013) σας βρίσκουμε από τον ΠΑΟΚ στον Ολυμπιακό με οκταετή συμβόλαιο. Εκείνη τη στιγμή στο επαγγελματικό παρελθόν σας, θα την κατατάσσεται σε μια από τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας σας ή αν όχι ποια θα ήταν αυτή; Μάλιστα, στο τότε διάστημα ταλαιπωρηθήκατε και από τραυματισμούς με αποτέλεσμα να μην αγωνιστείτε μέχρι το τέλος…(περιγράψτε μου τα συναισθήματά σας)
Θα ξεκινήσω από το κομμάτι των τραυματισμών και θα πω, πώς οι τραυματισμοί είναι ένα κομμάτι απόλυτα συνυφασμένο με τον τρόπο ζωής, εργασίας, λειτουργίας ενός αθλητή. Πιο συγκεκριμένα, μπαίνουμε συχνά σε ένα γήπεδο και δεν ξέρουμε αν θα βγούμε από την προπόνηση και θα είμαστε απόλυτα υγιείς. Είναι το ρίσκο που παίρνουμε και δεν το σκεφτόμαστε και μπορώ να πω πώς έχω καλές και κακές στιγμές. Βέβαια, οι σημαντικότερες στιγμές είναι οι τίτλοι, γιατί μόλις αποκτάς έναν τίτλο, όλη αυτή η προσπάθεια, όλος αυτός ο κόπος βλέπεις ότι πραγματικά άξιζε και ξεχνάς τα πάντα με το που ανεβαίνεις πάνω στο βάθρο! Και μόλις ανεβαίνεις εκεί πάνω βλέπεις την ομορφιά του πρωταθλητισμού και το πόσο πολύ πρέπει να εργασθείς για να παραμείνεις στη θέση σου και να είσαι πάντα νικητής! Υπήρχαν πολλοί τραυματισμοί και τα συναισθήματά μου ήταν περίεργα αλλά είμαι ένας άνθρωπος που ποτέ δεν βλέπω την αρνητική πλευρά των πραγμάτων, ότι κι αν είναι αυτό… Κοιτάζω μόνο τη θετική πλευρά! Οπότε μέσα από όλο αυτό γίνομαι καλύτερος και ο έλεγχος των συναισθημάτων και του μυαλού μου είναι ένα κομμάτι του χαρακτήρα μου, που με κάνει πολύ δυνατό και καλύτερο, ως άνθρωπο! Επίσης, το συμβόλαιό μου με τον Ολυμπιακό δεν το κατατάσσω στις πιο σημαντικές στιγμές της καριέρας μου, σαφώς όμως ήταν ένα κομμάτι πάρα πολύ σημαντικό, ένα κομμάτι της ζωής μου. Ο Ολυμπιακός μου έδωσε τεράστιες παρέες, αναγνωρισιμότητα ναι είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στην καριέρα μου αλλά δεν μπορώ να πιαστώ μόνο από μια περίοδο, θα ήταν για εμένα λάθος. Υπάρχει και η αρχή και είναι σημαντική γιατί υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με βοήθησαν για να μπω στον χώρο του μπάσκετ, όπως οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ, επίσης υπήρχαν άνθρωποι που με βοήθησαν στον τραυματισμό μου, για να επανέλθω. Οπότε ναι, ο Ολυμπιακός και η οκταετή συνεργασία είναι από τις κορυφαίες και αν είχα παραμείνει υγιής θα ήμουν ακόμη εκεί αλλά για έναν αθλητή η εικόνα είναι σφαιρική και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που με έχουν βοηθήσει και στηρίξει.
Πολλές οι διακρίσεις – βραβεύσεις που σας ακολουθούν, όπως: Euroleague 2012, Πρωταθλητής Ελλάδος (2012), 2x Κυπελλούχος Ελλάδος (2010 – 2011), 6x Συμμετοχή στο Ελληνικό All – Star Game (2005,2006,2007,2008,2009,2012). Ας παίξουμε ένα παιχνίδι, για κάθε τίτλο από τους παραπάνω, βάλτε μου δίπλα μια λέξη, η οποία θα μπορούσε να πάρει τους αναγνώστες μας, μαζί σας σε αυτές τις τόσο έντονες στιγμές της καριέρας σας…
Σε έναν αθλητή, οι τίτλοι είναι αυτοί που τον κάνουν να νιώθει, ότι όλος αυτός ο κόπος άξιζε! Ναι μεν όλες αυτές οι διακρίσεις – βραβεύσεις σου προσφέρουν αναγνωρισιμότητα και χρήματα αλλά η Εθνική Ομάδα για εμένα ήταν κάτι ξεχωριστό! Οι τίτλοι, οι κερδισμένοι ή οι χαμένοι δεν μπορούν να περιγραφούν με μια λέξη! Τα συναισθήματα που δημιουργούνται είτε κερδίζεις, είτε χάνεις και πρέπει να ξαναμπείς στο γήπεδο είναι μοναδικά!
Τρίτη σεζόν με “κυανοκίτρινα” και αρχηγός στην ομάδα των δυτικών προαστίων. Πώς νιώθετε και ποιοι οι στόχοι σας για το μέλλον;
Φέτος η αλήθεια είναι, πώς είναι μια περίεργη χρονιά… Εγώ θεωρώ φέτος πώς θα μπορούσαμε να είχαμε πάει καλύτερα ενώ δυο χρονιές είχαμε τερματίσει τρίτοι, θα μπορούσαμε φέτος να είχαμε κάνει το κάτι παραπάνω και να έχουμε φτάσει στη δεύτερη θέση. Αλλά δυστυχώς, το πρωτάθλημα διακόπηκε και δεν κατάφερε να γίνει κάτι τέτοιο. Είναι μια χρονιά που ερχόμαστε μετά από πολύ δύσκολες συνθήκες, για όλους τους επαγγελματίες, για τους προέδρους, για τις ομάδες, οπότε κάτω από αυτές τις συνθήκες ευελπιστώ να είμαστε τουλάχιστον στην πρώτη τετράδα, γιατί πραγματικά τα προηγούμενα δυο χρόνια έγινε πάρα πολύ καλή δουλειά και το Περιστέρι είναι ένας σύλλογος που συνεχίζει και κάνει καλή δουλειά. Είναι και θέμα τύχης βέβαια, πολλές φορές, οι παίχτες τους οποίους θα πάρεις, θα πρέπει να ταιριάξουν σαν χημεία και να βγάλουν ένα καλό αποτέλεσμα μέσα στο γήπεδο. Μακάρι, να πάνε όλα καλά και να καταφέρουμε να είμαστε μέσα στην τετράδα και πάλι!
Υπάρχουν κάποια τατουάζ, τα οποία και κοσμούν το σώμα σας! Μοιραστείτε μαζί μας τα κυριότερα και ποια η σημασία τους;
Έχω πολλά τατουάζ πάνω στο σώμα μου… δεν είναι μόνο αυτά που φαίνονται στα χέρια μου. Και όλα έχουν να κάνουν με την οικογένειά μου, με τη γυναίκα και τα παιδιά μου! Όλα μου τα τατουάζ είναι συμβολικού χαρακτήρα και έχει να κάνει με την αγάπη που έχω στην οικογένειά μου και ιδιαίτερα στα παιδιά μου. Έχω ένα πάρα πολύ μεγάλο τατουάζ στον ώμο μου και είναι το πρόσωπό της γυναίκας μου, σαν τη θέα Εστία, η οποία είναι και προστάτιδα της οικογενείας και των παιδιών!
