Σήμερα τιμήθηκε η 83η επέτειος από τη Μάχη της Πύλης, στα Δερβενοχώρια. Ένας ακόμη τόπος ποτισμένος με αίμα και δάκρυα, που στέκει φρουρός της αδούλωτης ψυχής του λαού μας. Μα και μια συγκλονιστική ανθρώπινη ιστορία, που θυμίζει σε όλους μας πως τα ιδανικά είναι πάνω απ’ τη ζωή.

Οκτώβρης 1943. Οι ναζιστές κατακτητές, θορυβημένοι από τη συνθηκολόγηση των Ιταλών, ξεκινούν ένα κύμα βίας σε όλη τη χώρα. Στόχος τους, να πάρουν πίσω τα ιταλικά όπλα, να τσακίσουν το αντάρτικο και να σπείρουν τον τρόμο στους άμαχους που το στήριζαν.

Τη νύχτα της 15ης προς 16η Οκτώβρη, ένας γερμανικός λόχος επίλεκτων ξεκινά από την Ελευσίνα και φτάνει στο Μάζι, πορεύεται μέσα από δύσβατα μονοπάτια προς την Πύλη. Σκοπός τους, να κάψουν το χωριό και να τιμωρήσουν τους Πυλιώτες.

Ξημέρωμα 16 Οκτώβρη 1943. Η Μάχη της Πύλης ξεσπά. Οι χωριανοί, ειδοποιημένοι, με επικεφαλής τον ηρωικό έφεδρο λοχία Στέφα Μαλιάτση, ορθώνονται απέναντι στους επιδρομείς.

Η μάχη κρατάει ως το απόγευμα – σκληρή, άνιση, μα νικηφόρα. Οι Γερμανοί, ξεμένουν από πυρομαχικά και υψώνουν μαντήλια, ακόμη και τα εσώρουχά τους, ζητώντας έλεος.

Μα η τραγωδία δεν λείπει. Ο Μαλιάτσης, γνωρίζοντας πως οι Γερμανοί, ως ασπίδα, χρησιμοποιούσαν τον γιο και τον ανιψιό του, δεν λύγισε. Παρότρυνε τους συγχωριανούς του να πολεμήσουν, ενώ όταν, μετά τη μάχη, βρήκε τον γιο του νεκρό, έμεινε για πάντα δέσμιος του πόνου και της αμφιβολίας μήπως η δική του σφαίρα πήρε τη ζωή του παιδιού του…

Ένας ήρωας που έβαλε την πατρίδα πάνω απ’ όλα.

Τη νύχτα, ολόκληρη η γερμανική δύναμη εξοντώνεται.100 νεκροί, 42 αιχμάλωτοι.

Οι Έλληνες με 14 νεκρούς και με το κεφάλι ψηλά.

Τις επόμενες μέρες, οι Ναζί επιτίθενται ξανά στα Δερβενοχώρια. Οι κάτοικοι και οι αντάρτες πολεμούν με γενναιότητα, δίνοντας χρόνο στα γυναικόπαιδα να σωθούν.

Έτσι γράφτηκε ακόμη μία σελίδα δόξας και τιμής στην ιστορία του τόπου.

Η Πύλη και τα Δερβενοχώρια αντιστάθηκαν και έχουν τους δικούς τους αθάνατους ήρωες στην ιστορία, γιατί όποιος πολεμά για την ελευθερία της Πατρίδας,  δεν πεθαίνει ποτέ.